Chapter 2 หลอกล่อเหยื่อ

น้ำแข็งยังไม่ทันละลายหมดแก้ว ร่างแบบบางในชุดเสื้อยืดธรรมดากับกางเกงยีนขาสั้นขาดรุ่ยก็เดินตรงมาที่โต๊ะพวกเขา เรียวขาขาวเนียนทำให้พวกหมาป่าหิวโหยจับจ้องไม่วางตา วินเนอร์ขมวดคิ้วยุ่ง เงยหน้ามองใบหน้าน่ารักใต้กรอบแว่นเชยๆ ผมเผ้าฟูฟ่อง ภาพลักษณ์ก็ไม่น่ามองสักนิด แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงหงุดหงิดใจขนาดนี้

“ใส่ชุดบ้าอะไรมา กางเกงขายาวไม่มีแล้วหรือไง?”

“ก็มันไม่มีชุดไหนแล้ว”

เธอไม่ได้โกหก ชุดนี้ธรรมดาที่สุดในตู้เสื้อผ้าเธอแล้วแหละ แต่มันดูแย่ขนาดนั้นเลยหรือไง ดูวินเนอร์ทำหน้าสิ อย่างกับเธอมีความผิดฐานไปฆ่าใครตาย

“มาจริงด้วยว่ะ แม่ง ต้องเปิดเหล้าเลยกู หมดแล้วเงินเติมเกมกู”

“ใครจะไปนึกว่าจะมาจริง ๆ”

“เอ้า ยืนอยู่ทำไม มานั่งนี่”

เจ้าของดวงตากลมหันไปมองวินเนอร์ราวกับจะขอความช่วยเหลือ แต่ไม่รู้ทำไมพอสบตากันกลับอ้าปากไม่ออก จำใจเดินไปอีกทาง

เพื่อขยับไปนั่งให้มันจบๆ ไป แต่ยังไม่ทันไรก็โดนมือแกร่งดึงจนล้มลงนั่งข้างคนตัวสูงที่สุดในกลุ่ม

“โอ๊ยย เจ็บนะวิน ปล่อยแขนเราก่อน”

ลูกพีชบิดข้อมือตัวเองออกให้เป็นอิสระ วินเนอร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ไม่ยอมให้เธอลุกขยับออก แก้วเหล้าถูกวางลงตรงหน้าคนตัวเล็ก เธอลังเลเล็กน้อย เหล้าดีกรีแรงแถมราคาแพงที่เป็นของเดิมพันเมื่อครู่ถูกรินลงแก้วใส

เดี๋ยวสิไม่เรียกแท็กซี่ให้เธอเหรอ แผนเธอไม่ใช่แบบนี้นี่

แล้วไอ้บ้านี่มันจะพาเธอไปไหนกัน ปลุกเธอมาถามทางกลับบ้านก่อนสิเว้ยย!!!

น่าแปลกใจที่นั่งรถมาได้สักพักแล้วแต่วินเนอร์ก็ไม่มีท่าทีว่าจะปลุกเธอมาถามทางกลับบ้านแม้แต่น้อย จะว่าไปไอ้คนขับรู้ว่าบ้านเธออยู่ไหนก็ไม่น่าจะใช่ ลูกพีชแอบลืมตาขึ้นข้างหนึ่งเพื่อมองทิวทัศน์รอบตัว เมื่อเห็นป้ายบอกก็รู้ว่าทิศทางคือคนละซีกเมืองกับคอนโดฯ ของเธอเลยด้วยซ้ำ

“อื้อออ” ทำอะไรไม่ได้เลยต้องรีบแกล้งตื่นมีสติโดยด่วน สารถีจำเป็นหันกลับมามองเธอทันที

“นี่มึงไหวไหมเนี่ยลูกพีช”

“อื้อ ไหว ปล่อยฉันให้ลงตรงนี้ก็ได้”

“กูให้คิดอีกที มึงจะลงตรงนี้จริง?”

ดวงตากลมกวาดมองไปนอกรถอีกครั้ง คราวนี้แสงสีจากเมืองใหญ่หายไปแล้ว เห็นแค่พงหญ้าขึ้นสูงท่วมหัว แถมยังไม่มีไฟสักดวง บรรยากาศราวกับจะมีผีโผล่มาดักหน้ารถ ใจดวงน้อยเต้นโครมครามด้วยความกลัว หมอนี่คงไม่ได้บ้าคิดจะเอาเธอมาฆ่าทิ้งใช่ไหมนะ? ไม่หรอกมั้ง

“ทำไมทางเปลี่ยวแบบนี้ หรือว่านาย…จะทำมิดีมิร้ายฉัน” แต่ถามสักหน่อยก็ดี แพ้เสียงในหัว