บทที่ 9

"โธ่ เว้ยยยยยยยย" เมื่อขึ้นมาในห้อง VIP ที่จองไว้ เขาก็เกิดบ้าคลั่งทำลายสิ่งของที่ขวางหู ขวางตาทุกอย่างในห้อง พังยับไม่เหลือชิ้นดี ทำให้เพื่อนทั้งสามคนที่รีบวิ่งตามมา ต่างตกใจทำอะไรไม่ถูก

"ไอ้เหี้ยยยยยยย" มาวินที่เป็นเจ้าของสนามแข่งรถแห่งนี้ ก็ยิ่งตกใจตาเบิกกว้าง รู้แค่ว่ามันเป็นคนขี้หงุดหงิด แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งเลยที่เป็นได้ขนาดนี้ ของในห้องเขาพังยับเยิน

"มันคลั่งแล้วว่ะ ทำยังไงดี"

"มึงเข้าไปดิคิม"

"กูเหรอ ไอ้วินเถอะ มันเป็นเจ้าของนะ" คิมหันต์พูดพร้อมกับหันไปมองหน้ามาวิน ที่ตอนนี้เหมือนจะช็อคไปแล้ว

"มึงนั่นแหละ ก่อนที่มันจะคลั่งไปกว่านี้รีบไป"

"เออๆ"

"ใจเย็นนายน์ มึงใจเย็น" คิมหันต์ที่ตัวใหญ่หน่อย ก็เป็นคนใจกล้าเดินเข้าไปห้าม พร้อมกับจับมันล็อคไว้ไม่ให้โวยวายไปมากกว่านี้

"แม่ง!"

"พอก่อน มึงโวยวายอะไรขนาดนี้" วายุก็รีบเข้ามาช่วยอีกที ส่วนมาวินตอนนี้เหมือนสติยังไม่กลับมา เพราะไม่รู้จะบอกพ่อเขายังไง ดูจากสิ่งของที่เสียหาย คงได้ปิดปรับปรุงห้องนี้ไปพักใหญ่

"กูจะไปตามฟ้าใส" พูดจบก็พยายามจะออกจากห้อง แต่เพื่อนทั้งสามคนก็ดึงตัวไว้ก่อน

"มึงจะไปตามได้ยังไง มึงเป็นคนไปเดิมพันกับมันเองนะ มึงก็รู้ว่าคนอย่างมันไม่ต่างกับมึง พวกมึงมันบ้าดีเดือดด้วยกันทั้งคู่"

ตอนนี้จิตใจเขานึกถึงแต่กัญจาวีร์ อะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนี้คงไม่ต้องเดา ทำไมวันนี้เขาผิดพลาดได้ขนาดนี้

"มึงเป็นคนเลือกเอง มึงก็ต้องรับผลในสิ่งที่มึงทำ"

"โถ่เว้ยยยยย" ก่อนจะหันไปโวยวายอีกครั้ง ขายาวถีบโต๊ะตัวใหญ่ จนล้มหงายท้องไป

"มึงไปสงบสติอารมณ์ก่อนไหม ยิ่งอยู่ที่นี่มึงยิ่งเดือด"

"...!" เมื่อทำอะไรไม่ได้ก็เดินออกมาจากห้อง ด้วยอารมณ์ที่ไม่มีท่าทีจะเย็นลง ก่อนจะรีบสาวเท้าไปที่รถ แต่เมื่อลงมาถึงเต็นท์ ก็มีหลายเสียงว่อนมาให้ลำคาญหู

"ไงมึง แพ้ไม่เป็นไรหรอกแค่ครั้งเดียวเอง"

"..." เขาก็ต้องชะงักเท้า ก่อนจะหันกลับไปมอง คนที่นั่งกินเหล้ากันอยู่

"แต่ผู้หญิงคนนั้นแจ่มนะ ไอ้ภีมคงพาไปขึ้นสวรรค์แล้ว ใจกว้างดีนะเอาเด็กมาเป็นเดิมพัน วันหลังหามาให้กูซักคนดิ ฮ่า ๆ ๆ"

และเสียงหัวเราะ ของคนที่อยู่ตรงนั้นก็ดังขึ้นพร้อมกัน แล้วก็เริ่มพูดมากขึ้น จนลืมสังเกตสีหน้าของคนที่พวกเขา กำลังพูดเล่นด้วยอยู่ว่าอยู่ในอารมณ์ไหน

แบบนั้นยิ่งทำให้คนที่กำลังเลือดร้อน อารมณ์ร้อนขึ้น หันไปหาไอ้ที่กำลังพูดอยู่ พร้อมกับหยิบขวดเหล้าที่หมดแล้ว ไปฟาดใส่หัวอย่างแรง ขวดแตกกระจาย คอขวดแหลมยังอยู่ในมือเขา ทำให้ทุกคนที่อยู่ในวง ต่างเงียบกริบกันหมด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"เหล้าพอแดกไหม" ถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น พร้อมกับแววตาที่โหดเหี้ยมเอาเรื่อง

"..." แต่ละคนก็เพียงแต่เงียบและก้มหน้าลง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองอีก

"กูถามว่าเหล้าพวกมึงพอแดกกันไหม!"

"พะ...พอ ๆ ๆ"

"ถ้ามันฟื้นขึ้นมาแล้วยังไม่ตาย ให้ติดต่อไป!" เขาทิ้งนามบัตร ผู้ช่วยของพ่อเขาให้ แล้วเดินออกไปจากตรงนั้นด้วยความหัวเสีย ขับรถออกไปด้วยความเร็ว

"ไอ้เป้ ๆ มันตายหรือเปล่าวะ" เมื่อคนที่คลั่งออกไปแล้ว ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ต่างตกใจ และรีบดูเพื่อนที่โดนขวดฟาดหัว ตอนนี้มันสลบไปแล้ว ใครจะคิดว่ามันจะเดือดดาน เกือบฆ่าคนตายได้เพราะปกติก็ไม่เคยเป็นขนาดนี้ จนทำเอาทุกคนขนหัวลุกกันหมด

กัญจาวีร์ Talk

เมื่อขึ้นรถมากับเขาแล้ว เธอก็พยายามระงับความกลัวไว้ แม้ตอนนี้ใจจะสั่นมากก็ตาม ผู้ชายคนนี้ก็ดูน่ากลัว ไม่ต่างกับผู้ชายใจร้ายคนนั้นเลย

"ไม่ต้องสั่นขนาดนั้นก็ได้" ภีมพูดพร้อมกับหันไปยิ้มให้เธอ

"..." เธอก็เพียงแต่มองออกนอกหน้าต่าง ไม่ได้หันไปมองหน้าเขา

"ไม่แนะนำตัวหน่อยเหรอ" ก่อนจะเหยียบคันเร่งให้เร็วกว่าเดิม

"จะพาฉันไปไหน" จนในที่สุดเธอก็หันไปถาม เมื่อรู้สึกว่าทางที่เขาพาไป มันออกนอกเส้นทางไปเรื่อย ๆ

"หึ แล้วเธออยากไปไหนล่ะ"

"ฮึก ฉันไม่ได้อยากไป" จนในที่สุดก็กั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ออกมาอย่างน่าอาย

"ร้องไห้? ร้องทำไม" เขาก็ถามขึ้นด้วยความตกใจ

"อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฉันขอร้องล่ะ ให้ฉันไหว้ก็ได้ ฮึก ๆ" เธอพูดพร้อมกับยกมือไหว้เขา ด้วยอาการที่หวาดกลัว และก้มหน้าลงไม่กล้ามอง

"ใจเย็น ๆ ก่อน" ก่อนจะรีบขับรถออกไปให้พ้นทางเปลี่ยว และไปจอดรถที่ร้านสะดวกซื้อ ก็ยอมรับว่าเขาเองก็ตกใจเหมือนกัน ที่เธอมีท่าทีหวาดกลัวขนาดนี้ เพราะตลอดชีวิตเขา แค่เขาชวนขึ้นรถ ผู้หญิงแต่ละคน ก็พร้อมอ้าขาให้เขาแล้ว แต่กับเธอ นอกจากจะกลัวแล้ว ยังยกมือไหว้ไม่ให้เขาทำอะไรอีก 'หึ ชีวิตกู!'

เมื่อเห็นว่าเขาจอดรถเธอก็รีบเงยหน้าขึ้นมา เพราะกลัวว่าเขาจะพาเธอไปทำอะไรในที่เปลี่ยว แต่มันก็ผิดคลาด เพราะที่นี่คือที่ชุมชน และคนก็สัญจรไปมาเยอะมาก

"ตอนนี้หนึ่งทุ่ม ยังไม่ดึกมาก เธออยากกินอะไร จะเข้าเซเว่นก่อนไหม"

"นาย..." เธอเรียกเขาแผ่วเบา พร้อมกับปาดหลังมือเช็ดน้ำตา