บทที่ 100 คุณอ่อนโยนได้ไหม?

เธอถูกจองจําภายใต้เขา ฮีลตันรู้สึกหงุดหงิด และไม่มีความสุขเมื่อมองสภาพที่น่าสงสาร และไร้หนทางของเธอ แต่หัวใจของเขายังรู้สึกเจ็บเช่นกัน

เธออยู่เคียงข้างเขาเพื่อ เจลลี่ บีน?

ฮีลตันจ้องมองดวงตาที่มีน้ําปริมของเธอเป็นเวลานานก่อนที่จะปล่อยเธอไปในที่สุด เขาเม้มริมฝีปากบาง ๆ ของเขาและพูดด้วยท่าทีที่อ่อนโยน "เนื่องจากคุณต้องการตีเส้นที่ชัดเจนกับผม คนอื่นจะคิดอย่างไรถ้าคุณออกจากออฟฟิศของผม ในเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อยแบบนั้น"

เวอเรียนยิ่งเสียใจหนักขึ้นไปอีก เธอยกมือขึ้นเช็ดน้ําตาแล้วพูดว่า "มันเรื่องอะไรกัน? ฉันจะลาออก"

"เวอเรียน มอนท์ คุณจะทะเยอทะยานมากกว่านี้ได้ไหม?"

ฮีลตันบีบคอเรียวยาของเธอ และขมวดคิ้วใส่เธอ

เธอสําลักหายใจไม่ออกและกล่าวว่า "ฉันไม่ใช่คนทะเยอทะยาน ฉันก็แค่คนไร้ประโยชน์ ฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะอยู่กับลูกสาวของตัวเองด้วยซ้ำ!”

"ผมบอกเมื่อไหร่ว่าคุณไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่กับ เจลลี่ บีน?"

ผู้หญิงคนนี้จะต้องไม่ได้เรียนรู้ภาษาจีนกลางได้ดีเมื่อเธอยังเด็ก ทําไมเธอมักจะตีความความหมายของคําพูดของเขาผิดเสมอ?

"คุณเพิ่งพูดว่า..."

เช่นเดียวกับที่เวอเรียนกําลังจะพูด เขาก็ขัดจังหวะเธอ "มันเป็นไปไม่ได้ที่คุณจะพา เจลลี่ บีน ออกไป ประการแรกผมจะไม่อนุญาต ประการที่สองนายใหญ่จะไม่อนุญาตให้คุณพา เจลลี่ บีน ออกไป

เวอเรียนสำลัก "คุณแค่ปฏิเสธฉัน..."

"อย่างไรก็ตามคุณสามารถพักที่ครอบครัวฟัดด์ ในฐานะแม่ของ เจลลี่ บีนได้"

เวอเรียนตกใจสมองของเธอโง่เง่า เธอไม่เข้าใจความหมายของคําพูดของเขาอย่างชัดเจน "แต่ฉันไม่สามารถอยู่กับครอบครัวฟัดด์ได้ตลอดไป"

ฮีลตันก็เข้าหาเธอ ดวงตาของเขาล็อคเธออย่างรวดเร็ว "เวอเรียน มอนท์ ดูเหมือนว่าคุณยังไม่เข้าใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเรา"

เธอสับสนและจิตใต้สํานึกกล่าวว่า "เราเป็นแค่เพื่อนเพื่อผลประโยชน์ต่อกัน..."

ก่อนที่ประโยคของเธอจะจบลง เขามองเธออย่างเย็นชาเห็นได้ชัด

"คุณพูดอะไรเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเรา?"

"..."

เวอเรียนกลืนน้ําลายลงคอเล็กน้อยด้วยความหวาดกลัวกับความเย็นชาของเขา

ฮีลตันบีบคางของเธอและเค่นเสียงออกมาอย่างเย็นชา "ทําไมล่ะ? คุณชอบเป็นเมียน้อยมากไหม?"

การประชดประชันในสายตาของเขาสามารถมองเห็นได้ชัดเจน

"นายหญิงจะรู้วิธีทําให้นายท่านพอใจ เวอเรียน มอนท์ คุณรู้วิธีทําเช่นนั้นหรือไม่?"

นอกจากต่อต้านเขาแล้ว การไม่เชื่อฟังเขา และทําให้เขาโกรธ แล้วเธอรู้วิธีที่จะทำอะไรอีก?

เขาสะบัดของเธอทิ้งไปราวกับว่าเขาไม่พอใจเธออย่างผิดปกติ เธอนอนแข็งทื่ออยู่บนโซฟา เมื่อเห็นฮีลตันลุกขึ้นในขณะที่เขาเอาชุดปฐมพยาบาลออกมา

เขานั่งข้าง ๆ เธอทำหน้ามุ่ย ใบหน้าของเขาเย็นชา แต่การเคลื่อนไหวของเขาระมัดระวังและเอาใจใส่เป็นอย่างยิ่ง

ฮีลตันเปิดผ้าก๊อซที่แขนของเธอ "มันจะเจ็บหน่อย ทนไว้"

หลังจากจบประโยคของเขา เขาเริ่มช่วยเธอทําความสะอาดคราบเลือดและบาดแผล เวอเรียนหดตัวด้วยความเจ็บปวด ฮีลตันไม่ปล่อยให้เธอถอยดังนั้นเขาจึงจ้องมองเธอสองสามครั้งท่ามกลางทุกสิ่ง

เวอเรียนมองเขาอย่างระมัดระวัง เขาใส่ยาให้เธอและน้ําตาแห่งความเจ็บปวดเริ่มหล่นลงมาอีกครั้ง เธอสูดอากาศและถามว่า "ฮีลตันคุณสามารถให้ฉันไปพบกับ เจลลี่ บีน บ่อย ๆ ได้ไหมในอนาคต? ฉันจะไม่รบกวนคุณกับแนนซี่ ฉันจะพา เจลลี่ บีน ออกไปเล่นก็ได้…”

อะไรอยู่ในหัวของผู้หญิงคนนี้?