ตอนที่ 6 ยิ่งใกล้กันยิ่งหวั่นไหว

ผ่านไปเกือบสามชั่วโมงอดิสรเปิดประตูเข้ามา เห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังขะมักเขม่นกับงานตรงหน้า รองเท้าส้นสูงถูกถอดวางไว้มุมข้างๆ โต๊ะ รู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่รู้ว่าตนเองกำลังเป็นเป้าสายตาของใครบางคน จึงทำงานเพลิดเพลิน ในขณะที่อดิสรมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างประทับใจ ในชีวิตเจอผู้หญิงมามากมายในแวดวงสังคม ที่วันๆ เอาแต่แต่งตัว ช้อปปิ้งทำงานสังคม เล็กๆน้อยๆ แต่มีเพียงหญิงสาวไม่กี่คน ที่ทำงานจริงจัง มาเห็นอีกครั้งก็หญิงสาวตรงหน้า อดิสรเดินเข้ามาเงียบๆ มองกระดาษที่กระจัดกระจายเต็มโต๊ะ มือของหญิงสาวก็กดคีย์ข้อมูล ใบหน้าทั้งก้มลงกระดาษ มือก็จับคีย์บอร์ด จนไม่ได้ยินเสียงบุคคลที่สามที่เข้ามาในห้อง

“นี่คุณ...ไปกันได้แล้ว ผมนัดช่างไว้ ตอนบ่ายโมง” อดิสรเคาะโต๊ะ เบาๆ

เอลี่เงยหน้ามอง ก่อนจีบปากพูด “นี่คุณจะเข้ามาก็เคาะประตูให้เจ้าของห้องรู้ตัวก่อนสิคะ ไม่ใช่เข้ามาราวกับห้องของตัวเอง”

“ผมเคาะแล้ว สองครั้งแต่คุณไม่ได้ยินเอง” อดิสรสวมกระดุมเสื้อสูท เตรียมตัวจะออกไปทำงานในขณะที่เอลี่ค้อนชายหนุ่มเบาๆ อย่างหมั่นไส้คนที่แก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ

กว่าสองชั่วโมงในไซด์งานที่มีทั้งฝุ่น ทั้งความร้อนทำให้เอลี่ ทั้งเหนื่อยและหิวน้ำ แต่ไม่ปริปากบ่นหญิงสาวจดรายละเอียดของโครงการ มือก็ถ่ายรูปไปเป็นระยะๆ เพื่อเก็บข้อมูล กว่างานจะเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบห้าโมงเย็น กว่าจะออกจากไซด์งานมาได้ แล้วยังดูเหมือนว่าจะติดยาว อดิสรเลี้ยวรถเข้าไปที่ ร้านประจำของตนเองและอดีตคนรัก ในใจของอดิสรมันเหมือนมีรีโมทสั่งบางอย่าง ทำให้ชายหนุ่มเลี้ยวรถเข้ามาในร้านนี้

ร้าน cate little spoon

เอลี่ตกใจเมื่อชายหนุ่มเลี้ยวเข้าร้านประจำ หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มตรงหน้า อย่างแปลกใจ

“เออ ดิฉันอยากกลับบ้านแล้ว”

“รถมันติดนะคุณ เราสองคนไม่ได้ทานอะไรมาเลย คุณก็หิวผมก็หิวมาก แวะที่ร้านนี้ก่อน กินเสร็จผมไปส่งคุณที่คอนโดฯ”

เอลี่น้ำตาซึมเมื่อนึกถึงภาพบรรยากาศ เก่าๆ ที่แสนอ่อนหวานระหว่างตนเองและชายคนรัก ที่นั่งข้างๆ ภาพความทรงจำเก่าๆ ตัดภาพไปมา ภายในสมอง ก่อนจะเดินลงจากรถ ราวกับละเมอ หญิงสาวเดินตรงไปนั่งที่มุมโปรด ในขณะที่อดิสรมองหญิงสาวอย่างประหลาดใจ

“คุณชอบโต๊ะนี้เหรอ น่าแปลกมาก โต๊ะเดียวกับที่ผมกับแฟนชอบมานั่งเล่นกัน” อดิสรแปลกใจอีกครั้งในขณะที่เอลี่หัวเราะกลบเกลื่อน

“แหมคุณ โต๊ะนี้นะ เป็นโต๊ะที่อยู่มุมห้อง ๆ ใครๆ ก็ชอบทั้งนั้นแหละ ความเป็นส่วนตัวๆ ใครๆ ก็อยากมี”

อดิสรลอบมองใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้านิ่งนาน ในขณะที่เอลี่กำลังตื่นเต้นที่ได้กลับมานั่งร้านโปรดแล้วมุมโปรดอีกครั้ง หญิงสาวก้มมองเมนูที่ผ่านไปหลายปี มีเมนูมากมายเพิ่มขึ้นมา หญิงสาวอมยิ้มเมื่อเจอเครื่องดื่มสุดโปรด อดิสรลอบมองลักยิ้มบุ๋มข้างขวา แล้วรู้สึกตัวชาไปชั่วขณะ

“เหมือน เหมือนมาก” อดิสรรำพึงกับตัวเองเบาๆ

“คุณสรว่าอะไรนะคะ” เอมิกาหรือเอลี่ เลิกคิ้วถาม