ตอนที่ 7 ความหลังความเจ็บปวด ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ต้องเอาด้วยกล

“เอานี่ รูปพี่ตอนเด็กๆ คุ้นๆ ไหม ทีนี้คงไม่ตะเบ็งเสียงเถียงสินะว่าพี่ไม่ใช่พ่อน้องนนท์”

ต้นน้ำผลักรูปก่อนจะลุกขึ้นยืน “ถ้าไม่มีธุระอะไรมากกว่านี้ ดิฉันคงต้องกลับ ถ้าคุณจะคุยเรื่องนี้ดิฉันไม่มีเรื่องคุยด้วย” ต้นน้ำออกเดินไปได้เพียงสองก้าว ก็ต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงตวาดของชายหนุ่ม

“เดี๋ยว ผมยังพูดไม่จบ ก่อนที่คุณจะกลับดูนี่ก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ” อนวินท์หยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วยิ้มที่มุมปาก

แล้วต้องชะงักเมื่อภาพมือถือจอภาพ เฮชดีชัดแจ๋ว เป็นภาพเพื่อนพยาบาลคนสนิท ที่กำลังเดินลับๆ ล่อๆ ก่อนจะเดินไปเปิดล็อคเกอร์ของเธอและเขาที่ใช้ร่วมกัน ภาพเพื่อนสาวที่หันมองไปรอบๆ ก่อนจะหยิบสิ่งที่เธอเป็นคนขอร้องให้เพื่อนสาวไปหยิบออกมา ต้นน้ำปากสั่นน้ำตาคลอ ทั้งโกรธ สับสน

“คุณ คุณ คุณทำอะไรจอย นี่คุณทำอะไรเพื่อนฉัน”

อนวินท์เอื้อมมือไปหยิบมือถือแล้วเก็บไปไว้ที่กางเกงเหมือนเดิม ชายหนุ่มกอดอก ต้นน้ำหันไปมองอดีตสามีแววตาบ่งบอกว่าไม่พอใจ

“ทีนี้เราพอมีเรื่องจะคุยกันได้หรือยัง”“ฉันถามว่าคุณทำอะไรเพื่อนฉัน ทำไมฉันติดต่อเขาไม่ได้” ต้นน้ำเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับอดีตสามีด้วยความโกรธและต้องการความจริง

“ฉันถามคุณได้ยินหรือเปล่า คุณทำอะไรเพื่อนฉัน คุณนี่มัน...”

“ถ้าคลิปนี้ไปถึงตำรวจ พอจะนึกออกไหมอะไรจะเกิดขึ้น” อนวินท์นึกสนุก ยิ่งเห็นหญิงสาวโกรธก็ยิ่งอยากแกล้ง

“คุณนี่มันทุเรศมาก คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนขอร้องให้จอยไปเอาของของฉัน แล้วคุณยังแกล้งเพื่อนฉัน ทั้งๆที่เพื่อนฉันเทิดทูนบูชาคุณทุกอย่าง คุณนี่มันใจร้ายใจดำทุเรศมาก” ต้นน้ำกำมือด้วยความโกรธ เมื่อพอนึกว่าชายหนุ่มกำลังเอาคลิปนี้มาข่มขู่เกี่ยวกับสิทธิ์ได้ดูแลลูก หญิงสาวสับสน แล้วเริ่มมีความกลัวว่าจะสูญเสียลูกไป ต้นน้ำคิดไปแล้วรู้สึกหนาวจับขั้วหัวใจ