ตอนที่ 8 เด จา วู

“รับโทรศัพท์สิ ปล่อยให้ดังอยู่ได้” ต้นน้ำสะบัดเสียงพูด

“ช่วยหยิบให้หน่อยสิ อยู่ในกระเป๋ากางเกงผม” อนวินท์ยังกอดหญิงสาวแน่น ชายหนุ่มจูบที่แก้มและคางหนักๆ เหมือนต้องการแกล้ง แล้วนิ่วหน้าเมื่อหญิงสาวหยิกที่เอวอย่างแรง

“มือตัวเองไม่มีหรือไง แล้วลุกขึ้นได้แล้วหนักจะตาย” ต้นน้ำแสร้างทำใบหน้าบึ้งขณะพูด

“งั้นเหรอครับ เมื่อกี้ผมว่าคุณกอดผมแน่นเชียว” อนวินท์จ้องมองนิ่ง ด้วยแววตาคมซึ้ง

“บ้า!! รับโทรศัพท์สิ หนวกหูจะตายอยู่แล้ว ปล่อยด้วยฉันจะลุกขึ้นมาจับฉันไว้ทำไม คนบ้า” ต้นน้ำทุบที่หน้าอก

อนวินท์หัวเราะก่อนจะก้มลงหอมแก้มพยาบาลสาวอย่างหมั่นเขี้ยว “ก็คุณช่วยหยิบหน่อยสิ อยู่ในกระเป๋าข้างๆ กางเกง อนวินท์ขยับตัวเพื่อให้หญิงสาวหยิบได้ง่าย

ต้นน้ำพึมพำงึมงำ แต่ก็หยิบมือถือ แต่ใบหน้าร้อนผ่าว เมื่อหน้าจอโชว์รูปและชื่อของปลายทางที่โทรเข้ามา หญิงสาวสปริงตัวลุกขึ้น ใบหน้าเริ่มร้อนผ่าวเมื่อรู้สึกว่าตนเองให้อำนาจและความปรารถนามาทำลายความมุ่งมั่น แล้วตอนนี้เวลานี้เจ้าของตัวจริงกำลังจะมาทวงสิทธิ์นั้นคืน อนวินท์กดรับสายแต่กดสายโฮลเอาไว้ก่อน พร้อมกับใช้มืออุ้มให้หญิงสาวมานั่งที่หน้าตัก ต้นน้ำขัดขืนแต่ชายหนุ่มใช้คางกดไหล่ไว้ พลางใช้ริมฝีปากจูบที่ข้างแก้ม

“ปล่อยนะ” น้ำเสียงของต้นน้ำเข้ม เกือบเหมือนตวาด

“ไม่” น้ำเสียงอนวินท์เด็ดเดี่ยว ชายหนุ่มกดรับสาย

“ครับ ผมอนวินท์พูด” อนวินท์จับมือภรรยาสาวข้างหนึ่ง โดยที่อีกมือหนึ่งถือโทรศัพท์ ตาของชายหนุ่มจ้องมองหน้าภรรยาสาวนิ่ง ต้นน้ำเม้มริมฝีปากแน่น และพยายามที่จะสะบัดมือของชายหนุ่ม แต่ยิ่งดิ้นดูเหมือนชายหนุ่มจะจับมือแน่น และบีบมือทำให้หญิงสาวรู้สึกเจ็บแปลบ

แพทย์หญิงนิภาลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น เมื่อได้ยินเสียงชายหนุ่มที่ตนแอบหลงรัก รักจนทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับอีกฝ่าย โดยไม่คิดว่าสิ่งที่ตนเองทำผิดหรือถูก

“หมอวินท์ค่ะ โถ ปล่อยให้นิ ถือสายรอตั้งนาน”

“ขอโทษครับ พอดีผมติดธุระสำคัญ” อนวินท์กดมือที่กอดอดีตภรรยาแน่น ต้นน้ำทั้งหยิกทั้งดิ้นเพื่อที่จะให้หลุดพ้นจากการพันธนาการของอีกฝ่าย แต่อีกฝ่ายกลับไม่สะดุ้งสะเทือนแต่ทั้งกอดแน่น แล้วยังหอมแก้มติดๆ กันหลายครั้ง

“เออ คือนิจะโทรมาถามว่า หมอวินท์จะมาที่บ้านนิกี่โมงคะ เดี๋ยวนิ จะให้พี่พรทำไข่พะโล้ของโปรดของคุณให้นะคะ” น้ำเสียงแพทย์หญิงนิภายังอ่อนหวาน

อนวินท์ขยับตัวแล้วกางขา เพื่อให้ภรรยาสาว นั่งตรงกลางอย่างไม่สามารถดิ้นรน หลุดออกจากอ้อมแขนไปได้ ในขณะที่ต้นน้ำได้ยินเสียงแพทย์หญิงยังออดอ้อนอ่อนหวาน ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความหึงหวง แต่ไม่สามารถรับกับตัวเองว่า ตนเองยังรู้สึกหวงชายหนุ่มมิใช่น้อย

“ไม่ต้องหรอกครับนิ ผมคงไม่ได้ไป และคงไม่ได้อีกนานเพราะตอนนี้ผมทำงานต่างจังหวัด ส่วนเรื่องที่บ้านนิ...”

อนวินท์หยุดชะงักเมื่อรู้สึกว่าเกือบเผลอพูดความลับของอีกฝ่ายออกมา “เออ คือเรื่องที่บ้าน ผมจะให้รุ่นพี่ผมเข้าไปแทนนะครับ ถ้านิไม่มีอะไรแล้วผมคงต้องขอตัว เพราะติดธุระสำคัญมากๆ ครับ” อนวินท์กดปิดสายทันทีเมื่อรู้สึกปวดแสบที่แขน เมื่ออดีตภรรยาสาวทั้งจิกทั้งหยิกและข่วนจนเป็นรอยสีแดง