บทที่ 5

"ฟ้าใส" เมื่อเธอเดินออกมาจากห้องทำงานของเจ้าสัวธวัช เขาที่เป็นต้นเหตุก็เดินตามออกมาทันที เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าพ่อเขาจะทำแบบนี้ มันเป็นเรื่องที่เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ

"พอใจหรือยัง!" เธอก็พูดพร้อมกับรีบปาดน้ำตา ที่ไหลออกมา

"ฉันไม่รู้เรื่อง ฉันไม่รู้ว่า..."

"หุบปากไปเถอะ ทุเรศที่สุด!" เธอก็พูดขึ้นด้วยอารมณ์ที่โกรธและเดือดดาล ทุกอย่างที่เธอทำมา ทุกความพยายาม มันพังหมดแล้ว

"ฟ้าใส..."

"ฉันไม่คิดเลยว่า ชีวิตตัวเองต้องมาเจออะไรที่บัดซบแบบนี้" ตั้งแต่ที่พ่อแม่เธอทิ้งไป เธอก็เหมือนคนที่โดดเดี่ยว ไม่มีที่ไป จนต้องได้มาอาศัยบ้านคนอื่นอยู่ ฐานะก็คือคนรับใช้ ทั้งยังมาเจอคนบ้าอำนาจพวกนี้อีก

"..." ยิ่งเห็นแววตานั้นของเธอ เขาก็ยิ่งรู้สึกผิดขึ้นมาในใจ เขาที่ไม่เอาไหน ทำให้พ่อไม่ไว้ใจ กลัวจะเรียนไม่จบ จนได้ลากเธอเข้ามาเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ ซึ่งมันก็เป็นการกระทำที่ไม่ถูก

"ฉันเกลียดคุณ!" เธอพูดพร้อมกับกำลังจะเดินออกไป

"มันจะมากไปแล้วนะ" เมื่อได้ยินประโยคนั้นจากปากเธอ พร้อมกับสายตาที่มองเขาอย่างรังเกียจ เขาก็รู้สึกโกรธขึ้นมาในทันที เพราะไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้

"มันไม่มากไปเลยสำหรับคนแบบคุณ ชีวิตฉันคงโชคร้ายที่สุดในโลก ที่มาเจอคนแบบพวกคุณ"

"โอเค! เธอจะได้รู้จริง ๆ ว่าชีวิตที่โชคร้ายเป็นยังไง เธอมาท้าทายฉันเองนะฟ้าใส" เขาก็พูดพร้อมกับเดินเข้ามาบีบแขนเธอ ด้วยสายตาที่โกรธ จนแทบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

"ปล่อยนะฉันเจ็บ!" เธอพยายาม สะบัดแขนเขาออก แต่ก็ไม่เป็นผล

"ก็เจ็บไงจะได้รู้ ว่าอย่าพูดจากับฉันแบบนี้อีก!"

"ทุเรศที่สุด"

"ฟ้าใส!"

"ทำไมคุณถึงเป็นได้ขนาดนี้ จิตสำนึกอะไรในใจมีบ้างไหม คุณไม่เคยชอบฉันเลยฉันรู้ และคนที่ไม่ชอบกัน มันไม่ควรจะอยู่ใกล้กันแบบนี้ มันจะยิ่งทำให้เกลียด"

"ใช่ ฉันไม่เคยชอบเธอ และฉันก็จะทำทุกอย่าง ให้คนที่อวดเก่งอย่างเธอรู้ ว่าเธอไม่มีสิทธิ์มาแสดงพฤติกรรมอะไรแบบนี้ กับคนที่เหนือกว่าเธอทุกอย่างแบบฉัน"

"ถึงตอนนี้ ฉันไม่แปลกใจเลย ทำไมคุณถึงเป็นได้ขนาดนี้ ก็เพราะคนที่ไม่มีแม่อบรมสั่งสอน มันเลยหาสิ่งดี ๆ ในตัวเองไม่ได้ไง"

"ฟ้าใส!" เมื่อโดนพูดถึงปม ที่จี้ในใจเขาขนาดนี้ เขาก็ระเบิดออกมาทันที

เพล้ง!

เธอถูกผลักออก พร้อมกับเขาที่โวยวายปัดเข้าของ ที่อยู่ตรงนั้นจนกระจัดกระจายไปหมด ของทุกอย่างพังภายในเวลาไม่กี่วิ จนเธอเองถึงกับตาเบิกกว้าง ตัวสั่นด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะเป็นหนักขนาดนี้

ตาที่แดงก่ำคู่นั้น มองมาที่เธออย่างวิโรจน์ มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดลึก ๆ ในใจ คิดได้ว่าตัวเองคงพูดแรงเกินไป แต่ทำยังไงได้เพราะมันคือความจริง

"คุณ..."

“ออกไป!” เขาก็ตะคอกใส่เธอเสียงดัง

"ฉัน..."

"กูบอกให้ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้!!!" ก่อนที่เขาจะตะคอกขึ้นเสียงดังกว่าเดิม พร้อมกับโกรธจนลำคอหนาขึ้นเอ็น แดงไปหมด

"เกิดอะไรขึ้นคะ" ป้ามลที่ได้ยินเสียงดัง ก็รีบวิ่งออกมาดู พอเห็นภาพนั้นเธอก็ตกใจตาเบิกกว้างเช่นกัน เพราะรับรู้แล้ว ว่าหลานสาวตน คงทำอะไรให้นายน้อยของบ้าน โกรธมากแน่ ๆ

"ออกไป!!! ออกไปให้หมด"

"ฟ้าใส ไป ๆ ออกไป" ป้ามลก็ดันตัวหลานสาว พาออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด

"โธ่เว้ย!!!" เขาก็หันซ้ายหันขวา พร้อมกับเสยผมลวก ๆ ด้วยอาการของคนที่โกรธ และไม่พอใจเป็นอย่างมาก ไม่เคยมีใครกล้าดีมาจี้ปมในใจเขาแบบนี้

"ฮึก ๆ ป้า" หญิงสาวก็ร้องไห้จนตัวสั่นโยน เธอทั้งกลัวเขา ทั้งเสียใจกับสิ่งที่เจอ ทุกอย่างในหัวมันตีกันไปหมด ใครจะคิดว่าตัวเองจะเจอเรื่องอะไรแบบนี้ได้

"ไม่ต้องร้อง ๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมนายน้อยถึงได้อาละวาดแบบนั้น"