บทที่ 2

1 เดือนผ่านไป

ตั้งแต่ที่กัญจาวีร์ย้ายมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เธอก็ช่วยงานทุกอย่างเท่าที่ทำได้ แล้วก็พยายามอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวให้มากที่สุด เช่นวันนี้เพื่อนของเจ้านายคนเล็ก ที่ทุกคนเรียกว่านายน้อยมาหาที่บ้าน

"ฟ้าใส ว่างอยู่หรือเปล่า"

"เอ่อ พี่พรมีอะไรหรือเปล่าคะ"

"พอดีว่าพี่ต้องไปทำความสะอาดห้องคุณท่าน เลยอยากให้ฟ้าใสช่วยเอาเครื่องดื่ม เข้าไปให้นายน้อยกับเพื่อนหน่อย"

"เอ่อ..."

"นะ เพราะว่าพี่ขนอุปกรณ์ทำความสะอาด ออกมาแล้ว จะได้ไปทำเลย"

"ดะ...ได้ค่ะพี่พร"

"ขอบใจมากนะฟ้าใส นายน้อยกับเพื่อนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นฝั่งโน้นนะ"

"ค่ะ"

เธอก็ได้แต่มองและถอนหายใจ ด้วยความที่รู้สึกแปลก ๆ มีผู้ชาย อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน อยู่เต็มห้องแบบนั้น ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจใช่เล่น แต่ด้วยหน้าที่ก็ต้องเอาเครื่องดื่มไปเสิร์ฟ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เธอเพียงแต่เคาะประตูแล้วเดินเข้ามา ไม่ได้พูดอะไรกับใคร พร้อมกับรีบวางเครื่องดื่มลง เพื่อจะได้ออกจากห้องนี้ไปให้เร็วที่สุด

"เฮ้ย ใครอ่ะน่ารักจัง" หนึ่งในเพื่อนของเขาก็พูดขึ้น

"เออบ้านมึงมีคนสวย แบบนี้ด้วยหรือวะไอ้นายน์"

"..." เธอที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งมือสั่น

"เสร็จแล้วก็รีบออกไปสิ" เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ

"คะ...ค่ะ"

"เดี๋ยวก่อนสิ พวกกูยังไม่รู้จักเลยนะว่าสาวสวยคนนี้เป็นใคร"

"เออ รีบให้ออกไปอะไรขนาดนั้น" คิมหันต์เพื่อนของเขา ก็ทำทีเดินไปขว้างเธอไว้ก่อน

"..."

"เธอเป็นใครอ่ะ ไม่แนะนำตัวหน่อยเหรอ"

"เอ่อ..."

"ชื่ออะไรอ่ะเรา"

"เอ่อ...ชื่อฟ้าใสค่ะ" เธอก็ตอบคนถามด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนใจ

"อายุเท่าไหร่อ่ะ น่ารักจัดเลย"

"พวกมึงจะเล่นกันไหมเกม ไม่เล่นก็กลับกันไปได้แล้ว!"

"อะไรของมึง กูคุยกับฟ้าใสอยู่"

"ว่าไงฟ้าใสอายุเท่าไหร่" เพื่อนเขาอีกคนก็ถามขึ้นด้วยความอยากรู้เหมือนกัน

"16" เธอตอบพร้อมกับก้มหน้าไม่กล้าสบตาใคร

"พวกมึงจะสนใจเหี้ยอะไร เล่นเกม!" เจ้าของบ้านก็พูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์

"เอ่อ... ขอตัวก่อนนะคะ" เธอก็รีบถอยออกจากเพื่อนเขา และรีบออกจากห้องนี้ไปโดยทันที

"..." เขาก็เพียงแต่มองตาม ด้วยสายตาที่ไม่พอใจ 'เสน่ห์แรงนักนะ!'

"เธอ"

"คะ...ค่ะ"

เมื่อไอ้เพื่อนตัวดีกลับกันไปหมดแล้ว เขาก็รีบเดินออกมาหาเธอทันที ด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง เนื่องจากตั้งแต่เธอเดินออกจากห้องไป เพื่อนเขาทุกคนก็ถามเป็นเสียงเดียว ด้วยที่อยากรู้ว่าเธอเป็นใคร แล้วมาอยู่ที่บ้านเขาได้ยังไง ซึ่งมันก็สร้างความไม่พอใจให้เขายังบอกไม่ถูก ทั้งยังไม่ชอบที่เธอเดินเข้าไปในห้อง ที่มีผู้ชายเยอะแบบนั้นด้วย

"เธอทำเรื่องอะไรไว้รู้ตัวไหม"

"อะไรคะ"

"เพื่อนฉันถามหาเธอกันหมด น่ารำคาญ"

"..." เธอก็เงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ

"ทีหน้าทีหลังอย่า เข้าไปในห้องที่เพื่อนฉันมาหาแบบวันนี้อีก"

"..." เธอมองหน้าเขาอย่างไม่พอใจ เพราะเธอก็ไม่ได้อยากเข้าไป แต่ก็ด้วยหน้าที่นั่นแหละ

"ได้ยินที่ฉันพูดไหม!"

"ค่ะ" ตอบพร้อมกับกัดปากตัวเองเบา ๆ ทั้งความคิดตอนนี้อยากโต้แย้งมาก แต่ด้วยที่เธอเป็นผู้อาศัย และเป็นแค่หลานคนรับใช้ จะมาอวดเก่งในที่แบบนี้ก็ไม่เหมาะ