Chapter 5 ไอ้เหี้ย อย่าเสือกยุ่งกับยั่ยนี่

มหา’ ลัย วันจันทร์

‘ไม่ได้เป็นห่วงสักนิด’

คนที่เคยคิดไว้แบบนั้นกลับพุ่งตรงไปหาเพื่อนใครบางคนทันทีที่เจอหน้า วินเนอร์อดทนไม่ติดต่อเธอตลอดทั้งเสาร์อาทิตย์ แต่นี่วันจันทร์แล้วและวันนี้เขาต้องได้เห็นหน้ายัยนั่นเท่านั้น

“อาชิ เพื่อนมึงอยู่ไหน”

“นี่ไง เพื่อนกู” คนตัวขาวชี้ไปยังที่นั่งตรงข้ามที่มีแซ็คนั่งเคี้ยวขนมอยู่

“อย่ากวนตีน กูถามถึงลูกพีช”

“อ๋อ ไม่รู้”

“กูเตือนมึงแล้วนะว่าอย่ากวนตีน” วินเนอร์กัดฟันพูดด้วยความหงุดหงิด

“เห้อออ เออ กูบอกก็ได้ เดินไปซื้อของที่ร้านค้า ตึกนู้น” นิ้วเรียวชี้โด่ชี้เด่ไปอีกทาง “น่าจะใกล้กลับมาแล้ว จะนั่งรอก็เชิญ”

วินเนอร์ไม่เอ่ยอะไรเพิ่มเติม และไม่คิดจะนั่งรอด้วย เขาทำเพียงก้าวยาว ๆ ไปทางนั้นทันที แต่ในจังหวะเลี้ยวพ้นมุมตึก ภาพที่เห็นก็ทำเอาเส้นเลือดบนขมับเต้นตุบ

แว่นเชย ๆ อันเป็นเอกลักษณ์กับทรงผมมัดรวบหลวม ๆ ทำให้วินเนอร์จำเธอได้ทันที แต่อีกคนที่ยืนคุยกับยัยนั่นน่ะเขาไม่รู้จัก และไม่อยากรู้จักด้วย แล้วมันกล้าดียังไงมาแตะต้องตัวยัยนั่นวะ!!

“ขอบคุณนะคะรุ่นพี่”

“เดินระวังหน่อยสิครับ น้องเจ็บตรงไหนไหม?”

“ไม่ค่…” ทว่าไม่ทันที่ลูกพีช จะตอบกลับคนที่ช่วยประคองตัวเองไว้ก่อนหน้า กลับมีเสียงดุดันของใครบางคนเอ่ยมา ขัดจังหวะเสียก่อน

“ไม่ต้องเสือก”

วินเนอร์กล่าวเสียงโทนต่ำเพื่อกดดันคนทั้งคู่ตรงหน้า ลูกพีชไม่รู้ว่าวินเนอร์มายืนซ้อนหลังเธอตั้งแต่ตอนไหน แต่น้ำเสียงน่ากลัวนั่นทำเธอใจสั่นไปหมด หมดเวลาหนีแล้วสินะ เธอจะโดนเขาด่าที่ไม่ยอมรับสายและตอบแชตหรือเปล่า ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเรื่อง…คืนนั้น

‘ทำตัวปกติ ๆ ๆ’

ลูกพีชคิดก่อนจะสูดหายใจเข้าเต็มปอด ยังไม่ทันจะได้หันกลับไปทักทาย วินเนอร์ก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน

“มึงนี่อ่อยไปทั่วจริง ๆ เลยแว่น”

อ้าว ไอ้ปากหมานี่! ทั้งที่เธอเพิ่งจะคิดว่าอาจจะทำตัวปกติได้ แต่ตอนนี้เริ่มไม่อยากทำแล้ว เจ้าของใบหน้าสวยใต้กรอบแว่นหันกลับมามองด้วยแววตาเรียบนิ่ง

“แต่เราก็ไม่ได้อ่อยวินนี่ จะเดือดร้อนทำไม?”

“ว่าไงนะ” เขากระชากข้อมือนิ่มมากำไว้ “อย่าปากดีให้มันมากพีช มึงอยากเห็นกูกระทืบมันมากใช่ไหม?”