ตอนที่ 8 คุณนายลู่ของผม

ซย่ามี่เฉิงกล่าวขณะชี้ไปที่ซย่าเอ๋อเซียง พลางมองลู่อวี้เจิน “เธอเป็นคนพูดเองนะ”

ซย่าเอ๋อเซียงกับข่งเพ่ยเซี่ยนต่างอึ้งตะลึง ชายคนนี้เป็นหนุ่มหน้าอ่อนที่ซย่ามี่เฉิงแอบเลี้ยงไว้อย่างนั้นเหรอ

โอ้ พระเจ้า

ซย่าเอ๋อเซียงรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า

ทันใดนั้น ผู้จัดการร้านก็เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับถือเค้กไส้แยมสตอเบอรี่ในมือ ลู่อวี้เจินรับมาพลางกล่าวว่า “กลับบ้านกันเถอะ”

“อืม” ซย่ามี่เฉิงเดินตามเขาไป แล้วหันกลับมาโบกมือให้ซย่าเอ๋อเซียง “บ๊ายบาย”

ซย่าเอ๋อเซียงเพียงยืนตะลึงอยู่ที่เดิม เธอคาดไม่ถึงว่าซย่ามี่เฉิงจะควงหนุ่มหน้าอ่อนที่ดูดีอย่างนี้ได้เลย

ข่งเพ่ยเซี่ยนกล่าวอย่างซื่อๆ ว่า “เอ๋อเซียง ดูเหมือนว่าเธอจะต้องเรียกซย่ามี่เฉิงว่า ‘คุณผู้หญิง’ แล้วล่ะ”

ซย่าเอ๋อเซียงพลันขึงตาใส่ข่งเพ่ยเซี่ยน

ข่งเพ่ยเซี่ยนหัวเราะเยาะ “เอ๋อเซียง ความหมายของฉันคือพ่อหนุ่มหน้าอ่อนของซย่ามี่เฉิงคนนั้นหล่อจริงๆ คิดว่าค่าตัวของเขาจะราคาเท่าไร”

ลู่อวี้เจินไม่แม้แต่จะเหลือบแลซย่าเอ๋อเซียงตลอดเวลาที่อยู่ตรงนั้น เขาทำเหมือนว่าเธอเป็นธาตุอากาศ ทำให้ซย่าเอ๋อเซียงรู้สึกพ่ายแพ้และขุ่นเคืองมาก

อย่างไรก็ตาม คำพูดของข่งเพ่ยเซี่ยนทำให้เธอฉุกคิดได้ว่าเขาเป็นเพียงหนุ่มหน้าอ่อนที่ซย่ามี่เฉิงซื้อตัวไว้ เธอแค่ซื้อตัวเขาด้วยเงินมากกว่าก็พอแล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ซย่าเอ๋อเซียงก็รู้สึกดีใจ

“ผู้จัดการ ขอเค้กก้อนที่ฉันซื้อไปหน่อย พวกเราจะไปแล้ว” ซย่าเอ๋อเซียงไปหยิบขนมเค้กของตนเอง

ทว่า ผู้จัดการร้านกลับไม่มอบให้เธอ “ขออภัยนะครับคุณหนู ผมจะคืนเงินให้เป็นสองเท่า แต่คงมอบเค้กก้อนนี้ให้คุณไม่ได้แล้ว”

“ทำไม” ซย่าเอ๋อเซียงกับข่งเพ่ยเซี่ยนงงงวย

ผู้จัดการร้านคลี่ยิ้มบางๆ “เพราะเดี๋ยวผมจะเอาให้สุนัขของผมครับ”

หา?

ซย่าเอ๋อเซียงตบเคาน์เตอร์ “นี่หมายความว่าไง คุณกำลังดูถูกพวกเราอยู่เหรอ”

ผู้จัดการร้านตอบว่า “คุณยังไม่เข้าใจอีกเหรอครับ พวกคุณพูดจาล่วงเกินบุคคลสำคัญ สู้ผมเอาขนมเค้กให้หมาดีกว่าเอาให้คุณ!”

...

รถหยุดข้างนอกสวนโยวหลัน ลู่อวี้เจินยื่นบัตรดำสลักตัวอักษรทองให้ซย่ามี่เฉิง “นี่เอาให้คุณ”

แพขนตาราวพัดของซย่ามี่เฉิงกระพือไหว เขาเอาบัตรตัวเองให้เธอทำไม

“ฉันไม่เอา” เธอปฏิเสธ

ลู่อวี้เจินหยักริมฝีปากบางขึ้น “คุณคงไม่มีปัญญาเลี้ยงหนุ่มหน้าอ่อนอย่างผมหรอก แต่ตัวคุณ ผมเลี้ยงไหวนะ คุณนายลู่ของผม”

คุณนายลู่ของผม...

ตอนที่ได้ยินเขาใช้น้ำเสียงยั่วยวนที่แทบจะเป็นเสียงพึมพำพูดอย่างนี้ ซย่ามี่เฉิงก็รู้สึกใจเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง หัวใจของเธอเต้นรัวแรงอยู่

ซย่ามี่เฉิงรีบเปิดประตูแล้วลงจากรถ

ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจจริงๆ

ซย่ามี่เฉิงเก็บบัตรดำของเขาในกระเป๋าอย่างระมัดระวัง พอเดินเข้าห้องนั่งเล่น นายหญิงใหญ่ลู่ก็มาต้อนรับด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า “เฉิงเฉิง กลับมาแล้ว วันนี้กลับไปเยี่ยมบ้านเป็นยังไงบ้าง”

“เรียบร้อยดีค่ะ คุณย่า กินเค้กด้วยกันนะคะ”

นายหญิงใหญ่ลู่ตาเป็นประกาย เธอรีบเดินเข้าห้องนั่งเล่นพลางถูมือไปด้วย “เค้กอร่อย ย่าชอบกินเค้กที่สุดเลย”

ฉับพลันนั้น ลู่อวี้เจินก็เดินผ่านมา เขาไม่ได้เข้าไปในห้องนั่งเล่น แต่เดินขึ้นบันไดแทน ทว่าเขากลับชะงักฝีเท้ากลางบันได แล้วหันไปมองนายหญิงใหญ่ลู่พร้อมกับเตือนว่า “คุณย่าความดันสูง กินแค่คำเดียวก็พอนะครับ”

นายหญิงใหญ่ลู่ยัดขนมเค้กอีกคำเข้าปาก แล้วทำหน้าจริงจังตอบว่า “ย่ารู้ ย่าแค่อยากชิมนิดหน่อย เค้กหวานจริงๆ”

ซย่ามี่เฉิงหลุดหัวเราะเพราะหญิงชราคนนี้ เธอเงยหน้ามองลู่อวี้เจินบนบันได “คุณอยากกินเค้กด้วยไหม”

ลู่อวี้เจินไม่ชอบของหวาน “ไม่เป็นไร”

“โอ้”

“ปากคุณ...”

สายตาของลู่อวี้เจินตกบนดวงหน้าของเธอ ผ้าปิดหน้าของเธอถูกเลิกขึ้นมุมหนึ่งเพื่อกินเค้ก เผยให้เห็นคางน้อยๆ กับริมฝีปากที่ซ่อนอยู่ครึ่งหนึ่งของเธอ