ตอนที่ 9 ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณนะ

รูม่านตาของลู่อวี้เจินหดลง เขารีบคว้ากล่องปฐมพยาบาลแล้วเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดบริเวณแผลของเธอ “เข้าใจหรือยัง นี่ก็คือผลของการที่ผมต้องพูดเป็นครั้งที่สาม”

ซย่ามี่เฉิงมองสันกรามขบแน่นของเขา “คุณลู่หมายถึงการใช้ความรุนแรงในบ้านเหรอ”

ลู่อวี้เจินช่วยติดผ้าปิดแผลให้เธอ ริมฝีปากบางของเขาเปื้อนรอยยิ้มจางๆ “แต่คุณก็ยังกล้าเข้าห้องนี้อยู่ดี ใจกล้าเหลือเกินว่าไหม”

ดวงตารูปงามของซย่ามี่เฉิงมองเขา “คุณลู่ คนอื่นอาจจะกลัวคุณ แต่ไม่ใช่ฉัน”

นิ้วเรียวของลู่อวี้เจินชะงักค้าง เขามองใบหน้าของเธอที่ดูน่าสงสารยิ่งขึ้นหลังติดผ้าปิดแผล “ออกไปเถอะ ขอผมอยู่คนเดียว”

สิ้นคำ เขาก็ช่วยซย่ามี่เฉิงลุกขึ้นมา

ซย่ามี่เฉิงยื่นแขนขาวเนียนไปโอบเอวสอบของเขา

จังหวะที่เธอกอดเขา ร่างกำยำของลู่อวี้เจินก็แข็งค้าง ตัวเธออ่อนนุ่มมากจนเสมือนไร้กระดูก ดวงหน้าของเธออิงแอบแผงอกแกร่งของเขา ซบเขาราวกับเป็นแมวน้อยเชื่องๆ ตัวหนึ่ง

ลู่อวี้เจินได้กลิ่นหอมยียวนของเธออีกครั้ง กลิ่นหอมนั้นค่อยๆ ดึงสติสัมปชัญญะของเขาไว้

จู่ๆ ซย่ามี่เฉิงก็กล่าวเบาๆ ในอ้อมอกของเขาว่า “คุณลู่ อย่าปลีกตัวเองอยู่คนเดียวเลย คุณมีใครสักคนอยู่เคียงข้างได้ ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณนะ”

เส้นเลือดปูดโปนของลู่อวี้เจินค่อยๆ ยุบลง แม้แต่รังสีมืดมนน่ากลัวในดวงตาก็หายหมดแล้ว เขาเอื้อมไปกอดเธอ

เขาฝังหน้าหล่อเหลาในเส้นผมนุ่มลื่นของเธอ กลิ่นหอมของเธอทำให้เขารู้สึกคล้ายเห็นภาพเดจาวู

บางทีอาจเป็นเพราะเธอเพิ่งกินเค้กสตอเบอรี่มา กลิ่นหอมหวานของผลไม้จึงยังติดบนตัวเธออยู่

ซย่ามี่เฉิงกอดเขา จากนั้นก็เลื่อนมือน้อยๆ ขึ้นไปตามร่างของเขา เลื่อนขึ้นไปจนลูบสะบักที่ยื่นออกมาบนหลังของเขา “ถ้าคุณยังรู้สึกไม่สบายอยู่ ลองกัดสักคำได้นะ”

การระบายอารมณ์ออกมาอย่างเหมาะสมเป็นสิ่งสำคัญ

“ให้กัดคุณเหรอ ไม่กลัวเจ็บหรือไง”

“ฝันหวานน่ะสิ ฉันหมายถึง...”

ซย่ามี่เฉิงเขย่งเท้าแล้วกัดไหล่แกร่งของเขาทีหนึ่ง

เธอกัดเขาอย่างรวดเร็วและรุนแรงจนเขาไม่ทันตั้งตัว มีเลือดซึมออกมาจากเชิร์ตขาวของเขา

เธอกัดจนเลือดของเขาไหลซิบ

เกือบจะกัดจนเนื้อบนไหล่เขาแหว่ง

ความเจ็บปวดทำให้กล้ามเนื้อของลู่อวี้เจินหดเกร็ง เขาซวนเซไปข้างหลังทั้งที่ยังโอบซย่ามี่เฉิงในอ้อมกอด ขาแบบบางของเธอชนมุมโซฟา ทำให้ทั้งคู่ล้มบนเบาะนุ่มของโซฟา

“คุณนายลู่ นี่คุณกำลังแก้แค้นผมเหรอ” ลู่อวี้เจินกดเธอไว้ ความเจ็บปวดค่อยๆ สลายเมฆหม่นหมองในดวงตาของเขา คืนความสดใสกลับมาเล็กน้อย

ซย่ามี่เฉิงเลิกคิ้วงามขึ้น “เมื่อครู่คุณผลักฉัน ฉันก็เลยกัดคุณคืน ถือว่าเราเสมอกัน”

ซย่ามี่เฉิงอยากจะลุกขึ้นมา แต่ลู่อวี้เจินจับไหล่เธอไว้แล้วกดเธอลงไปใหม่

ท่วงท่าที่พวกเขาค้างอยู่นั้นแลดูคลุมเคลือเหลือเกิน

ซย่ามี่เฉิงสบสายตาของเขา เพลิงสีแดงมืดมัววาบผ่านก้นบึ้งดวงตาของเขาขณะที่เขามองเธอกลับ คล้ายเขากำลังจ้องเหยื่อตัวน้อยอันโอชะอยู่

“คุณลู่ คุณทำอะไร”

“คุณหอมมากเลย คุณยังไม่ได้บอกผมเลยว่าใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไร”

ซย่ามี่เฉิงหยักยิ้ม “คุณลู่ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้ใช้น้ำหอม คุณถามอยู่ได้จนฉันสงสัยว่าคุณกำลังพูดจาแทะโลมฉันอยู่หรือเปล่า หรือว่าคุณคิดจะ...ขายขนมจีบให้ฉัน”

ลู่อวี้เจินรู้อยู่แล้วว่าดวงตาของเธองดงามมาก โดยเฉพาะตอนที่เธอพูดจาจิกกัดกับเขา เธอมีไหวพริบทันเขา เขาเก็บสายตากลับแล้วนาบริมฝีปากของตนเหนือผ้าปิดแผลบนหน้าผากของเธอ จุมพิตเบาๆ “เจ็บไหม เมื่อกี้ผมขอโทษจริงๆ ขอโทษนะ...”

ซย่ามี่เฉิงชาวาบไปทั้งตัวเมื่อได้ยินชายที่เผด็จการอย่างนี้กล่าวขอโทษเธอด้วยน้ำเสียงพึมพำทุ้มต่ำ