ตอนที่ 1 เจ้าสาวของเขา?

ตอนที่ซย่ามี่เฉิงนั่งรถไฟจากบ้านนอกไปเมืองไห่เฉิงเป็นฤดูใบไม้ร่วงปี 2015

เธอถูกทิ้งไว้ที่บ้านนอกตอนเก้าขวบ วันนี้เธอถึงได้ถูกรับตัวกลับไป ด้วยเหตุผลเพียงข้อเดียว ตระกูลซย่าหวังจะให้เธอแต่งเข้าสวนโยวหลันแก้เคล็ดให้ลูกชายของพวกเขาเพื่อปัดเป่าโรคภัยไข้เจ็บ

เธอได้ยินมาว่าเจ้าบ่าวจากสวนโยวหลันป่วยหนักระยะสุดท้าย ลูกสาวทั้งสองคนของตระกูลซย่าไม่ยอมแต่งงานกับเขา ดังนั้นคนของตระกูลซย่าจึงรับเธอที่ใช้ชีวิตอยู่บ้านนอกมาโดยตลอดกลับไปแต่งงานกับเขาแทน

ซย่ามี่เฉิงนั่งอยู่บนเตียง ในมือถือหนังสืออยู่ ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก ลมเย็นยะเยือกหอบหนึ่งรุกรานเข้ามาพร้อมกลิ่นคาวเลือดหวานชวนเอียน

ซย่ามี่เฉิงเงยหน้าขึ้น เห็นชายหนุ่มร่างสูงรูปหล่อล้มคะมำเข้ามาในห้อง

เขาสลบไป

ชายชุดดำสองสามคนพรวดเข้ามา “ลูกพี่ ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ จัดการเขาเร็ว”

“ใครว่าไม่มีใครอยู่กันล่ะ”

ชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มมีแผลเป็นบนใบหน้าคล้ายถูกดาบฟัน ปรายตามองซย่ามี่เฉิง

ซย่ามี่เฉิงไม่คาดคิดว่าโชคร้ายจะหล่นใส่ตนเองติดต่อกันอย่างนี้ หรือแม้แต่จะคาดคิดว่าชายหนุ่มที่จู่ๆ ก็มาหมดสติในตู้นอนของเธอจะนำภัยมาสู่ชีวิต รังสีสังหารวาบผ่านนัยน์ตาของชายหน้าบาก เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการจะฆ่าเธอปิดปาก

ซย่ามี่เฉิงพยายามเก็บอาการตื่นกลัวเอาไว้ขณะลอบมองอาวุธในมือพวกเขาก่อนจะร้องขอชีวิตอย่างตื่นตระหนก “ได้โปรดอย่าทำร้ายฉันเลย ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!”

ชายหน้าบากเดินเข้ามาใกล้ พินิจดูใบหน้าของซย่ามี่เฉิง เธอสวมผ้าปิดหน้าปิดบังใบหน้า แต่ดวงตากระจ่างใสของเธอกลับเผยออกมาให้เห็น

ดวงตานั้นสุกใสเป็นประกายระยิบระยับ แม้กระทั่งตอนที่กลอกไปมาก็ยังดูอ่อนโยนและงดงาม

ชายหน้าบากไม่เคยเห็นดวงตาที่งามจับตาจับใจเช่นนี้มาก่อน เขาประหลาดใจทันที บวกกับช่วงนี้เขาไม่ได้แตะต้องผู้หญิงมาสักพัก จึงไม่แปลกที่ไฟปรารถนาจะลุกโชนในตัวเขา

“คนสวย พวกเราจะไม่ทำร้ายเธอ แต่เธอต้องบริการผมกับพรรคพวกหน่อยนะจ๊ะ”

แพขนตายาวของซย่ามี่เฉิงกระพือไหวขณะที่เธออ้อนวอนด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร “ฉันไม่อยากตาย ฉันกลัว ขอเพียงพวกคุณไม่ทำร้ายฉัน ฉันจะบริการให้เป็นอย่างดี”

ภายใต้เสียงอ้อนวอนสั่นเครือของเด็กสาว ชายหน้าบากอดรนทนไม่ไหวอีกต่อไป กระโจนใส่แล้วกดซย่ามี่เฉิงไว้ใต้ร่าง

“ลูกพี่ เชิญก่อนเลย พวกเราจะจัดการเจ้านี่ก่อนแล้วค่อยมาร่วมวงด้วย”

ด้วยเสียงหัวเราะหยาบโลนดังก้องในหูกับไออุ่นจากร่างอรชรใต้ตัวเขา ชายหน้าบากจึงวางอาวุธลงแล้วกระชากกระดุมบนเสื้อของซย่ามี่เฉิงออก

ทว่าเสี้ยววินาทีนั้นมือน้อยๆ ขาวหมดจด กลับจับเขาไว้

ชายหน้าบากเงยหน้าขึ้นมา ดวงตากระจ่างใสของเด็กสาวพลันไม่เหลือร่องรอยความบอบบางและตื่นกลัว กลับแทนที่ด้วยแววตาเยียบเย็น

“นังนี่!”

เขากำลังจะพูดต่อ แต่ซย่ามี่เฉิงยกมือขึ้นแล้วแทงเข็มเงินที่อยู่ในมือกลางศีรษะของเขาอย่างว่องไว

ชายหน้าบากหลับตาล้มลงกับพื้น หมดสติไป

“ลูกพี่!”

ชายชุดดำคนอื่นๆ ตกใจ พวกเขาอยากจะเข้าไปช่วย แต่ชายหนุ่มที่สลบไปเมื่อครู่กลับลืมตาขึ้นมา เอื้อมมือไปแย่งอาวุธของพวกเขา

ชายชุดดำล้มลงไปทีละคน

ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตาจนพวกเขาไม่แม้แต่จะมีเวลาเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ซย่ามี่เฉิงลุกขึ้นนั่ง เธอรู้อยู่แล้วว่าชายหนุ่มผู้นี้แกล้งหมดสติ เลือดบนตัวไม่ใช่ของเขา

ซย่ามี่เฉิงเงยหน้ามองเขา เขาเองก็จ้องเธอกลับ เขามีดวงตาเรียวยาวลุ่มลึกหาใดเปรียบ คบกริบดังกรงเล็บอินทรี หนำซ้ำยังซ่อนห้วงเหวลึกในก้นบึ้งดวงตา ใครก็ตามที่สบดวงตาคู่นั้นจะรู้สึกราวกับถูกดูดกลืนเข้าไป