บทที่ 1010 อุปสรรค

แยนนี่เป็นคนฉลาด เพราะเธอเป็นผู้หญิงของเชนน์ จึงต้องวางตัวให้ดีขึ้น

เชนน์บอกเธอว่าอย่าไปรบกวนเขาที่คฤหาสน์ลูน่าบ่อยเกินไป เธอจึงพักอยู่ที่ริเวอร์ โรด อพาร์ทเม้นท์ ที่เชนน์ให้เธอ

ห้องพักเดี่ยวไม่ได้เป็นห้องที่เล็กเลย มันกว้างประมาณแปดสิบตารางฟุต มันใหญ่เกินไปที่จะอยู่คนเดียว มันถูกปรับปรุงให้ดูเรียบง่าย และการออกแบบก็ทันสมัย รายละเอียดปลีกย่อยและอุปกรณ์ตกแต่งภายในบ้าน ดูมีราคาแพง

หลังจากแยนนี่ย้ายเข้ามาอยู่ในอพาร์ทเม้นท์ เธอรู้สึกว่าเป็นที่อยู่ของเธอในเมืองนอร์ท ซิตี้ แม้ว่ามันจะเป็นอพาร์ทเม้นท์ของเชนน์ก็ตาม

เมื่อถึงวันที่เธอมีความมั่นคงพอ และสามารถซื้ออพาร์ทเมนท์จากเชนน์ได้ แบบนั้นมันถึงจะกลายเป็นของเธอจริง ๆ

ปีนี้เธอได้ติดต่อกับเชนน์น้อยมาก เหมือนว่าเขาจะลืมไปแล้วว่าเธอมีตัวตน

บางครั้งแยนนี่พยายามให้กำลังใจตัวเองด้วยการคิดว่า เธอเป็นหนึ่งในคนรักของเชนน์จากหลายคน เขาแค่มาหาเธอตอนที่เขารู้สึกว่าอยากมา

คิดแบบนั้นแล้ว เขาอาจลืมเธอไปแล้วจริง ๆ

เธอหวังว่าเขาจะไม่ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับเธอ

ใกล้จะถึงฤดูหนาวในเมืองนอร์ท ซิตี้ เมื่อผ่านไปครึ่งปี

เดือนธันวาคมในเมืองนอร์ท ซิตี้ นั้นทั้งชื้นและหนาว และมีฝนตกบ่อย น้ำฝนนั้นเย็นเหมือนมีเข็มมาทิ่มแทงผิวหนัง เมื่อฝนหยดลงมาบนผิวหนัง

ฝนตกและท้องฟ้าเริ่มมืดตอน 19.00น. ในฤดูหนาว

เชนน์อยู่ในรถเบนท์ลีย์สีดำ โดยมีเจคเป็นคนขับรถให้ เขาดูตารางงานของวันถัดไปในแท็บเล็ต เขาวางแท็บเล็ตลงบนชั้นวางหลังจากที่ดูเสร็จแล้ว

เขารู้สึกว่าดวงตาเหนื่อยล้า เมื่อมองฝนที่ตกข้างนอกยามค่ำคืน

หลังจากรถเบนท์ลีย์สีดำขับออกไปจาก จิน กรุ๊ป แล้วนั้น รถขับผ่านนอร์ท ซิตี้ ฟิล์ม อะคาเดมี ไปยังริเวอร์ โรด

เชนน์เห็นรูปร่างที่ดูคุ้นตาของหญิงสาวกลางสายฝน

ตอนที่เจคกำลังจะขับรถผ่านหญิงสาวคนนั้น ทันใดนั้นชายหนุ่มก็บอกเขาจากที่นั่งด้านหลัง "จอดรถ"

เจคสับสนเมื่อเขาจอดรถบนถนน เขาหันมาถามเชนน์ "เป็นอะไรไปครับ ท่านประธานจิน?"

สายตาของเชนน์ มองตรงไปที่ระยะห้าสิบเมตรข้างหน้าพวกเขา

เจคมองไปยังทิศทางที่เชนน์จ้องอยู่ เขาตกใจแล้วถาม "นั่นคุณจอยส์ไม่ใช่เหรอครับ?"

ดูเหมือนว่าเชนน์จะไม่ได้เจอแยนนี่มานาน พวกเขาเจอกันครั้งสุดท้ายเมื่อหกเดือนก่อน

เจคจำได้แค่ตอนที่แยนนี่พบกับเชนน์ครั้งแรก พวกเขาเคยเจอกันอาทิตย์ละครั้ง หลังจากนั้น เชนน์ก็เลิกไปเจอแยนนี่ เจคไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นตั้งแต่นั้นมา

เจคคิดว่าเชนน์หมดความสนใจในตัวเธอ เขาหัวเราะแล้วพูด "ไม่รู้เลยว่าคุณแยนนี่จะใจดีแบบนี้"

เชนน์หัวเราะเยาะ เขามองหญิงสาวที่ถือร่มและป้อนอาหารให้ลูกสุนัข

ไม่รู้ว่าเขาหัวเราะเยาะเธอ หรือไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเจคเรื่องที่เธอใจดี เพราะเชนน์เป็นคนอ่านยาก จึงยากที่จะบอกได้ว่า ที่จริงแล้วเขากำลังคิดอะไร

เจคเงียบและมองภาพนั้นกับท่านประธานจิน

หลังจากผ่านไปสักพัก แยนนี่ก็ป้อนอาหารให้ลูกสุนัขเสร็จ เธอถือร่มแล้วเดินจากไป แต่หลังจากเดินไปแค่ไม่กี่ก้าว เธอก็หันมามองด้วยความเป็นห่วงท่ามกลางสายฝน

ลูกสุนัขจรจัดตัวนั้นผอมมากและเปียกฝน ตอนที่มันส่ายหางให้เธอ ราวกับว่ามันกำลังขอให้เธอพากลับบ้าน

แยนนี่เดินถือร่มกลับมาหาลูกสุนัขตัวนั้น

เชนน์คิดว่าเธอจะพาลูกสุนัขกลับบ้านพร้อมกับเธอ

แต่แยนนี่แค่วางร่มลงบนพื้น ป้องกันไม่ให้ลูกสุนัขตัวเปียกฝน

เนื่องจากพวกเขาอยู่ห่างกัน เชนน์ไม่ได้ยินว่าแยนนี่บอกอะไรกับลูกสุนัข

แล้วแยนนี่ก็รีบไป เธอใช้มือป้องศีรษะเอาไว้

เจคถามด้วยความสงสัย "ในเมื่อคุณจอยส์ยอมทิ้งร่มให้ลูกหมา ทำไมเธอไม่พาลูกหมากลับบ้านไปด้วยล่ะครับ?"

เชนน์มองลูกสุนัขและร่มที่อยู่ใกล้ ๆ

ดูเหมือนว่าลมจะพัดลมร่มที่ป้องกันฝนให้ลูกสุนัขนั้น ปลิวไปแล้ว