บทที่ 4

"ทำไมกับแค่สอบเข้ามหาลัยง่าย ๆ แค่นี้แกยังทำไม่ได้!" เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เหล่าแม่บ้าน ไม่มีใครกล้าย่างกายเข้าไป ใกล้ในบริเวณนั้น

"..." คนถูกด่าก็ได้เพียงแต่ก้มหน้ารับ

"เหลืออีกมหาลัย ถ้าแกสอบไม่ได้ แกต้องไปอยู่มาเก๊ากับเฮียแก ไปให้มันเขี้ยวเข็นแกเอง"

"ป๊า..."

"หุบปาก แล้วไปหาอ่านหนังสือซะ แกมันไม่ได้เรื่อง ฉันไม่เคยคาดหวังอะไรจากแกเลยนอกจากเรื่องเรียน แค่นี้แกยัังทำไม่ได้ ไปดูลูกชายไอ้นพดลสิ มันได้ดิบได้ดีทั้งสองคนแล้ว มีแต่แกสองพี่น้องเนี่ยแหละ สร้างแต่ความหนักอกหนักใจให้ฉัน" เจ้าสัวธวัชก็พูด พร้อมกับหน้าแดง โกรธจนตัวสั่น ด้วยที่เขามีคู่แข่ง อย่างเจ้าสัวนพดล (พ่อของเพิร์ธ ภัทรวิชญ์) ที่เหนือกว่าเขาทุกอย่าง

"ครับป๊า" กิติกร ก็ได้แต่ก้มหน้ารับ

ชีวิตเขาตั้งแต่เด็กแล้ว พ่อเขาจะเป็นคนบงการแบบนี้ทุกอย่าง แล้วสอนแต่เรื่องที่ควรเอาชนะ เราต้องชนะและเป็นผู้แข็งแกร่ง ส่วนมากแล้วนอกจากเรื่องเรียน กับการสืบทอดธุรกิจ พ่อเขาก็ไม่ได้บังคับอะไร อย่างเรื่องผู้หญิง ก็สอนแต่ไม่ให้มีความรักให้ใคร เพราะคนมีความรักจะกลายเป็นคนอ่อนแอ

"แกรู้อะไรไหม ฟ้าใสที่เรียนแค่โรงเรียนรัฐแถวนี้ ยังสอบติดมหาลัยชื่อดังได้ แค่นี้ก็รู้แล้วว่าเก่งกว่าแกเป็นไหน ๆ" ด้วยที่มีข้อเปรียบเทียบ ทำให้เจ้าสัวธวัช ยิ่งตั้งแง่กับลูกชายมากขึ้น ขนาดสอบเข้ามหาลัยที่เขาอยากให้เรียน ลูกชายยังทำไม่ได้ แต่กับหลานสาวแม่บ้าน กลับเก่งกว่าลูกชายตนทุกอย่าง

"ป๊าจะพูดอะไรก็ได้ แต่ป๊าอย่าเปรียบเทียบได้ไหม ผมไม่ชอบ!" เขาพูดเสียงเรียบ แต่แววตานั้นฉายความโกรธออกมา ก่อนจะรีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันที เพราะยังไม่อยากระเบิดอารมณ์ ตอนที่พ่อเขาโกรธอยู่

เมื่อเห็นแบบนั้นผู้เป็นพ่อก็แอบยิ้มมุมปาก เพราะรู้ดีว่าลูกชายตนต้องมีสิ่งกระตุ้น ยิ่งเขาเป็นคนไม่ยอมแพ้ใครง่าย ๆ พอโดนข้อเปรียบเทียบแบบนี้ เดาไม่ยากเลย ว่าสุดท้ายแล้วคนอย่างเขาต้องทำให้ได้

"ขอบคุณที่มาส่งนะ" หญิงสาวพูดพร้อมกับยิ้มให้ เพื่อนชายคนสนิทอย่างวิลล์ ที่สนิทกันมาตั้งแต่ ม.4 ขับรถมาส่งถึงหน้าบ้าน ที่เธอมาอาศัยอยู่

วันนี้ทั้งคู่นัดกันไปดูหนัง เนื่องจากปลดล็อค ที่สอบเข้าคณะนิเทศศาสตร์ของมหาวิทยาลัยชื่อดังได้ ด้วยการติวที่ยากลำบาก และความพยายามเป็นอย่างมาก ตอนนี้สมหวังแล้ว

"ไม่เป็นไร แกรีบเข้าบ้านเถอะ เดี๋ยวจะค่ำไปกว่านี้"

"แกก็ขับรถดี ๆ นะ พักผ่อนบ้าง สอบเข้ามหาลัยได้แล้วก็งดเรื่องเครียดเถอะ เดี๋ยวจะเป็นประสาทก่อน"

"แกก็เหมือนกัน กว่าจะสอบติดนิเทศได้ก็ยากเอาเรื่องอยู่ แต่เพื่ออนาคตนักแสดง เราต้องสู้ไปด้วยกันนะ"

"ใช่ ฉันอยากเป็นนักแสดง แล้วก็อยากมีเพื่อนดาราแบบแกด้วย"

ทั้งสองคนก็พูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ด้วยที่ผ่านอะไรด้วยกันมาเยอะ กว่าจะสอบเข้าคณะที่อยากเรียนได้ ทั้งคู่ก็กดดันเอาเรื่องเหมือนกัน เพราะคณะนี้การแข่งขันมันสูงมาก และความฝันของทั้งคู่ก็เหมือนกัน คืออยากเป็นนักแสดง

เมื่อลงจากรถเพื่อนชายคนสนิทแล้ว กัญจาวีร์ก็เดินอ้อมไปหลังบ้านทันที ด้วยที่เธอไม่อยากเจอใครบางคน ช่วงหลังมานี้ เธอกับเขาไม่ค่อยได้พบปะกัน เวลาเจอเขาเธอก็หลบไปทำอย่างอื่น พยายามหลีกหนีให้ห่างที่สุด เพราะไม่อยากมีปัญหา

แต่วันนี้คงเป็นวันซวยของเธอ เพราะคนที่เธอไม่อยากเจอหน้าที่สุด ตอนนี้ยืนจ้องเธอไม่วางตา ตั้งแต่เธอปิดประตูรั้วเล็กแล้ว

"ดีเนอะ จะไปไหนไปทำอะไรก็ได้ ค่ำมืดค่อยกลับเข้ามาบ้าน"

"..." เธอก็เพียงแต่มองหน้าเขา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

"กล้ามากนะให้ผู้ชายมาส่งถึงที่"

"ค่ะ"

"นี่เธอ!" เมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางที่เฉยเมยของเธอ มันยิ่งทำให้เขามีอารมณ์มากขึ้น

"มีอะไรหรือเปล่าคะ ถ้าไม่มีจะได้ขอตัว" เธอก็ถามด้วยใบหน้าที่เบื่อหน่าย

"มีหรือไม่มี เธอมีปัญหาอะไร ที่นี่มันบ้านฉัน"

"ไม่มีค่ะ"

"รู้จักอยู่ให้เป็นบ้าง"

"ฉันมาเหนื่อย ๆ ขอตัวก่อนนะคะ"

"เหนื่อยเหรอไปทำอะไรมาล่ะ ถึงได้เหนื่อย"

"นี่คุณ!"

"ทำไมฉันพูดความจริงหน่อยรับไม่ได้เลยเหรอ"

"หยุดพูดเรื่องอะไรแบบนี้เถอะค่ะ"