บทที่ 1001 เหนี่ยวรั้งเธอไว้สิบปี

ในห้องนั่งเล่นคฤหาสน์ตระกูลจาร์คอป

ลีน่าต้มชาให้วินสัน เธอถามเขาด้วยความสงสัย "นี่ วินสัน ฮิลลารีได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด คุณให้เธอไปเรียนต่างประเทศจริงเหรอ?"

วินสันโกรธเมื่อพูดถึงฮิลลารี เขาขมวดคิ้วแล้วตอบ "ถ้าเธอยังดื้อหัวชนฝากับตระกูลตัวเองแบบนี้ ฉันจะไม่ให้เงินเธอสักเหรียญเลย นอกจาก...นอกจากจะสำนึกกับบาปที่เธอทำ รู้ว่าตัวเองเองผิดและมาขอโทษฉัน ฉันก็จะให้ไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษ ถึงตระกูลของเราจะไม่รวยเท่าตระกูลจิน เราก็จ่ายค่าเรียนที่ต่างประเทศให้เธอได้"

เมื่อลีน่าเห็นว่าวินสันเริ่มใจอ่อน เธอก็บ่น "เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาหรอก ถึงเธอจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของฉัน แต่ฉันก็ทำดีกับเธอ เพราะเราอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว ฉันก็ยินดีกับความสำเร็จของเธอนะ แต่..."

"แต่อะไร?" วินสันถาม เขารู้ว่าเธอกำลังลังเลกับความเห็นนั้น

ลีน่าอธิบาย "ฮิลลารีเกลียดฉัน ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น เธอยังบอกคุณว่าแม่เธอตายเพราะคารากับฉัน นี่ก็แสดงว่าเธอยังไม่ยอมรับฉัน"

"เธอปิดบังความไม่พอใจที่มีต่อพ่อของเธอ และบอกเราว่าเธอไม่อยากอยู่ในบ้านร่วมเรา ฉันมั่นใจว่าเธอแค่เลือกไปเรียนที่ประเทศอังกฤษ เพื่อออกห่างจากเรา"

"เหมือนว่าเธอไม่อยากเรียนในสภาพแวดล้อมที่สงบและเงียบ รู้หรือเปล่าว่าฉันเห็นความเกลียดชังในแววตาเธอ ฉันกลัวว่าเมื่อเธอประสบความสำเร็จ เธอจะมาแก้แค้นเรา"

ดวงตาวินสันสั่น เขาหันมามองลีน่า เขาดูไม่ค่อยมั่นใจตอนที่ถาม "ผมไม่คิดว่าเธอจะทำแบบนั้นหรอก ใช่ไหม? เธอยังเป็นลูกของเรา และผมก็เป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอ แล้วเธอจะมาแก้แค้นผมได้ยังไง?"

"ฮิลลารีเป็นเด็กที่ดื้อและเข้มแข็ง คุณก็รู้ เป็นไปได้ว่าเธอจะมาแก้แค้นเรา ถ้าเธอไปไกลเกินไป ถ้าเธอประสบความสำเร็จในการเรียน และกลายเป็นคนที่มีอำนาจมากขึ้น ฉันไม่กลัวว่าเธอจะทำอะไรฉันหรอก บอกตามตรงนะ ฉันกลัวที่สุดว่าเธอจะทำลายตระกูลของเรา ด้วยมือเธอเอง!"

ลีน่าพูดให้มันดูน่าเชื่อถือ จนวินสันรู้สึกว่าเขาต้องระวังฮิลลารีไว้

ในเมื่อรู้ว่าฮิลลารี่ดื้อและไม่เชื่อฟัง ถ้าในอนาคตเธอประสบความสำเร็จจริง ๆ มีความเป็นไปได้สูงที่เธอจะแก้แค้นตระกูลจาร์คอป และบริษัทของเขา

ถ้าคนที่ซ่อนความเกลียดชังนั้นทำผิดพลาดในอดีต มันเป็นเหตุผลให้คนคิดเรื่องล้างแค้น ความรู้สึกพยาบาทนั้นจะเพิ่มขึ้น เมื่อต่อต้านนักธุรกิจเล็ก ๆ อย่างวินสัน

วินสันถามอย่างใจลอย "ตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี?"

"ฉันคิดว่าเราควรให้เธอล้มเลิกความฝันที่จะไปเรียนที่ออกซ์ฟอร์ด เราแค่ให้เธอเรียนที่นอร์ท ซิตี้ และตอนที่เธอเรียนจบ เราจะให้เธอทำงานทั่วไปเก้าถึงห้างาน หลังจากนั้นเราก็ให้เธอแต่งงาน เธอจะได้ไม่ออกนอกลู่นอกทาง เธอจะมีชีวิตที่มั่นคงในอนาคตอีกด้วย คุณคิดว่ายังไงบ้าง?"

วินสันพยักหน้า "คุณพูดถูก เธอก็เป็นผู้หญิง ไม่ควรไปเรียนต่างประเทศโดยไม่มีใครคอยดูเธอตั้งแต่แรก ถ้าเธอเรียนและทำงานอยู่ในสายตาผม เธอจะมีชีวิตที่มั่นคง"

มีประกายความโอหังอยู่ในแววตาของลีน่า หลังจากทำให้วินสันทำตามคำสั่ง "คุณตัดสินใจได้แล้วใช่ไหม?"

"ใช่ ผมตัดสินใจแล้ว ผมไม่อยากให้เธอไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"

"แค่พูดดี ๆ กับฮิลลารีตอนที่เธอกลับมานะ? อย่าทำให้โกรธมากกว่าเดิมเลย คุณก็รู้ดีว่าฮิลลารีเป็นคนอารมณ์ร้อนแค่ไหน ช่วยดีกับเธอหน่อย ตราบใดที่คนเป็นพ่อทำดีกับเธอ เธอจะต้องฟังคุณ"

วินสันพูด "ทุกอย่างกำหนดไว้แล้ว ตราบใดที่เธอเสียใจในสิ่งที่ทำลงไปจริง ๆ"

ฮิลลารีมาที่คฤหาสน์ส่วนตัวของเชนน์ คฤหาสน์ลูน่า

รถเบนท์ลีย์สีดำขับเข้ามาในคฤหาสน์ช้า ๆ และจอดตรงสนามหญ้าสีเขียว

เชนน์มองเธอด้วยสายตาขี้เล่น ก่อนจะลงจากรถ

ฮิลลารีนั่งอยู่ในรถอย่างใจลอย

เชนน์เคาะกระจกรถ และคุยกับคนที่นั่งอยู่ในรถ "ลงมาได้แล้ว ไม่คิดว่ากังวลช้าไปหน่อยเหรอ เรามาถึงแล้วนะ?"

ฮิลลารีกัดริมฝีปาก เธอลงจากรถแล้วเข้าไปในคฤหาสน์กับเชนน์

มีแม่บ้านวัยกลางคนชื่อป้าเจดอยู่ในคฤหาสน์ของเขา เธอทำงานกับเชนน์มาหลายปีแล้ว เธอยิ้มและแซวเขา เมื่อเห็นว่าเขามากับผู้หญิง "โอ้ นายท่านจิน เป็นครั้งแรกเลยนะคะที่พาผู้หญิงมาที่บ้าน!"

ฮิลลารีตกใจ เธอไม่คิดว่าคนเจ้าชู้อย่างจิน จะไม่เคยพาผู้หญิงเข้าบ้านมาก่อน