ตอนที่ 3 ร่วมงานเลิฟ

อดิสรเดินนำเข้าสู่ไซด์งาน ชายหนุ่มเดินเร็ว ในขณะที่เอลี่เดินตามด้วยความลำบาก อาจเป็นเพราะรองเท้าส้นสูงเจ้ากรรม ใครจะนึกว่าต้องมาเดินที่ไซด์งาน ตอนแรกนึกว่าคุยงานไม่ถึงชั่วโมง แล้วกลับเหมือนทุกงาน เอลี่เดินไปถ่ายรูปไป สายตาก็มองไปรอบๆ อย่างตั้งใจ สักพักอดิสรก็ยื่นหมวกใบสีขาวมาให้

“ใส่ซะ ฝุ่นมันเยอะ ไซด์งานตรงนี้มันเสร็จแค่หกสิบเปอร์เซ็นต์ ผมให้มาดูงานคร่าวๆ เผื่อเป็นไอเดียในการทำงานให้คุณ”

“ค่ะ” เอลี่มองเพลิน จนเหยียบใส่ก้อนหินทำให้รองเท้าพลิก จนร่างเกือบล้ม อดิสรเหลียวมาเห็นรีบเอื้อมมือไปรับร่างของหญิงสาว ริมฝีปากของชายหนุ่มเฉียดเบาๆที่ริมฝีปากของมัณฑนากรสาว เอลี่รีบผลักร่างของชายหนุ่มทันทีด้วยความตกใจ สัมผัสราวกับผีเสื้อบินผ่าน แต่มันสปาร์คแรงจนทำให้อดิสรตกใจ ตาจ้องตาในระยะใกล้ อดิสรมองเห็นบางอย่างในแววตาจนตกใจตัวเอง

“ขอโทษผมไม่ตั้งใจ แต่คุณเหมือน คุณเหมือนเขามาก”

“เหมือนใครค่ะ” เอลี่ร้องครางเบาๆ

“แฟนผม แต่ช่างเหอะ ผมคงตาฝาดไปหน่อย” อดิสรหลับตาแล้วส่ายหน้าไปมา ในขณะที่เอลี่น้ำตาซึมจนต้องรีบกระพริบตาไล่

จากโครงการนี้ เข้าอีกโครงการหนึ่ง เป็นห้าแพลนในหนึ่งโปรเจต กว่าสามสี่ชั่วโมง ที่ทำงานร่วมกัน ทำให้อดิสรรู้สึกทึ่งในความอึดของหญิงสาว เพราะชายหนุ่มไม่ได้ยินเสียงบ่นมาแต่คำเดียว ปกติถ้ามากับผู้หญิงอื่น คงได้ยินเสียงบ่นแล้ว แต่น่าแปลกหญิงสาวคนนี้กลับตั้งใจทำงาน โดยไม่ปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว อดิสรรู้สึกประทับใจเงียบๆ

“รถติดเป็นบ้าเลย” อดิสรบ่นเสียงดัง

รถของชายหนุ่มเลี้ยวเข้าร้านอาหารชื่อดัง เป็นร้านอาหารฝรั่งเศสร้านโปรดประจำตัวของชายหนุ่ม และครอบครัว สาวประเภทสองจำร้านนี้ได้ดี เพราะมีความทรงจำดีๆ กับร้านนี้

“กินข้าวกัน ผมเลี้ยงเอง” อดิสรพูดพลางเปิดประตูรถ ในขณะที่เอลี่นั่งนิ่ง ความทรงจำเก่า ๆ ไหลเข้ามาในความคิดอย่างรวดเร็ว

เสียงโทรศัพท์มือถือทำให้ เอลี่ตื่นจากภวังค์ “ค่ะ บอส”

“เรียบร้อยดีค่ะ ..ขอโทษนะคะบอส มี่เลยไม่ได้ไปคุยงานต่อให้บอสอีกงาน” เอลี่ตอบน้ำเสียงอ่อนหวาน ในขณะที่อดิสรรู้สึกแปลกใจตนเองทำไมรู้สึกหงุดหงิดเมื่อรู้ว่าหญิงสาว กำลังคุยกับเจ้านายหนุ่มอย่างสนิทสนม