Chapter 6 มึงทำตัวเหมือนไม่เสียใจอะไรเลยที่เสียตัวให้กู!

วินเนอร์จ้องตาเธอนิ่ง คนแสนดื้อเงยหน้าบอกคนตัวสูงกว่าอย่างเอือมระอา ไม่เกรงกลัวที่จะจ้องกลับ “ไม่มีปากเหรอ หรือกินลิ้นตัวเองไปแล้ว?”

“……” เธอยังนิ่ง ความดื้อรั้นไร้ประโยชน์นั่นทำให้เขาเอ็นดูเล็กน้อย

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูช่วยหา”

“อื้ออออ”

พูดจบริมฝีปากหยักสวยก็ทาบทับลงมาช่วงชิงเอาความหวานจากปากนิ่ม ลิ้นร้อนบังคับสอดแทรกเข้าไป เขาทั้งดูดทั้งกัด ไล้ชิมไปทุกที่ ผละออกมาใช้ฟันดึงริมฝีปากล่างเบา ๆ แล้วจึงจูบเธออีกครั้ง

มือสากไล้ลากจากแผ่นหลังลงมาจนถึงสะโพกอิ่มใต้พลีทยาว เขาบีบเคล้นมันอย่างหยาบคายจนร่างบางสะท้านไปหมด

นี่วินเนอร์คงไม่ได้คิดจะทำอะไรเลยเถิดกับเธอในห้องน้ำจริง ๆ ใช่ไหมนะ

“วิน พอแล้ว อื้อ”

“บอกมาว่าหลบหน้ากูทำไม ไม่งั้นกูจะจับมึงกระแทกตรงนี้แหละลูกพีช”

“อย่านะ อ๊ะ มือนายจับตรงไหนเนี่ย เดี๋ยวคนด้านนอกก็ได้ยินหรอก”

“ก็ถ้ามึงไม่ตอบ มึงได้ครางมากกว่านี้แน่”

ลูกพีชหน้าแดงจัด มองค้อนคนตัวสูงกว่าอย่างไม่พอใจ เธอจัดแว่นบนหน้าให้เข้าที่ ก่อนจะตัดสินใจพูดไปให้มันจบ ๆ ทั้งที่ไม่อยากจะฟังมันอีกครั้งเลยแท้ ๆ

“คืนนั้นก่อนนอน วินพูดว่า…ถ้าใครรู้เรื่องของเรา วินคงขายหน้าแย่ที่มากอดคนเชย ๆ แบบนี้”

“…กูไม่ได้ตั้งใจพูด” คล้ายจะจำขึ้นมาได้ว่าพูดไปจริง ๆ เสียงเข้มดุเลยอ่อนลงหลายส่วน กระนั้นดวงตากลมหวานก็ยังสบตาเขาด้วยความน้อยใจเต็มเปี่ยม

“แล้วยังไง?” เธอเอ่ยถาม

“อะไรยังไง?”

“ถ้าไม่ได้ตั้งใจพูด แปลว่าวินจะยอมจับมือเราเดินอวดคนอื่นในมหา’ ลัยเหรอ?”

“กู…” วินเนอร์เผลอชะงัก หันขวับมองเธอด้วยสีหน้าเหมือนถูกตบด้วยความจริง ความแข็งกร้าวในดวงตาเริ่มสั่นไหว ฟันถูกบดแน่นจนเห็นสันกรามขึ้นเป็นสัน “อย่ามางี่เง่า”

“งี่เง่าอะไร? เราน่ะยังไม่ได้เรียกร้องสักคำด้วยซ้ำ” ลูกพีชหันกลับมามอง ดวงตานิ่งสนิทก่อนริมฝีปากจะยกยิ้มน้อย ๆ เธอเลิกคิ้ว แสยะยิ้มขำ

“มีแต่ หมาบางตัว มากกว่าที่ดิ้น อยู่ฝ่ายเดียวตอนนี้”

“ลูกพีช!!” วินเนอร์สบถ เสียงสั่นทั้งโกรธทั้งเสียหน้า

“หื้ม… ว่าไงคะ สุดหล่อ”

“มึงทำตัวเหมือนไม่เสียใจอะไรเลยที่เสียตัวให้กู!”

“อุ๊ป ต้องเสียใจด้วยเหรอ?” เธอเอียงคอถาม นัยน์ตาสวยมองอย่างสงสัย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“หมายความว่าไง กูได้ ครั้งแรก ของมึงนะพีช!”