ตอนที่ 10 ทิ้งรอยกัดบนไหล่ของเขา

เธอตั้งแต่วันที่เขาส่งเธอไปอยู่บ้านนอกตอนเก้าขวบ เธอก็ไม่น่าคาดหวังอะไรกับซย่าฉุนหยางพ่อของเลย โทรศัพท์สายนี้ไม่เหนือคาดแต่อย่างใด

ซย่าฉุนหยางยังคงเป็นซย่าฉุนหยางที่เธอรู้จักอยู่ดี เป็นผู้ชายที่หมกมุ่นกับการแพทย์ ใส่ใจกับภาพลักษณ์ตัวเองเป็นที่สุด ทั้งยังต้องการขยายการแพทย์ตระกูลซย่าให้ใหญ่โต

เวลานี้ ลูกสาวที่เขาภาคภูมิใจที่สุดคือซย่าเคอเคอ ขณะที่เธอเป็นเพียงลูกสาวที่รับตัวคืนมาจากบ้านนอกเพื่อแต่งงานแก้เคล็ดให้กับตระกูลอื่น และหลับนอนกับผู้มีอำนาจทั้งหลาย

“เข้าใจแล้วค่ะ คุณพ่อ พรุ่งนี้ลูกจะไป”

เธอเชื่อฟังว่าง่ายอย่างนี้ทำให้น้ำเสียงของซย่าฉุนหยางอ่อนโยนขึ้น “มี่เฉิง แม้ลูกแต่งงานแก้เคล็ดให้กับตระกูลนั้น แต่สามีป่วยหนักของลูกจะตายในอีกไม่นาน พ่อจะหาผู้ชายดีๆ ให้ลูกหลังจากสถานการณ์ทางด้านประธานหวังดีขึ้นนะ”

“งั้นลูกขอขอบคุณพ่อล่วงหน้านะคะ” ซย่ามี่เฉิงตัดสายทิ้ง

หลังจากปิดมือถือ ซย่ามี่เฉิงก็หลับตาในอ้อมกอดของลู่อวี้เจิน ความจริงแล้วเธอรู้สึกเสียใจมาก เธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าคนหนึ่งเท่านั้น

เธออยากจะเป็นเหมือนเด็กคนอื่นๆ ที่ได้รับความรักจากพ่อแม่ ทว่าชีวิตที่เรียบง่ายและสงบสุขเช่นนี้กลับเป็นได้แค่ความฝัน

เธอไม่มีบ้านอยู่

เป็นเด็กไร้บ้านที่ไม่มีพ่อแม่รักใคร่ห่วงหา

บางทีคงเป็นเพราะไอเย็น ซย่ามี่เฉิงพบว่าตนเองคดตัวในอ้อมอกของลู่อวี้เจิน แขนของเขาแข็งแกร่งและอบอุ่น เป็นที่กำบังให้กับผู้หญิงคนหนึ่งได้

เธออิงแอบศีรษะเหนือหัวใจของเขาตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก เสียงหัวใจของเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

ตอนแรกซย่ามี่เฉิงไม่คิดว่าเธอจะหลับ แต่สุดท้ายก็ผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของชายผู้นี้จนถึงเช้า เธอนอนหลับเต็มอิ่ม

...

ลู่อวี้เจินค่อยๆ ลืมตาขึ้น ตอนนี้เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว แสงอรุณเจิดจ้าทอผ่านผ้าม่านหลายชั้นที่ปิดหน้าต่าง โปรยปรายดวงแสงสีเหลืองนับไม่ถ้วนกลางอากาศ

นัยน์ตาของลู่อวี้เจินยังคงสะลึมสะลือและงงงวยอยู่เล็กน้อย

หลายปีแล้วที่เขาไม่ได้นอนหลับจนถึงเช้าแล้วตื่นขึ้นมาเองพร้อมแสงรุ่งเช้า

ลู่อวี้เจินหลับตาลงกอดเด็กสาวที่ควรจะอยู่ในอ้อมอกของเขา

เขารู้ว่าเธอนอนในอ้อมแขนของเขาทั้งคืน เพราะแขนของเขายังคงมีร่องรอยความอบอุ่นและกลิ่นหอมของเธอติดอยู่

อย่างไรก็ตาม ไม่มีเด็กสาวที่ไหนให้เขากอด มีเพียงพื้นที่ว่างเปล่า ซย่ามี่เฉิงหายไปแล้ว

ความง่วงเหงาหาวนอนของลู่อวี้เจินพลันสลายหายเกลี้ยง เขาเลิกผ้าแพรที่ห่มไว้ขึ้น

ทันใดนั้น ประตูห้องหนังสือก็เปิดออก พ่อบ้านฝูเดินเข้ามาด้วยสีหน้ายินดี “นายน้อย ตื่นแล้วหรือครับ ตอนที่คุณนายน้อยออกไป เธอบอกให้ผมอย่ารบกวนท่าน ให้ท่านนอนต่ออีกนิด นานหลายปีแล้วที่ท่านไม่ได้นอนหลับจนตื่นเอง แม้แต่คุณหนานยวนก็ทำไม่ได้ แต่คุณนายน้อยกลับทำได้ เธอใช้เวทมนตร์อะไรกันนะ”

พ่อบ้านฝูคิดว่านี่เป็นเรื่องเหลือเชื่อ เขาคุ้นเคยกับอาการของนายน้อยตนเป็นอย่างดี เขากังวลมากตอนที่นายหญิงน้อยเข้าไปในห้อง ทว่านายน้อยกลับกอดเธอหลับจนถึงเช้า

ลู่อวี้เจินเหลือบมองข้างนอกประตู “คุณนายน้อยอยู่ไหน”

“เธอบอกว่าจะออกไปทำธุระ จะกลับมาตอนกลางคืนครับ”

“เธอได้บอกไหมว่าจะไปไหน”

“ไม่ได้บอกครับ”

“เข้าใจแล้ว”

ลู่อวี้เจินกลับไปที่ห้องนอนตนเองแล้วเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ พอถอดเชิร์ตขาว เขาเห็นรอยกัดเล็กๆ แต่ลึกบนไหล่ผ่านกระจก

เธอทิ้งรอยนี้ไว้