ตอนที่ 2 คืนแต่งงาน

หลี่เชียนฮุ่ยผู้เป็นแม่เลี้ยงของซย่ามี่เฉิง เคยเป็นนักแสดงชื่อดังในวงการบันเทิงสมัยที่รุ่งเรือง แม้จะให้กำเนิดลูกสาวสองคนแล้ว แต่ก็ยังรักษารูปร่างหน้าตาได้ดี จึงดูเหมือนคุณแม่ยังสาวที่งดงามพริ้งเพรา

เดิมหลี่เชียนฮุ่ยเป็นภรรยาน้อย แต่เธอมากด้วยมารยา ไม่เพียงปิดบังอดีตที่เป็นภรรยาน้อยของตนสำเร็จ แต่ยังใช้เล่ห์เหลี่ยมสร้างคลื่นลมในแวดวงคุณหญิงคุณนายชั้นสูงยามเมื่อเป็นนายหญิงตระกูลซย่า

หลี่เชียนฮุ่ยจัดงานแต่งงานในวันนี้อย่างงดงาม แม้แต่ชุดเจ้าสาวที่ซย่ามี่เฉิงสวมอยู่ก็ยังสั่งตัดพิเศษจากมิลาน ราคาสูงเอาการ ทุกคนต่างยกย่องชื่นชมเธอว่าจัดงานได้ดี

ซย่ามี่เฉิงแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งสิ้น เพียงแสดงท่าทางเอียงอายของเด็กสาวที่กำลังจะแต่งงาน เธอมองประตูรถอย่างรอคอย “ถึงฤกษ์แล้ว ทำไมเจ้าบ่าว...ยังไม่มารับสักที”

หลี่เชียนฮุ่ยหน้าเปลี่ยนสีทันทีที่ได้ยิน

ทุกคนมองหน้ากันไปมา เกิดอะไรขึ้น เจ้าสาวไม่รู้หรือว่าตัวเองกำลังจะแต่งกับชายที่ป่วยติดเตียงใกล้ตายแล้ว

เธออยู่ตรงนี้เพื่อสะเดาะโชคร้ายของตระกูลให้อีกฝ่าย ไม่มีเจ้าบ่าวในงานสมรสนี้แต่อย่างใด

ซย่าฉุนหยางก้าวเข้ามา นัยน์ตาเจือแววรู้สึกผิดและหลบสายตาเล็กน้อย “มี่เฉิง วันนี้เจ้าบ่าว...เจ้าบ่าวไม่สบาย เขาเลยไม่มา ลูกไปเถอะ”

ซย่ามี่เฉิงชะงัก แต่ไม่นานก็กล่าวยิ้มๆ อย่างว่าง่ายว่า “ได้ ถ้างั้นหนูจะไปแล้ว”

ซย่ามี่เฉิงขึ้นรถไปคนเดียว

บรรดาแขกเหรื่อมองเงาร่างอรชรของซย่ามี่เฉิงหายเข้าไปในรถ แม้เธอจะเป็นเด็กสาวจากบ้านนอก แต่รูปร่างกลับแบบบางงอนงามยามสวมชุดเจ้าสาว มีสง่าราศีและเสน่ห์ดึงดูดผู้คนเรืองออกมาจากตัวอย่างอธิบายไม่ได้

ยิ่งกว่านั้น ท่าทางเชื่อฟังว่าง่ายไม่รู้ประสีประสาของเธอปลุกเร้าความสงสารเอ็นดูจากแขกทั้งหลาย ทุกคนต่างชำเลืองมองหลี่เชียนฮุ่ยแล้วส่งสายตากระซิบให้กัน

“สร้างภาพภายนอกไว้ซะสวยงามแต่สุดท้ายก็เป็นแม่เลี้ยงอยู่ดี โดยเฉพาะการที่พยายามจับลูกสาวคนอื่นมาแต่งงานแก้เคล็ดแทนลูกตัวเอง”

สีหน้าหลี่เชียนฮุ่ยไม่น่าดู เดิมงานสมรสนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของตน แต่ซย่ามี่เฉิงกลับพลิกสถานการณ์อย่างแยบยลเปลี่ยนความคิดเห็นของผู้คนให้มองเธอแย่ ดูเหมือนว่าเธอจะดูเบาซย่ามี่เฉิงเสียแล้ว

อย่างไรก็ตาม ยังมีเวลาอีกมากมายในวันหน้า เธอย่อมมีวิธีสั่งสอนซย่ามี่เฉิงอยู่แล้ว!

...

เมื่อมาถึงสวนโยวหลัน ซย่ามี่เฉิงก็เดินเข้าเรือนหอของคู่บ่าวสาว

ภายในห้องปิดไฟมืดสนิท บรรยากาศค่อนข้างวังเวง

นัยน์ตาดำขลับสุกใสของซย่ามี่เฉิงทอประกายในความมืด ดูมีเสน่ห์และระแวดระวัง เธอเดินไปที่เตียง เห็นชายคนหนึ่งนอนบนฟูกใหญ่นุ่มรางๆ

นี่คือเจ้าบ่าวของเธอ

ซย่ามี่เฉิงยื่นมือไป ตั้งใจจะตรวจชีพจรของเขา

ทว่าฉับพลันนั้น ข้อมือแบบบางของเธอกลับถูกจับไว้ในนิ้วเรียวแน่น ทุกอย่างพลิกกลับตาลปัตร เธอถูกกดไว้ใต้ร่างของเขาเสียแล้ว

ซย่ามี่เฉิงตกใจ ว่ากันว่าสามีใหม่ของเธอป่วยหนักใกล้ตาย แต่นิ้วที่จับข้อมือของเธอกลับจับไว้แน่น เขาเป็นชายหนุ่มสุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ชัดๆ

เขาคือใคร

ซย่ามี่เฉิงงอเข่าอย่างว่องไว เล็งไปที่หว่างขาของเขา

ทว่าชายหนุ่มผู้นั้นไวกว่าเธอ เขาหลบการจู่โจมอย่างง่ายดายแล้วใช้เข่ากดเธอไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน

การเคลื่อนไหวของเขาฉับไว แม่นยำและโหดเหี้ยม

“คุณคือใคร ปล่อยฉันนะ!”

ซย่ามี่เฉิงพยายามดิ้นออกมา ร่างของทั้งสองเสียดสีกันผ่านเนื้อผ้าบางๆ ของพวกเขา

เสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ดังขึ้นข้างหูเธอ “คุณดูกระตือรือร้นดีนะ อยากจะเข้าหอกันแล้วหรือ”

“...”

เธออึ้งงัน

ต่ำทราม !

ซย่ามี่เฉิงพลันตระหนักได้ว่าชายหนุ่มในห้องนี้คงจะเป็นสามีใหม่ของเธอ ทว่าเขาไม่ได้เจ็บป่วยออดแอดแต่อย่างใด ตรงกันข้าม กลับเป็นชายหนุ่มสุขภาพดี

เวลานี้นิ้วเรียวยาวของชายผู้นั้นเลื่อนจากข้อมือของเธอไปหยุดบนกระดุมสาบเสื้อ แกะออกทีละเม็ด

ซย่ามี่เฉิงรีบคว้ามือใหญ่ของเขา “ฉันหยุดแล้ว คุณทำอะไรอยู่”

“ครางซิ ทำได้ไหม”

คราง?