บทที่ 1000 ฉันคือแม่ของลูกนายท่านเชนน์

ฮิลลารีวิ่งออกไปจากคฤหาสน์ของครอบครัวจาร์คอป

เมฆดำปกคลุมเหนือเธอในคืนฤดูร้อนอันร้อนระอุ อากาศร้อนจนหายใจไม่ออก

ฮิลารีมองไปยังฝูงชนที่กำลังเร่งรีบบนทางม้าลาย ทันใดนั้นเธอก็หลงทาง เธอยืนนิ่งอยู่ข้างถนนเหมือนคนจรจัด

หลังจากออกจากครอบครัวจาร์คอป เธอตระหนักว่าเธอไม่มีที่ไปในโลกที่กว้างใหญ่ขนาดนี้

ยิ่งกว่านั้น พระเจ้าไม่ได้เห็นใจเธอเลยสักนิด ฟ้าร้องและฝนเทลงมาทันที

เธอเปียกโชก ขณะที่เธอถือจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ดแน่นในอ้อมกอดของเธอ พยายามไม่ให้จดหมายเปียก

ฮิลลารีไม่รู้ว่าเธอต้องวิ่งกลางสายฝนมานานแค่ไหนแล้ว ในที่สุดเธอก็มาถึงหน้าประตูโรงอาหาร

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเธอเปียกโชก เธอพบว่ามันไม่ดีสำหรับเธอที่จะเข้าไปในโรงอาหารในลักษณะนั้น ดังนั้นฮิลลารีจึงตัดสินใจหลบฝนบนทางเดินตามร้านค้าต่าง ๆ

คนที่เข้าออกจากโรงอาหารจะแอบมองเธอโดยไม่รู้ตัว

พวกเขาสงสัยว่าสาวสวยคนนี้ไปเปียกฝนได้อย่างไร แต่ไม่มีใครให้ร่มเธอ

ภายในโรงอาหาร จินรู้สึกเบื่อที่ต้องรับมือกับนัดบอดที่ปู่ของเขาจัดให้เขา

ผู้หญิงคนนั้นพูดไม่หยุด และเขาก็ค่อนข้างรำคาญ

"คุณเชนน์ เนื่องจากตอนนี้ฝนตกหนัก เราอาจจะไปดูหนังกันทีหลังดีไหม? ฉันได้ยินมาว่าพวกเขาเพิ่งปล่อยหนังวรรณกรรมโรแมนติกเรื่องใหม่ และได้คะแนนค่อนข้างสูง เราจะไปดูด้วยกันไหม”

จินมองดูสายฝนที่ตกลงมานอกหน้าต่าง และพูดว่า “ผมไม่ชอบดูหนังโรแมนติก นับประสาอะไรกับหนังวรรณกรรม”

หญิงสาวอาย เธอกัดริมฝีปากของเธอ แต่เธอไม่คิดที่จะยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนั้นเนื่องจากภูมิหลังที่โดดเด่นของจิน

สายตาของจินเหลือบไปเห็นร่างเพรียวบางที่กำลังยืนอยู่นอกโรงอาหาร มันดึงดูดความสนใจของเขา

ฮิลลารี?

ครู่ต่อมา ริมฝีปากของจินก็โค้งขึ้น และสีหน้าหยอกล้อก็ประกายไปทั่วดวงตาของเขา

'ฮ่า ผู้หญิงคนนี้บอกว่าเธอไม่ชอบฉัน แต่ตอนนี้เธอใช้กลอุบายที่ต่ำต้อยเพียงเพื่อเข้าหาฉันงั้นเหรอ?'

ในขณะเดียวกัน นัดบอดของจินถามว่า “งานอดิเรกของคุณคืออะไร?”

'ช่างเป็นคำถามที่น่าเบื่อ และไร้ประโยชน์จริง ๆ'

จู่ ๆ จินก็คิดหาทางหนีได้ เขายืนขึ้น และพูดกับหญิงสาวว่า “คุณเยลแมน ผมคิดว่าผมเห็นคนรู้จัก ผมขอตัวไปทักทายเธอก่อนนะครับ”

“คนรู้จักงั้นเหรอ?”

จินยืนขึ้นแล้ว และกำลังเดินไปที่ทางเข้าโรงอาหาร

ฮิลารีเงยหน้าขึ้นและเห็นใบหน้าของจิน เธอตกใจมาก เพราะไม่คิดว่าเธอจะได้พบกับจินที่นั่น

“ช่างเป็นเรื่องบังเอิญอะไรขนาดนี้”

จินหยอกล้อฮิลลารี และถามว่า “มันเป็นเรื่องบังเอิญจริงหรือ? หรือคุณตั้งใจตามผมมาที่นี่?”

ฮิลารีอารมณ์ไม่ดีในขณะนั้น เธอไม่ใช่คนใจร้อน แม้ว่าจินจะเยาะเย้ยเธอ เธอจึงพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณเชนน์ คุณเป็นคนหลงตัวเองจริง ๆ มีเหตุผลอะไรที่คุณสามารถมาที่นี่ได้ แต่ฉันมาไม่ได้?”

เห็นได้ชัดว่าจินไม่ต้องการทะเลาะกับฮิลารีในเรื่องนั้น เขาเพียงพูดว่า “ก็ได้ สมมติว่าคุณไม่ได้ติดตามผมมา มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญล้วน ๆ”

เขาแค่พยายามจะพูดปัดเธอ

ไม่ไกลนัก ผู้หญิงนัดบอดของจินกำลังเดินมาพร้อมกับกระเป๋าถือของเธอ

จินคว้าข้อมือของฮิลลารี และดึงเธอเข้าหาตัวเอง “ถ้าคุณต้องการทำข้อตกลงกับผม คุณจะต้องแสดงให้ผมเห็นว่าคุณมีดีอะไรบ้าง”

ฮิลารีขมวดคิ้ว หญิงสาวผู้มั่งคั่งในชุดเดรสก็เข้ามาในสายตาของเธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความชื่นชมต่อจินอย่างชัดเจน

เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นพวกขี้ตื้อ และจินอยากจะกำจัดเธอ

ฮิลารีดึงมือของเธอออกจากมือของจิน และล็อกแขนของเธอกับแขนของเขา วินาทีถัดมา เธอลบหน้าเย็นชาของเธอออก และยิ้มให้จินอย่างชื่นชม เธอพูดด้วยน้ำเสียงหวาน “ที่รัก เธอเป็นเพื่อนของคุณหรือเปล่า?”

อีวอนน์ถึงกับตกตะลึง คุณปู่ของเชนน์เป็นคนจัดการการนัดบอดครั้งโดยบอกว่าจินไม่มีแฟน มันเกิดอะไรขึ้นกัน?

"คุณจิน เธอเป็นใคร?”

จินกำลังจะตอบตอนที่ฮิลลารีโน้มตัวเข้ามาใกล้เขา เธอยิ้มและตอบว่า “ฉันเป็นแม่ของลูกของเขา”

ฮิลารียังเลื่อนมือไปที่หน้าท้องแบนราบของเธอด้วย

จินมองไปที่ฮิลลารีอย่างครุ่นคิด นั่นเป็นการแสดงที่ดี เธอสามารถทำได้จริง ๆ

ฮิลลารีให้ความสำคัญกับการแสดงของเธออย่างจริงจัง เธอต้องการจะแสดงให้จบ เธอจึงพูดต่อ “คุณจิน ทำไมคุณถึงมาดื่มกาแฟคนเดียวล่ะ? ฉันมาหาคุณและฉันก็ติดฝน คุณจะชดเชยให้ฉันกับลูกอย่างไร?”

จินเลิกคิ้วขึ้น ขณะที่ดวงตาของเขามองไปที่เธออย่างครุ่นคิด “มันเพื่อประโยชน์ของคุณ ผู้หญิงท้องไม่ควรดื่มกาแฟ คุณต้องดูแลลูกนะ”

เขาสัมผัสท้องของเธออย่างซุกซน

ฮิลลารีไม่ได้ตอบโต้อะไร