ตอนที่ 5 เราไม่หย่ากันได้ไหม

เลนอร่ารู้สึกคันยุบยิบที่ปลายจมูกขณะน้ำตาคลอ ความขมขื่นชวนอึดอัดที่ไม่อาจอธิบายได้เอ่อท้นในหัวใจ

เธอไม่เคยเห็นแซ็คคารี่อ่อนโยนขนาดนี้ ตลอดสามปีที่แต่งงานกัน เขามีท่าทีเฉยเมยกับเธอเสมอ

เธอปลอบใจตัวเองบ่อยครั้งว่าเขาเป็นคนแบบนั้นเอง

เลนอร่าหลอกตัวเองหลายเรื่องจนกระทั่งตัวเองก็เริ่มเชื่อ

แต่ตอนนี้เธอเห็นเต็มตา แซ็คคารี่แสดงท่าทีอ่อนโยนได้ แต่เฉพาะกับผู้หญิงคนอื่นเท่านั้น

ทั้งคู่เดินผ่านรถของเธอไปโดยที่ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะทันสังเกต ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เคยสนใจเธออยู่แล้ว นับประสาอะไรกับรถ

“คุณนายฟูลเลอร์ กลับมาแล้วหรือคะ อยากได้อะไรเป็นมื้อเย็น…”

มิแรนดาเห็นน้ำตาของเลนอร่า ยังไม่ทันจะสิ้นคำถาม อีกฝ่ายก็ตรงเข้าห้องทันที เธอไม่กล้าถามอะไรอีก

เลนอร่ายืนพิงประตูอย่างไร้เรี่ยวแรง ในลำคอมีรสเปรี้ยวและขมปร่า

เธออดทนมาทั้งวัน แต่ตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว นัยน์ตาของเธอพร่ามัวด้วยน้ำตาที่เอ่อและไหลอาบสองแก้ม

เธอปวดใจมาก มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

เพระรู้รสชาติของความขมขื่นจากการเติบโตมาในครอบครัวที่พ่อแม่หย่าร้างกัน เลนอร่าไม่อยากให้ลูกน้อยของเธอต้องมีชะตากรรมแบบนั้น

แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เธอไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไร

ผ่านไปครู่ใหญ่ แม่บ้านเคาะประตูห้องนอนอย่างระมัดระวัง “คุณนายฟูลเลอร์ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ”

เลนอร่าแค่นเสียงตอบอย่างไม่เต็มใจและเข้าห้องน้ำไปล้างหน้า

พอออกมาก็พลันนึกถึงข้อความของแซ็คคารี่

เขาบอกว่ามีของขวัญให้เธอจากการเดินทางไปเจรจาธุรกิจ

มันจะเป็นอะไรนะ?

หญิงสาวไปที่ตู้เสื้อผ้า หากระเป๋าเดินทางของเขาแล้วเปิดดู

มันคืออัลบั้มที่นักร้องชาวต่างประเทศคนโปรดของเธอเซ็นให้กับมือ ไม่ใช่เพชรพลอย

เลนอร่ากอดมันไว้ ความหวังผุดขึ้นในหัวใจที่เคยห่อเหี่ยว

อย่างน้อยที่สุดเขาก็จำได้ว่าเธอชอบอะไรและไม่ลืมนำของขวัญมาให้

เราก็ไม่ใช่คนที่แพ้ราบคาบสินะ ใช่ไหม?

เลนอร่ารู้สึกตัวตื่นในเช้าวันรุ่งขึ้นด้วยอาการมึนงง เธออยู่ตามลำพัง