ตอนที่ 8 เด จา วู

บ้านวิภาคกรณ์

อดิศวรมองผู้เป็นพี่ชายที่กำลังเล่นเกมส์กับลูกชายฝาแฝดแต่ดูเหมือนไม่มีสมาธิกับเกมส์ตรงหน้าด้วยความสงสัย สักพักก็ได้ยินเสียงลูกชายฝาแฝดกระโดดตัวลอย พร้อมส่งเสียงดีใจที่สามารถเอาชนะลุงได้ อดิสรเดินไปหยุดที่ริมหน้าต่าง ดวงตามองเหม่อในใจคิดถึงภาพมัณฑนากรสาว ตั้งแต่พบหน้าจนกระทั่งภาพตนเองจูบหญิงสาวแปลกหน้าอย่างดูดดื่ม มือของอดิสรลูบไล้ที่ริมฝีปากที่ยังรู้สึกถึงสัมผัสที่ช่างคุ้นเคยอย่างประหลาด รสจูบแสนหวานแบบนี้ช่างรู้สึกแปลกประหลาดจนอดิสรรู้สึกเบาโหวงๆ ที่ช่องท้อง มือของชายหนุ่มลูบไล้ที่ริมฝีปาก ก่อนจะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเมื่อนึกถึงภาพสนิทสนมระหว่างหญิงสาวกับบอสหนุ่ม มือที่จับที่ริมหน้าต่างเกร็งแน่น

อดิศวรแอบสังเกตปฏิกิริยาของแฝดผู้พี่ แล้วขมวดคิ้ว ชายหนุ่มส่งลูกสาวตัวน้อยให้ภรรยาสาว ก่อนจะเดินไปแอบยืนมองพี่ชายฝาแฝด เงียบๆ

“สร มีปัญหาอะไรหรือเปล่า ท่าทางแปลกๆ” อดิศวร ตบที่บ่าพี่ชายฝาแฝดเบาๆ

อดิสรถอนหายใจ แบนสายตามาที่น้องชาย ก่อนจะหันหน้า มามองน้องชายฝาแฝด แบบชั่งใจ

“ศวร นายเคยจูบใคร แบบไม่ตั้งใจหรือเปล่า”

อดิศวร จ้องมองพี่ชายฝาแฝดเขม็ง “เฮ้ย นายไปจูบใคร สร”

“ตอบมาก่อนสิ” อดิสรแน่นน้ำเสียงเข้ม

“ไม่เคย...”

“นายว่าคนเราจะจูบใครสักคน แบบไม่ตั้งใจได้ไหม แล้วพอจูบแล้วรู้สึกเหมือน ...เหมือน” อดิสรอึกอัก

“เหมือนอะไร...”

“เหมือนสัมผัสคุ้นเคย...” อดิสรพูดราวกับละเมอ

“ใครล่ะ...”อดิศวรถามย้ำ

“ช่างเหอะ ไว้แน่ใจจะเล่าให้ฟัง กลับล่ะดึกแล้ว” อดิสร เดินออกจากบ้านอย่างรวดเร็วท่ามกลางสายตาของอดิศวรที่มองอย่างครุ่นคิด

คอนโด riverside

“อะไรนะ!! จะไม่ทำโปรเจ็คของ “กรณ์วิภาค” ต่อ นี่ไอได้ยินอะไรผิดหรือเปล่า มี่”