ตอนที่ 11 เต้นรูดเสาบนเวที

ลู่อวี้เจินปรายตามองฮั่วจื้อซวิน “ผมจะตัดมือข้างที่นายกล้าแตะต้องเธอแน่ กลับไปนั่งที่ซะ”

ฮั่วจื้อซวินงงงันเกิดอะไรขึ้นกันนี่

นัยน์ตาเย็นชาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นกรอบทองของกู้หล่งฟั่นทอแววเย้ยหยัน “จื้อซวิน อย่าผลีผลาม นั่งลงชมละครซะ”

ฮั่วจื้อซวินได้แต่ข่มความสงสัยแล้วนั่งลงไปอย่างว่าง่าย สุดท้ายทรราชผู้นี้หวาดกลัวลู่อวี้เจินเพียงผู้เดียวมาตั้งแต่เด็ก

...

ซย่ามี่เฉิงมาที่นี่ตามนัด แน่นอนว่าหลี่เชียนฮุ่ยก็มาด้วย ก่อนหน้านี้ซย่ามี่เฉิงทำเสียเรื่อง ดังนั้นหลี่เชียนฮุ่ยต้องการจับตาดูว่าครั้งนี้เธอจะเล่นเล่ห์ซ่อนกลอะไรอีก

หลี่เชียนฮุ่ยกล่าวขอโทษประธานหวังที่มาสายด้วยรอยยิ้มประจบประแจงว่า “ประธานหวัง ครั้งก่อนเป็นความผิดของมี่เฉิงเองค่ะ ดังนั้นฉันเลยพาเธอมาขอโทษท่านที่นี่”

ประธานหวังแค่นเสียงเย็น “ครั้งก่อนเธอเล่นงานผมจนเกือบตาย คิดว่าผมควรจะยกโทษให้เพียงเพราะคำขอโทษง่ายๆ อย่างนี้เหรอ”

วันนั้น หมาป่ายักษ์เลียประธานหวังไปทั่ว ฟันแหลมคมของมันกัดเขา เกือบจะทำให้เขาพิการ เขาหวาดกลัวจนฉี่แตกเลยทีเดียว

ทุกครั้งที่ประธานหวังนึกถึงเหตุการณ์น่าอับอายนี้ขึ้นมา เขาอยากจะฆ่าซย่ามี่เฉิงที่กำลังยืนอยู่หน้าเขาเสียเหลือเกิน

“ถ้างั้นประธานหวังต้องการอะไรคะ”

“คำขอโทษเหล่านี้ไม่แสดงให้เห็นถึงความจริงใจกันเกินไป เอาอย่างนี้ บอกให้ซย่ามี่เฉิงดื่มเหล้าพวกนี้ให้หมด”

ทว่า จู่ๆ ซย่ามี่เฉิงก็พูดแทรกหลี่เชียนฮุ่ยที่กำลังจะตอบตกลงว่า “หนูดื่มเหล้าไม่เป็น ใครตกลงกับเขาก็เป็นคนดื่มนะคะ”

“แก!” หลี่เชียนฮุ่ยสะกดโทสะฝืนยิ้ม พยายามพูดเอาใจประธานหวังว่า “ประธานหวัง หรือไม่คุณก็...คิดหาวิธีอื่นให้เธอขอโทษสิคะ”

ครั้นประธานหวังเข้าใจนัยซ่อนเร้นของหลี่เชียนฮุ่ยแล้ว เขาก็ชายตามองซย่ามี่เฉิงตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเจ้าเล่ห์ “เอาอย่างนี้แล้วกัน ให้ซย่ามี่เฉิงเต้นรูดเสาบนเวทีให้ผม แล้วผมจะยกโทษเรื่องครั้งก่อนให้เธอ”

เต้นรูดเสา?

หลี่เชียนฮุ่ยตาทอประกายวาบ คิดว่านี่เป็นความคิดที่ดี การเต้นรูดเสาเป็นมารยาที่ผู้หญิงไม่รักเนื้อสงวนตัวใช้เต้นยั่วยวนผู้ชาย ลูกสาวสองคนของเธอล้วนเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ในเมืองไห่เฉิง ไม่มีทางที่พวกเธอจะทำเรื่องอย่างนี้แน่ ในทางกลับกัน ซย่ามี่เฉิงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมมาก

“มี่เฉิง ในเมื่อเธอมาเพื่อขอโทษ ก็ต้องแสดงความจริงใจสักหน่อย จะไม่ดื่มเหล้าก็ได้ แต่ต้องเต้นรูดเสาแทน” หลี่เชียนฮุ่ยพูดกลั้วหัวเราะด้วยเจตนาร้าย

ทำไมซย่ามี่เฉิงจะไม่รู้ว่าหลี่เชียนฮุ่ยคิดอะไรอยู่ อย่างไรก็ตาม เธอปั้นหน้ายิ้มตอบว่า “ได้ หนูจะเต้น”

จากนั้นซย่ามี่เฉิงก็เดินไปที่เวที

เสียงเพลงยังคงดังคลออยู่ข้างหลัง คืนนี้ซย่ามี่เฉิงสวมเดรสขาว มือขาวเนียนของเธอจับเสาแล้วกระโดดหมุนร่างอรชรรอบเสา ท่วงท่าลีลาพลิ้วไหวงดงาม

ผู้คนที่พูดคุยเสียงดังในบาร์เมื่อครู่ต่างหันมามองเธอเป็นตาเดียว มองซย่ามี่เฉิงที่หมุน กระโดดและเต้นรอบเสาอยู่ ร่างกายที่ยืดหยุ่นของเธอออกท่วงท่าลีลางดงามมากมาย

การเต้นรูดเสาของเธอไม่ได้ยั่วยวนแต่งามสง่า

ไม่นานซย่ามี่เฉิงก็วางเท้าแตะพื้นเป็นการจบการแสดง ครั้นทุกคนคืนสติกลับมา ต่างก็ตบมือลั่นให้เธอ

การเต้นรูดเสาของเธอไร้ที่ติและคาดไม่ถึงมาก่อน

ตอนที่ซย่ามี่เฉิงเดินกลับมา ประธานหวังยังตกตะลึงจนน้ำลายเกือบหก “ซย่ามี่เฉิง ลุงคาดไม่ถึงว่าหนูจะเต้นเก่งอย่างนี้ ลุงจะยกโทษเรื่องครั้งก่อนให้ แต่หนูต้องตามลุงขึ้นห้อง พวกเราจะได้หารือลงลึกเรื่องการลงทุนกับการแพทย์ตระกูลซย่ากันต่อ”

ซย่ามี่เฉิงเหงื่อออกเล็กน้อยจากการเต้นเมื่อครู่ แต่กระนั้นเธอยังคงฉีกยิ้มละไมให้ เธอมองตาประธานหวังที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย “ได้ค่ะ ประธานหวังเชิญนำทาง หนูจะตามท่านไป”

สายตาของหลี่เชียนฮุ่ยทอแววชั่วร้าย เธอไม่คาดคิดว่าซย่ามี่เฉิงจะยังคงเต้นเก่งแม้ผ่านมาหลายปีแล้ว