ตอนที่ 1 ลูกน้อยของพวกเขา

“คุณวิลคิน ผลตรวจระบุว่าคุณมีผนังมดลูกบางและตัวอ่อนไม่ค่อยแข็งแรง ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษเรื่องอาหารและการออกกำลังกาย นี่ใบสั่งยานะครับ เชิญไปรับยาได้” หมอแนะนำขณะยื่นบัตรรับยาให้

“ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะหมอ” เลนอร่า วิลคินมองบัตรและค่อยๆ ลุกขึ้นยืน

หมอให้คำเตือนเพิ่มเติม “ระวังด้วยครับ อย่าทำเป็นเล่นไป! ผนังมดลูกที่บางจะเพิ่มความเสี่ยงของการแท้งได้ ผู้หญิงหลายคนตั้งครรภ์ไม่ได้อีกเลยหลังจากแท้งไปแล้วครั้งหนึ่ง”

“ขอบคุณค่ะหมอ ฉันจะระวัง” เลนอร่าพยักหน้ายิ้มๆ

หลังจากแต่งงานมาสามปี ไม่มีใครกระตือรือร้นอยากมีลูกเท่าเธออีกแล้ว เธอจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเขา

หญิงสาวรับยาแล้วเดินออกจากอาคารผู้ป่วยนอกเพื่อกลับไปที่รถ

คนขับสตาร์ทรถ เหลือบมองเธอทางกระจกมองหลัง “คุณนายฟูลเลอร์ครับ เที่ยวบินของคุณฟูลเลอร์จะมาถึงตอนบ่ายสาม ยังเหลือเวลาอีกยี่สิบนาที เราตรงไปสนามบินเลยดีไหม?”

“ได้”

เมื่อคิดว่าอีกแค่ยี่สิบนาทีก็จะได้พบเขา เลนอร่ายิ้มหวาน ความคาดหวังพลุ่งพล่านอยู่ภายใน

แซ็คคารี่ ฟูลเลอร์เดินทางไปเจรจาธุรกิจได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว และเธอก็คิดถึงเขามาก

ระหว่างทาง หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหยิบรายงานการตรวจครรภ์จากกระเป๋ามาดูสองสามรอบและวางมือบนท้องน้อยอย่างแผ่วเบา

เธอตั้งท้องลูกของแซ็คคารี่ ซึ่งจะคลอดในอีกแปดเดือนข้างหน้า

เลนอร่าร้อนใจอยากบอกข่าวดีนี้กับแซ็คคารี่

เมื่อถึงสนามบิน คนขับจอดรถในบริเวณที่สังเกตเห็นได้ง่าย “คุณนายฟูลเลอร์ ทำไมไม่โทรหาคุณฟูลเลอร์ล่ะครับ?”

เลนอร่าดูเวลา คาดว่าแซ็คคารี่น่าจะลงจากเครื่องแล้ว เธอกดเบอร์ของเขา แต่โทรไม่ติด

“เครื่องคงดีเลย์น่ะ รอสักพักเถอะ” หญิงสาวพูด

ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยังไม่มีวี่แววของแซ็คคารี่

เลนอร่าโทรอีกครั้ง แต่ก็ยังโทรไม่ติด

“รออีกหน่อยก็แล้วกัน”

เที่ยวบินล่าช้าถือเป็นเรื่องธรรมดา บางครั้งช้ากว่ากำหนดได้ถึงหนึ่งหรือสองชั่วโมง

สองชั่วโมงต่อมา เลนอร่ากดเบอร์ของแซ็คคารี่อีกรอบ ซึ่งในที่สุดก็ไม่ใช่ข้อความตอบรับอัตโนมัติ มีผู้รับสายอย่างรวดเร็ว “แซ็ค เครื่องลงจอดหรือยังคะ?”

ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ตามมาด้วยเสียงผู้หญิง “ขอโทษนะคะ แซ็คไปห้องน้ำ อีกสักครู่เขาจะโทรกลับหาคุณค่ะ”

เลนอร่ายังไม่ทันโต้ตอบ อีกฝ่ายก็วางสาย

หญิงสาวจ้องหน้าจอโทรศัพท์อย่างสับสน