บทที่ 1024 เขาไม่พอใจที่ถูกทรยศ

แต่ท้องของเชนน์ก็เริ่มร้องในที่สุด

ดูเหมือนเขาจะหิว

ทั้งสองคนหน้าแดงเล็กน้อยภายใต้แสงไฟสลัว

แยนนี่หน้าแดงเพราะเธอถูกเชนน์ปลุกเร้าอารมณ์ และเชนน์หน้าแดงเพราะเขารู้สึกอายเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าการหิวจากการรอผู้หญิงเป็นสิ่งที่แปลกมากสำหรับเขา

แยนนี่มองเชนน์ด้วยดวงตาที่เป็นประกาย ขณะที่เธอถาม "คุณยังไม่ได้ทานอาหารเย็นเหรอ เชนน์?"

จากนั้นเชนน์ก็ลุกออกจากเตียงแล้วพูดว่า "ผมหิวแล้ว ทำอะไรให้ผมกินหน่อย"

เธอไม่รู้ว่าเขาหิวตั้งแต่บ่ายสามโมงจนถึงห้าทุ่ม

แยนนี่ตอบเพียงว่า "โอ้" ก่อนที่จะเปิดไฟ และถามเขาว่า "ฉันไปอยู่ที่บ้านเกิดของฉันเป็นเวลานานมาก และไม่มีอะไรในตู้เย็นเลย คุณต้องการสั่งมาทานแทนไหม?"

เนื่องจากเชนน์เป็นพวกเลือกกิน และเป็นคนที่ทำให้ถูกใจยากมาก เขาพูดว่า "งั้นออกไปกินข้าวข้างนอกกัน"

แยนนี่พูดไม่ออก เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูเหมือนว่ามันจะเที่ยงคืนแล้ว

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเสี่ยของเธอต้องการทานอาหารนอกบ้านกับเธอ เธอจึงไม่สามารถปฏิเสธเขาได้

ขณะที่แยนนี่กำลังจะบอกเชนน์ว่าเธอจะออกไปหลังจากที่ทำความสะอาดตัวแล้ว เชนน์ก็ลากเธอออกไปที่ประตูแล้ว

เขายังเหลือบมองเธอ ขณะที่เขาแซว “ใครจะไปมองคุณในตอนกลางคืนกัน?”

ไม่มีใครอื่นนอกจากเขาที่จะมองเธออยู่ดี

แยนนี่มุ่ยปาก และพูดว่า “ฉันแค่กังวลว่าจะทำให้คุณอาย เชนน์”

เชนน์คิดในใจ 'หืม เธอช่างเอาอกเอาใจจริง ๆ'

พวกเขาไปที่ร้านอาหารสุพรีม ตอนนั้นยังแออัดไปด้วยผู้คนที่มาทานอาหารเย็น

แม้ว่าแยนนี่จะทานอาหารบุฟเฟ่ต์เป็นมื้อเย็นแล้ว แต่เธอก็หมดแรงจากการนั่งรถบั๊ม หลังจากดูอาหารที่น่ากินมากมาย เธอก็อดไม่ได้ที่จะกินเยอะมาก

เชนน์สงสัยหลังจากสังเกตว่าเธอกินเยอะอย่างมาก เขาพูดว่า "ในฐานะนักแสดง คุณควบคุมตัวเองได้น้อยมากขนาดนี้ได้อย่างไร?"

ดูเหมือนว่าดาราหญิงที่เขาเคยคบหาด้วยสมัยก่อนล้วนแต่เป็นคนกินน้อย พวกเขาจะกินแต่สลัดทุกวัน พวกเขาจะไม่แตะข้าวเลยแม้แต่นิดเดียว ของหวานก็เช่นกัน

แยนนี่แซวขณะถือมาการอง "คุณสามารถจ่ายค่าครองชีพให้ฉันได้ถ้าฉันอ้วนและน่าเกลียด เชนน์"

เชนน์มองไปที่เธอด้วยสายตาหยอกล้อ เขาพูด "ผมจะไม่ต้องการคุณอีกต่อไปถ้าคุณอ้วน และน่าเกลียด"

แยนนี่วางมาการองลง และถอนหายใจอย่างตั้งใจ ขณะที่เธอพูดว่า "เฮ้อ ดูเหมือนว่าผู้ชายจะสนใจแต่รูปร่างหน้าตาของผู้หญิงเท่านั้น"

“ผู้หญิงก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

'ก็จริง ผู้หญิงทุกคนหลงเสน่ห์หนุ่มหล่อเช่นกัน'

เชนน์เลิกคิ้วเมื่อสังเกตเห็นว่าแยนนี่ไม่ได้กินต่อ และพูดว่า "คุณไม่กินแล้วหรือ?"

"ไม่" ดูเหมือนว่าเธอจะรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ทานอาหารเย็นมื้อหนักเช่นนี้ในตอนห้าทุ่มกว่าแล้ว ไม่ต้องพูดถึง เธอก็มีออดิชั่นในวันพรุ่งนี้อีกด้วย

เชนน์หยิบกุ้งขึ้นมาแล้วป้อนให้เธอ ดังนั้นแยนนี่จึงอ้าปากของเธอขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มดึงมือที่เรียวยาวของเธอกลับแล้วยัดกุ้งเข้าปากของเขาแทน

แยนนี่พูดไม่ออก

ชายหนุ่มยังยิ้มอย่างชั่วร้ายอีกด้วย แต่รอยยิ้มยิ่งทำให้เขาดูน่าดึงดูดยิ่งขึ้น

แยนนี่ตระหนักได้ในทันทีว่าชายที่ดูเป็นผู้ใหญ่ซึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าเธอดูเหมือนจะทำตัวเป็นเด็กผู้ชายตัวโต และซุกซนในบางครั้ง

แยนนี่เอนตัวบนโต๊ะขณะดูเขากิน ในที่สุดเชนน์ก็รู้สึกสงสาร เขาจึงหยิบเกี๊ยวขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วป้อนเข้าปากของเธอด้วยนิ้วที่เรียวยาวของเขา แต่เธอปฏิเสธที่จะอ้าปากเพราะเธอกลัวว่าชายหนุ่มจะแกล้งเธออีก

เชนน์กลั้นเสียงหัวเราะ ในขณะที่สายตาของเขาดูจริงจังเล็กน้อย เขาลดสายตาลง และมองเธอ ในขณะที่เขาพูด “ครั้งนี้ผมจะไม่แกล้งคุณ”

แยนนี่ยืดหลังตรง และรีบกัดเกี๊ยวจากนิ้วมือของเขาอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าฟันของเธอจะกัดเข้ากับปลายนิ้วของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ

มันทำให้เขาเจ็บเล็กน้อย

เมื่อแยนนี่เงยหน้าขึ้นขณะที่ปิดปากของเธอ เธอสบตากับดวงตาสีเข้มของเชนน์ เป็นประกายระยิบระยับ สายตาของเขารู้สึกลึกซึ้ง และเป็นประกายเจิดจ้าราวกับดวงดาวในท้องฟ้ายามค่ำคืน

อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้สังเกตแสงที่นุ่มนวล และอบอุ่นในดวงตาของเขา

มันเต็มไปด้วยความรัก และความเสน่หา

"... เจ็บไหม?" แยนนี่ถามขณะที่เธอก้มลงมองนิ้วของเขา

เชนน์ตอบอย่างใจเย็น "มันเจ็บมาก"

“งั้นฉันจะ…”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ เชนน์ก็ใช้นิ้วยาวของเขาบีบคางของเธอ ก่อนจะกดริมฝีปากบางของเขาลงบนริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของเธอ พวกมันรู้สึกอบอุ่น และนุ่มนวลอย่างมาก

รสมาการองที่ติดอยู่ในปากมีรสหวานมาก

รู้สึกเหมือนกับคนที่อยู่ข้างหน้าเธอเป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ในพื้นที่แคบ และอึดอัด ทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่น และรสของเขา เต็มห้องไปหมด

เชนน์มองไปที่ริมฝีปากสีแดงชุ่มชื้นของเธอหลังจากที่พวกเขาจูบกันเสร็จ และพูดว่า "มันหวานมาก"