บทที่ 3

เข้ามาถึงห้องนอนหญิงสาวก็เอาแต่จ้อง iPad ที่วางอยู่อย่างไม่กล้าใช้ ความจริงไม่ได้อยากรับสักนิด ด้วยที่รู้สึกเกรงใจกับรู้สึกแปลก ๆ แต่ด้วยที่ดูแล้วถ้าเธอไม่รับคนให้คงไม่ยอม

"ทำอะไรอ่ะฟ้าใส" ป้ามลที่อาบน้ำแล้วกำลังจะนอน ก็มองหลานสาวอย่างไม่เข้าใจ

"ป้า" เธอพูดพร้อมกับยื่น iPad ให้ป้ามลดู

"นี่คืออะไรเหรอ"

"iPad จ้ะ เอาไว้เขียนหนังสืออ่านหนังสือได้ เด็กกรุงเทพฯ เขาใช้แบบนี้กันหมดแล้ว ที่โรงเรียนก็มีกันเกือบทุกคน"

"แล้วหนูไปเอามาจากไหน"

"คุณนนท์ให้มาจ้ะ"

"คุณนนท์เนี่ยนะ" ป้ามลก็ถามขึ้นด้วยความแปลกใจ

"จ้ะป้า"

"แล้วนี่แพงมากไหม"

"เท่าที่เช็คจากในเน็ตมา เครื่องนี้รวมทุกอย่างก็ประมาณแสนกว่าเลยจ้ะ"

"โอ้โห ป้าจะเป็นลม"

"หนูก็จะเป็นลมเหมือนกันจ้ะป้า ความจริงหนูไม่อยากรับเลยนะ แต่คุณนนท์ไม่ยอม จะให้อย่างเดียวเลย"

"ป้าจะบอกอะไรให้นะฟ้าใส ตั้งแต่ป้ามาอยู่ที่นี่ คุณนนท์ไม่เคยดีกับใครแบบนี้เลย อย่าว่าแต่ซื้อ iPad ให้เลย ของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็อย่าหวังเลยว่าคนรับใช้จะได้"

"แล้วนี่ iPad"

"เอ่อ..." คนที่ผ่านโลกมามาก ก็พูดอย่างกระอักกระอ่วนใจ

"ป้า..."

"เอาเถอะ ๆ เดี๋ยวก็โตเป็นสาวแล้ว ก็คงรู้อะไรเองแหละ"

"แต่หนูไม่อยากรับเลย แค่มาอาศัยอยู่บ้านเขาก็เกินพอแล้ว แล้วของพวกนี้..."

"ก็ถือว่าช่วยงานบ้านก็แล้วกันนะ ป้ารู้จักนิสัยคุณนนท์ดี พูดอะไรแล้วก็ต้องทำให้ได้แบบนั้น โมโหร้ายด้วยนะ แต่ตลอดเดือนมานี้ ป้าเห็นเขาเงียบ แล้วก็ดูท่าทีปกติด้วย"

"หนูก็เคยเห็นคุณนนท์โมโหเหมือนกัน" เธอยังนึกถึง ภาพที่เขาด่าบอดีการ์ด ทั้งซ้อมคนปางตาย จนเธอรู้สึกกลัวไปด้วย

"บ้านหลังนี้มีอะไรเยอะแยะมากมายเลยฟ้าใส อยู่ไปก็จะรู้เอง"

"..."

"ยิ่งเจ้าสัวธวัช เขายิ่งโหดร้ายกว่านั้นเยอะ" ป้ามลพูดพร้อมกับแววตาที่สั่นไหว

"ป้า หนูถามอะไรหน่อยสิ บ้านนี้ไม่มีคุณผู้หญิงเหรอ"

"เคยมี" ป้ามลก็พูดขึ้นพร้อมกับเหม่อลอย เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต

"เสียแล้วเหรอ" เธอก็ถามด้วยความสะเทือนใจ ก็อย่างว่าครอบครัวนี้มีกันอยู่ 3 คน ทั้งเหมือนแต่ละคนก็ดูจะเย็นชา และไม่มีความสุขกัน อย่างที่คนรวยระดับเศรษฐีควรจะเป็น

"หายสาบสูญ"

"จริงเหรอป้า" เธอตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ กับสิ่งที่ได้รู้

"อย่าไปพูดที่ไหนนะ"

"ไม่พูดหรอก หนูก็แปลกใจ ทำไมอยู่กันสามคน บนคฤหาสน์ รวยล้นฟ้า แต่เหมือนไม่มีความสุขเลย"

"ก็เป็นอย่างนั้นแหละ ไม่มีใครมีความสุขจริง ๆ" ป้ามลที่อยู่ที่นี่มานาน รับรู้ทุกอย่าง ทุกคนต้องการคุณผู้หญิงมาก

"แล้วหายสาบสูญยังไงเหรอป้า" เธอก็ยังคงให้ความสนใจอยู่ เพราะก็รู้สึกแปลกใจมากที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น กับคนที่รวยระดับนี้

"หนีไปตั้งแต่ลูกได้หนึ่งขวบ"

"ลูก?"

"ก็นายน้อยนั่นแหละ คุณผู้หญิงเป็นโรคซึมเศร้า ตอนที่มีนายน้อยได้หนึ่งปี เนื่องจากคุณท่านเป็นคนเจ้าชู้ ทำให้คุณผู้หญิงเครียดจนเลี้ยงลูกไม่ได้ ท่านเจ้าสัวก็เลยส่งไปโรงพยาบาลจิตเวช ทำให้คุณผู้หญิงยิ่งเครียด เพราะโดนกีดกันให้ห่างจากลูก"

"มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยเหรอ"

"มันมากกว่านั้นเยอะ"

"แล้วคุณผู้หญิงหายไปได้ยังไง"

"ไม่รู้สิ บ้างก็ว่าโดนคุณท่านอุ้มเก็บ"

"..." เธอก็ตาเบิกกว้าง พร้อมกับเอามือปิดปากด้วยความตกใจ ไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะมีจริง ๆ ทั้งยังใกล้ตัวเธอมากด้วย

"ก็เลยได้หายสาบสูญเนี่ยแหละ"