บทที่ 1011 อุ่นจังเลย เชนน์

ชูการ์นั่งบนเก้าอี้ เธอดื่มน้ำร้อนจากขวดเก็บความร้อน เธอมองไปที่กลุ่มนักแสดงตัวประกอบ และดูถูกจอยส์ที่น่าจะเป็นนักแสดงแทน

ชูการ์ที่นั่งอยู่ด้านข้าง พูดเยาะเย้ยคนอื่นอย่างเย็นชา "ผู้กำกับ นักแสดงแทนคนนั้นไม่เหมือนฉันเลย คุณหาคนอื่นที่คล้ายฉันกว่านี้ไม่ได้เหรอ? ฉันไม่สนหรอก คุณต้องจัดการเรื่องนี้ และทำให้คนดูไม่รู้ว่าเธอแสดงแทนฉัน"

ผู้กำกับหัวเราะเยาะ เขาสบถเสียงเบา "คุณอยากได้นักแสดงแทน ยังจะขอมากอีกนะ ฮึ่ม"

"คุณพูดอะไรนะ ผู้กำกับ? ฉันไม่ทันฟัง"

ผู้กำกับพูดเสียงดังทันที "อ๋อ ผมพูดว่านักแสดงแทนคนนั้นไม่คล้ายคุณเลย แต่อย่างน้อยรูปร่างเธอก็คล้ายคุณ ฟังนะ เธอผอมกว่าคุณและผิวก็ขาวกว่า คนดูจะชมว่าคุณสวยกว่าปกติ ถ้าหนังเรื่องนี้ฉาย!"

ทุกคนก้มหน้าและหัวเราะ ดูเหมือนผู้กำกับจะรู้ว่าต้องเอาคืนแล้ว

ชูการ์โกรธมาก เธอโต้ตอบเขา "คุณหมายความว่ายังไง ผู้กำกับ? คุณจะบอกว่าตัวประกอบคนนั้น สวยกว่าฉันหรือไง?"

'ก็เธอผิวขาวและเพรียวบางกว่าคุณอีก'

เขาเรียกชูการ์ว่าอ้วนและน่าเกลียดจริงเหรอ?

ผู้กำกับไม่อยากทะเลาะกับเธอต่อ เมื่อชูการ์ระบายความโกรธไม่ได้ เธอจึงนั่งลงและเอามือกอดอก เธอทำหน้าตาบูดบึ้ง

หลังจากผ่านไปสักพัก ชูการ์ก็หัวเราะอย่างน่ารังเกียจ "ฝ่ายงานบันเทิงของ จิน กรุ๊ป ทุ่มทุนสร้างหนังเรื่องนี้ เชนน์กับฉันสนิทกัน เขาอยากให้ฉันเป็นนักแสดงหลัก ฟังนะผู้กำกับ ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันเล่นหนังเรื่องนี้ คุณต้องไปคุยกับท่านประธานจินเอง!"

ผู้กำกับยิ้มและคิดในใจ 'ผู้หญิงคนนี้เอาชื่อ ‘ท่านประธานจิน' มาอ้างเลยนะ'

จอยส์ตกใจเมื่อได้ยินชื่อเชนน์ เธอหันไปมองชูการ์ทันที

ชูการ์ผิวขาว ดูไร้เดียงสาและใบหน้าหวาน

จอยส์ไม่คิดว่าเชนน์จะชอบแบบนี้

ไม่นานจอยส์ก็แต่งหน้าเสร็จ รูปลักษณ์ใหม่ของเธอทำให้ทุกคนประหลาดใจ พวกเขาพากันมองจอยส์

ดูเหมือนว่าชูการ์จะกลายเป็นคนไม่สำคัญทันที เพราะการปรากฏตัวของจอยส์

ความงดงามของจอยส์นั้นโดดเด่นมาก ราวกับว่าความงดงามนั้น เปล่งประกายออกมาจากทุกส่วนบนเรือนร่างของเธอ ซึ่งเหนือกว่าคนทั่วไป

เธอสวยมาก แม้แต่ผู้กำกับที่ติดต่อกับคนอื่นมานับไม่ถ้วนก็ยังตะลึง แววตาของเขามีความประหลาดใจ

ผู้กำกับแตะไหล่จอยส์และบอกเธอ "ออกไปแสดงฝีมือได้เลย"

จอยส์พยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

ทีมงานถ่ายทำเข้าไปในตู้แช่แข็งกับเธอ

เพราะจอยส์ใส่ชุดบางเธอจึงตัวสั่น เธอหน้าซีดเมื่อนั่งลงบนพื้นที่เย็นเฉียบ

เธอแทบไม่ต้องแสดงเลย เพราะเธอหนาวจริง ๆ

ดูเหมือนว่าการทำเงินหนึ่งพันเหรียญนั้นต้องพยายามอย่างมาก จอยส์นับแกะในใจ เธอภาวนาให้ผู้กับกับสั่ง 'คัท' ตอนที่เธอนับใกล้ถึงหนึ่งร้อย

มันหนาวมาก หนาวจนฟันกระทบกัน

ผู้กำกับถ่ายทำฉากในตู้แช่แข็งเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง จอยส์จึงอยู่กับความหนาวเย็นในนั้นครึ่งชั่วโมง ในขณะที่ใส่ชุดบางในฤดูร้อน

ในที่สุด ทีมงานถ่ายทำก็อุ้มเธอออกมาจากห้องแช่แข็ง หลังจากถ่ายทำเสร็จแล้ว

เมื่อจอยส์ออกมาจากตู้แช่แข็ง แขนและขาเธอเกร็ง ริมฝีปากและใบหน้าเธอดูซีดมาก

ผู้กำกับมองเธอ เธอดูทรมานจริง ๆ เขาถามด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรหรือเปล่า?"

แต่สิ่งแรกที่จอยส์ถามก็คือ "ฉันจะได้หนึ่งพันเหรียญเมื่อไหร่คะ?"

ผู้กำกับเป็นคนอัธยาศัยดี เขาหัวเราะออกมาหลังจากได้ยินที่เธอถาม เขาเรียกฝ่ายบัญชีมา "จ่ายเงินให้เธอด้วย"

"ได้เลย ผู้กำกับ"

จอยส์รู้สึกหนาว มีไอหมอกออกมาตอนเธอพูด "ขอบคุณค่ะ ผู้กำกับ"

ผู้กำกับยิ้มแล้วบอกเธอ "รีบไปเปลี่ยนชุดเถอะ"

จอยส์ทำเงินได้สองพันเหรียญในวันนั้น เธออยากใช้เงินจึงเรียกแท็กซี่กลับบ้าน

เธอโทรหาซินดี้เมื่อเข้ามานั่งในรถ

ซินดี้ถามเธอ "วันนี้เธอได้เงินเท่าไหร่?"

"สองพัน ไว้ฉันจะเลี้ยงข้าวเธอนะ"