บทที่ 10

เป็นเวลากว่าเที่ยงคืน ที่ภีมมาส่งเธอที่หอ แล้วก็มีข้อตกลงที่เขาคุยกับเธอ ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ติดอะไร ยอมตามน้ำไปกับเขา

พอมาถึงหน้าห้อง ก็เห็นไฟในห้องเปิดอยู่ เธอก็ต้องถอนหายใจ เพราะรู้แล้วว่าคนบ้ามารอเธออยู่ที่ห้อง เธอก็ไม่เข้าใจเขาเหมือนกัน ทำไมเขาถึงเป็นได้ขนาดนี้ บอกว่าเกลียดเธอไม่ชอบเธอ แต่ก็พยายามมานอนกับเธออยู่ทุกวัน เป็นแบบนี้มาตลอดหลายเดือนแล้ว

ตั้งแต่วันที่เธอโดนยาปลุกเซ็กส์ ที่ตัวเองได้ทำไว้ และเขาก็คือคนที่ช่วย จนถึงตอนนี้ เขาก็ไม่เคยห่างเธอเลยสักวัน ขนาดไปกินเหล้ากับเพื่อน ยังหอบหิ้วเธอไปด้วยทุกครั้ง จนเพื่อนของเขาเลิกถามและเลิกสงสัย และไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธออีก

เธอเปิดประตูเข้าห้องด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย แต่คนที่ร้อนรน กลับลุกพรวดขึ้นมาหา พร้อมกับใบหน้าที่แดงจัด มือเขาก็เป็นแผล จนในใจลึก ๆ เธออดเป็นห่วงไม่ได้

"ไปไหนกับมันมา" ถามเสียงเรียบ พร้อมกับเก็บอารมณ์ไว้

"..." เธอไม่ตอบอะไร เพียงแต่เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดนอนออกมา และเดินเข้าห้องน้ำไปทันที ไม่ได้สนใจเขาที่พูดด้วยเลยแม้แต่น้อย

"ฟ้าใส..." ด้วยความเฉยชาของเธอ มันทำให้ใจเขาสั่น ถ้าเป็นปกติเขาคงปะทุอารมณ์ใส่เธอแล้ว แต่ด้วยที่วันนี้เขาผิด และเขาก็รู้สึกแย่มาก

ผ่านไป 30 นาที เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ด้วยท่าทางเฉยเมย และแววตาที่เฉยชาเหมือนเดิม

"ไปไหนกับมันมา" เขาที่รออยู่ก็ถามย้ำอีกครั้ง ในใจลึก ๆ เขาก็ภาวนา ว่าอย่าให้เป็นแบบนั้นเลย ขอแค่ให้ไอ้ภีมมันประชดเขา ไม่ได้ทำอะไรกับเธอจริง ๆ

"แล้วแกให้ฉันไปทำอะไรล่ะ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง

"ไม่ได้ไปเอากับมันใช่ไหม" เขากั้นใจถาม

"..." เธอไม่ตอบ ทั้งยังทำสีหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไร

"ฟ้าใส มึงบอกกูสิว่ามึงไม่ได้ไปเอากับมัน" เขาเข้ามาประชิดตัวเธอ และเขย่าแขนเบา ๆ

"แล้วถ้าฉันบอกว่าเป็นแบบนั้นล่ะ"

"ฟ้าใส!" ความโกรธก็เริ่มกลับเข้ามา

เขาสบัดตัวเธอลงที่เตียงเบา ๆ เธอก็รู้สึกเจ็บนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร

"เลิกยุ่งเกี่ยวกับฉันสักที"

"..." เมื่อได้ยินประโยคนั้นก็ชะงักไป

"กลับออกไปจากห้องฉันได้แล้ว วันนี้ฉันยอมคนอย่างแกมามากพอแล้ว และฉันก็ไม่อยากยอมอีกต่อไป" เธอพูดพร้อมกับกั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมา ตลอดเวลาที่ผ่านมา เวลาที่เขาจะดีกับเธอที่สุด คือตอนที่อยู่บนเตียง ช่วงเวลาที่เขาได้ครอบครองร่างกายเธอ

"นี่มึงเป็นของมันแล้วจริง ๆ เหรอ มึงยอมให้ไอ้ภีมมันเอาแล้วเหรอฟ้าใส"

"ใช่! ฉันกับภีมเรามีอะไรกันแล้ว ร่างกายของฉันไม่ได้มีแค่แกอีกต่อไปแล้ว รู้แบบนี้ก็เลิกยุ่งกับฉันสักที"

"สกปรก!" เขาพูดพร้อมกับจ้องตาเธอด้วยสายตาที่ดุดัน

"ก็ใครล่ะที่มันยัดเยียดความสกปรกให้ฉัน!" เธอก็จ้องตาเขา แบบไม่หลบสายตาเช่นกัน วันนี้เธอจะไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว เขาเป็นคนยัดเยียดเธอไปให้คนอื่น คนอย่างเขาก็ต้องเจออะไรแบบนี้

"..."

"ปล่อยฉัน อย่ามายุ่งกับผู้หญิงสกปรกอย่างฉันอีก ออกไป!"