Chapter 7 เดือนคณะกับดาวคณะก็เหมาะสมกันดี

ลูกพีชชำเลืองมองใบหน้าหวานสวยของอีกฝ่าย ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะฝืนสร้างรอยยิ้มตอบกลับเพื่อนไป หวังให้พวกเขาคลายความกังวล

“ไม่มีอะไร ก็แค่งานหนักเฉย ๆ น่ะ”

“แค่งานเหรอ”

“อืม ช่วงนี้มีหน้าใหม่มาเยอะ เลยให้ลูกน้องเช็กเข้มหน่อยกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้า”

อาชิหันไปหาแซ็ค ประสานตาราวกับกำลังพูดคุยกันผ่านสะท้อนนัยน์ตาที่จ้องมองกัน ก่อนที่อาชิจะเป็นฝ่ายเริ่มถามเปิดประเด็นที่ตัวเขาต้องการจะแน่ใจเหี่ยวกับอาการแปลก ๆ ของเพื่อนรักอีกครั้ง

“จะว่าไปช่วงนี้ไอ้หมาบ้านั่นไม่มาแกล้งมึงเลยนี่ยัยพีช หรือหมอนั่นมีเป้าหมายใหม่แล้ว” คำถามของเธอทำเอาลูกพีชชะงักมือที่เขี่ยเล่นบน้ำแข็งในแก้วหยุดเพียงครู่ ก่อนจะตอบกลับคำถามน้ำเสียงแน่นิ่ง

“ไม่รู้สิ”

“มึงไม่มีอะไรปิดบังพวกกูใช่มั้ยลูกพีช”

“ไม่มี พวกมึงลืมไปแล้วหรือยังไงว่าที่มันเข้าหากูก็เพราะแค่…ต้องการเล่นแก้เบื่อเท่านั้น พอสมใจอยากแล้วก็คงคิดอยากจะทิ้งกูไปตามธรรมชาติของพวกผู้ชายแบบนั้นมันนั่นแหละ”

นิ้วเรียวดันแว่นกรอบหนาให้เข้าที่ ถอนหายใจเพื่อหวังจะให้สิ่งที่ยุ่งเหยิงในหัวหายไป แต่ยังไม่ทันจะหายใจได้โล่งคอ สายตาเธอก็เหลือบเห็นกลุ่มนักศึกษาชายเสื้อช็อปสีแดงเดินเรียงเกาะกลุ่มพูดคุยเสียงดัง

“ไอ้วิน! ที่บอกยายเฉิ่มนั่นถูกมึงเอาแล้วทิ้งมันเรื่องจริงป่ะว่ะ แม่ง! กูว่าจะหลอกฟันมันสักหน่อย เพื่อนกูดันได้ก่อนแล้วว่ะ” หนึ่งในกลุ่มชุดช็อป พูดบอกส่งเสียงหัวเราะอย่างชอบใจ โดยไม่ทันสังเกตว่าโต๊ะด้านในร่มมีพวกคนที่เขากำลังเอ่ยถึงนั่งกันอยู่

“ยังไม่ได้ แล้วมึงอย่าเสือกยุ่งกับยัยนั่น”

วินเนอร์ตอบเสียงเย็นก่อนจะสายตาคมหันมองคนพูดอย่างไม่พอใจบางอย่าง ขมวดคิ้วหนาทำเสียงจิ๊ปากก่อนจะดันแขนเพื่อนออกจากต้นคอของตัวเอง ร่างสูงเบือนหน้าหันไปทางโต๊ะตัวที่อยู่ฝั่งลานกว้าง ก่อนจะพบเข้ากับดวงตาสีน้ำตาลที่กำลังเผลอมองมาทางเขาอย่างไม่ตั้งใจ

ลูกพีชมองไปตามทางเสียงที่ได้ยิน เธอจำได้ว่าน้ำเสียงแบบนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากคนที่เพิ่งตัดชาดกับเธอไปเพราะคำพูดของตัวเอง

อดีตเดือนคณะเดินมานั่งโต๊ะที่ไม่ห่างจากกลุ่มพวกเธอมากนัก ใบหน้าหล่อเข้มดูไม่สบอารมณ์อยู่ตลอดเวลา ทั้งรอบดวงตายังดูคล้ำหมองกว่าปกติที่เธอเคยเห็น เสียงคุยของโต๊ะชายเสื้อช็อปสีแดงดังแล่นผ่านหูลูกพีชเป็นระยะ

หญิงสาวยังคงชำเลืองมองไปดังโตณะดังกล่าวเป็นครั้งคราว พลั้นมีคำถามในใจว่าคนที่เคยเขามาหยอก มาแกล้งเธอตลอดหายไปไหนร่วมหลายวัน ทว่าไม่ทันที่ความคิดเหล่านั้นจะได้รับคำตอบ นัยน์ตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อนก็เห็นร่างของใครบางคนเดินผ่านเธอมาจากอีกฝั่งทาง

ใครบางคนที่กำลังมีอิทธิพลต่อหัวใจดวงน้อย ๆ ทำเธอสับสนว้าวุ่นไม่หายตลอดสามวันที่ผ่านมา สายตาที่เหลือบไปเห็นว่าข้างกายของคนที่เธอเฝ้าคอยให้มาหากลับมีหญิงสาวร่างบางยืนอิงไหล่เกาะแขนส่งเสียงคุยกันหวานตั้งใจประกาศให้คนรู้ว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ต่อกันประกาศให้คนรู้ว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ต่อกัน

ภาพตรงหน้าทำลูกพีชจุกแน่นภายใจอก ดวงตาสวยร้อนผ่าวภายใต้กรอบแว่น ความรู้สึกบางอย่างวิ่งแล่นผ่านร่างกายจนทำให้รู้สึกชาไปทั้งตัว

รวมถึงเสียงซุบซิบของเหล่ากลุ่มเพื่อนโต๊ะข้าง ๆ ต่างพูดถึงคู่รัก คู่ใหม่ที่กำลังจะเกิดขึ้นในรั้วมหา'ลัย และเจ้าของเรื่องเล่าดังกล่าวก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือ ‘วินเนอร์’ เจ้าของฉายาหลุ่มหล่อเข้มแห่งเดือนวิศวะ และ ‘แพม’ เด็กนักศึกษาสาวปีสอง ที่มีใบหน้าสวยหวานรอยยิ้มพิมพ์ใจจนได้รับตำแหน่งดาวคณะนิเทศศาสตร์

พวกเขาต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าทั้งคู่ดูเหมาะสมกันมาก จนคนที่เผลอมองอย่างลูกพีชเองด็ปฏิเสธคำพวกนั้นไม่ได้เลย