บทที่ 1002 เพราะคุณสวย

ฮิลลารีถามด้วยความสับสน "เชนน์ ทำไมถึงอยากให้ฉันเซ็นข้อตกลงล่ะ? ถ้าคุณจ่ายค่าเรียนที่ออกซ์ฟอร์ดให้ฉัน ฉันก็จะใช้คืนคุณนะ"

เชนน์กดไฟแช็กเล่น ไฟแช็กมีเปลวไฟกระพริบตอนที่กดเล่น

เขาตอบเธออย่างสบายใจ "ตามข้อมูลคนที่จบจากมหาวิทยาลัยในสิบอันดับของโลก มีรายได้เฉลี่ยสองถึงสามแสนเหรียญ เว้นแต่ว่าจะมีความโดดเด่น ถึงคุณจะจบจากออกซ์ฟอร์ด คุณก็จะทำให้ผมได้แค่สองถึงสามแสนเหรียญ ถึงจะทำให้ตัวเองอดอยากก็เถอะ ฟังนะ ถ้าคุณมีดีจริง อย่างมากคุณก็ทำได้แค่ห้าแสนเหรียญ มันก็พออยู่ได้หรอกนะ ตอนนี้ประเทศของเราก็จะมีศักยภาพมากขึ้นในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า"

"ผมจะยกตัวอย่างให้คุณฟัง คุณคิดว่าจะทำเงินได้มากแค่ไหนกัน ถ้าคุณเลือกทำงานในท้องถิ่น หลังจากจบมาจากมหาวิทยาลัยที่ติดอันดับหนึ่งในสิบของโลกล่ะ?"

ฮิลลารีไม่รู้จึงส่ายหน้า

เชนน์ดับไฟแช็กเสียงดัง เขาโยนไฟแช็กลงบนโต๊ะก่อนจะมองเธอ "มีเงินเดือนแสนเหรียญก็น่าประทับใจแล้ว แต่คุณจะต้องจ่ายค่าเรียนมากกว่านั้น ถ้าไปเรียนที่ประเทศอังกฤษ รู้หรือเปล่าว่าเงินจำนวนนั้นผมซื้อธุรกิจเล็ก ๆ ได้เลย ซื้อแค่ธุรกิจนั้นอย่างเดียว หุ้นพวกนั้นก็มีค่าอย่างน้อยสองล้านเหรียญเชียวนะ?"

"ผมให้คุณยืมเงินพวกนั้นก็ได้ เพราะเงินจำนวนนั้นมันก็แค่เศษเงินสำหรับผม แต่ผมจะได้อะไรตอบแทนล่ะ ถ้าส่งให้คุณไปเรียนที่มหาวิทยาลัยออกซ์ฟอร์ด?"

ฮิลลารีตกใจ หลังจากได้ยินเขาพูดตรง ๆ และความจริงที่เชนน์บอกเธอ

ดูเหมือนว่าเธอจะขาดประสบการณ์จากโลกภายนอก

เชนน์ทำเหมือนว่าเขากำลังคุยเรื่องทั่วไปกับเธอ เธอยืนอยู่ตรงนั้นและกำลังตัดสินใจอยู่ เขานั่งเผชิญหน้ากับเธอ

ดูเหมือนว่าเธอกำลังรู้สึกผิด

เพราะเธอไม่สามารถตอบเชนน์ได้ หลังจากที่เขาถามเธอ

เธอสูดลมหายใจเข้าก่อนจะถามเขา "ทำไมคุณถึงได้มั่นใจนักล่ะ ว่าฉันจะกลายเป็นคนที่มีชื่อเสียง เชนน์?"

เชนน์เลิกคิ้ว มีรอยยิ้มในแววตาของเขา "มีคนเชื่อว่าคนที่เกิดมาในตระกูลที่ร่ำรวย ถ้าใช้แค่สมบัติของตระกูลเพียงอย่างเดียว ก็จะอยู่ได้นานไปอีกสามรุ่น ยิ่งมีวินัยในสังคม ระยะห่างในสังคมก็จะไม่สมดุล แต่ถ้าคุณไม่ได้เกิดมาในตระกูลที่ร่ำรวย แค่รูปลักษณ์ภายนอกของคุณเพียงอย่างเดียว การที่คุณเริ่มทำก่อนก็ได้เปรียบเหมือนกัน"

ฮิลลารีกลืนน้ำลาย "แต่ฉันไม่ได้อยากใช้แค่รูปลักษณ์ภายนอกทำงานนะ"

เชนน์หัวเราะ

เขาหัวเราะที่เธอยังทำตัวเหมือนเด็ก

เชนน์ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขาก้มหน้าลงมองเธอ "คุณไม่ได้ใช้แค่ความสวยทำงานหรอก แต่คุณใช้ความสามารถพวกนั้นเป็นอาวุธได้ เมื่อขึ้นไปอยู่ในระดับโลก ใครจะมาคิดหรือสนใจเรื่องที่คุณใช้รูปร่างภายนอก หรือการที่คุณมาอยู่ตรงนั้นได้ยังไงตั้งแต่แรกล่ะ ถูกไหม? คุณจะใช้แค่ความสวยขึ้นมาเป็นคนที่มีชื่อเสียงไม่ได้หรอกนะ คุณก็รู้"

มุมปากฮิลลารีกระตุก เธอพูดไม่ออกเป็นเวลานาน

เชนน์สอนและทำให้เธอได้รู้ว่าตัวเธอนั้นไม่มีความหนักแน่น และไม่สามารถตัดสินใจได้ในทันที

"แต่ทำไม? ทำไมต้องเป็นคนที่มีชื่อเสียงด้วย?"

เชนน์เอามือกอดอกแล้วตอบตามตรง "ผมเป็นนักธุรกิจ จะพูดว่าคุณเป็นสินค้าก็ได้ ผมตั้งใจทำให้สินค้าชิ้นนี้มีชื่อเสียง เพราะจะทำให้เราสองคนได้ผลประโยชน์ไงล่ะ"

"แล้วถ้าฉันไม่ได้มีชื่อเสียงล่ะ?"

"ไม่เอาน่า ถึงคุณจะอยู่ในระดับซี คุณก็จะทำเงินได้มากกว่าห้าล้านเหรียญ คุณยังมีศรัทธาในตัวเองอยู่หรือเปล่า?"

ฮิลลารีบอกได้เลยว่าเชนน์ไม่ได้ทำให้มันง่ายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะคิดเรื่องเงินอยู่ตลอด!

"มันจะเสียเวลานะ ถ้าคุณไม่ได้ทำงานแบบแบบนักวางแผน" ฮิลลารีชม

เชนน์ไม่ใช่คนถ่อมตัว "มันดูไม่เป็นนักวางแผนมืออาชีพเหรอ ถ้าทำให้พรสวรรค์สูญเปล่า?"

ฮิลลารีพยักหน้า เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้ช่างอวดเก่งนัก

เธอบอกเขา "ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าคุณจะทำอะไร เชนน์ แต่ฉันต้องการเวลาตัดสินใจเรื่องใหญ่แบบนี้ อีกหนึ่งอาทิตย์"

"สามวัน ไม่มากหรือน้อยไปกว่านี้"

ฮิลลารีพูดไม่ออก

ไม่มีเหตุผลเสียเลย