บทที่ 1025 ให้ฉันกอดคุณสักพักหนึ่ง

แยนนี่หลงทาง และจบลงด้วยการแยกกับเชนน์เมื่อพวกเขามาถึงจุดสิ้นสุดของห้างสรรพสินค้า

เนื่องจากเชนน์กำลังโกรธ เขาจึงรีบเดิน ไม่นานนักที่แยนนี่จะตามเขาไม่ทันในห้าง ขณะที่เข็นรถเข็นไปด้วย

แยนนี่งุนงงว่าเธอพูดอะไรที่ทำให้เชนน์โกรธ

เขาเป็นคนใจร้อน และหยิ่งผยองจริง ๆ

เมื่อแยนนี่มาถึงแผนกของเล่น เธอยังคงมองหาเชนน์ในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่

แต่ก็ไม่เห็นเชนน์

พนักงานขายวัยกลางคนคิดว่า แยนนี่ต้องการซื้อของเล่น เธอจึงพูดว่า "คุณกำลังซื้อของเล่นให้ลูกใช่ไหมคะ คุณผู้หญิง? วันนี้เรามีโปรโมชั่นลดห้าร้อยเหรียญสำหรับการซื้อของเล่นทุก ๆ สองพันเหรียญ"

ขณะที่แยนนี่มองตุ๊กตาบาร์บี้ที่ดูสลับซับซ้อน และสวยงาม เธอค่อนข้างอยากจะซื้อสักตัว

ดูเหมือนว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตที่เธอไม่เคยมีตอนที่เธอยังเป็นเด็ก แต่ตอนที่เธอสามารถซื้อได้ก็หลังจากที่เธออายุมากขึ้นแล้ว มันไม่รู้สึกเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

เธอกำลังใจลอยในขณะที่มองไปที่ชั้นวางของที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาบาร์บี้ อย่างไรก็ตาม จู่ ๆ ก็มีหน้าอกที่แข็งแรงกดอยู่กับแผ่นหลังของเธอ ก่อนที่เสียงทุ้ม และเป็นชายจะดังก้องอยู่ข้างหูของเธอ “คุณอยากได้มันเหรอ?”

แยนนี่อึ้งไปครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะเริ่มส่ายหัว เธอพูดว่า “มันแพง และอีกอย่าง… ไม่ใช่ว่าฉันจะเล่นมันหลังจากซื้อมัน ฉันไม่ใช่เด็ก 3 ขวบนะ"

ขณะเข็นรถเข็นไปรอบ ๆ แยนนี่ก็พูดว่า "ไปจ่ายตังค์กันเถอะ"

จากนั้นเธอก็เข็นรถเข็นไปทางเคาน์เตอร์ชำระเงิน

แต่เชนน์ไม่ได้อยู่ข้างหลังเธอตอนที่เธอถึงที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน

เธอเลิกคิ้ว และอยากจะกลับไปหาเขา แต่สิ่งที่เธอเห็นในฝูงชนคือชายร่างสูง กำลังเข็นรถเข็นที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาบาร์บี้ออกมาจากมุมหนึ่ง

รู้สึกเหมือนกับแสงได้เปิดโลกใหม่ให้กับเธอ

ตะกร้าสินค้าเต็มไปด้วยตุ๊กตาบาร์บี้

แยนนี่ตกตะลึง เธอยืนนิ่งอยู่กับที่ ดูเหมือนว่าเชนน์กับรถเข็นของเขาที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาบาร์บี้เป็นเพียงคนเดียวที่มีอยู่ในขณะนั้น ทุกสิ่งรอบตัวเขาค่อย ๆ หายไป

มีเพียงเขากับรถเข็นที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาบาร์บี้เท่านั้นที่อยู่ตรงหน้าเธอ

เธอจำได้อย่างชัดเจนว่าวินสันปฏิเสธที่จะซื้อตุ๊กตาบาร์บี้ให้เธอซึ่งราคาเพียงห้าร้อยเหรียญเมื่อตอนที่เธอยังเด็ก วินสันยังบอกเธอว่ามันแพง แต่คาราได้ตัวที่ราคามากกว่าหนึ่งพันเหรียญในวันรุ่งขึ้น และเธอยังเอามันมาอวดเธออีกด้วย

ตอนนั้นเธอสงสัยว่าเธอไม่คู่ควรที่จะได้มันสักตัว

น้ำตาแห่งความเจ็บปวด และความขมขื่นไหลออกจากดวงตาของเธอ

เมื่อเชนน์เดินมาหาเธอพร้อมกับรถเข็นที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาบาร์บี้ เขาพูดอย่างไม่สนใจว่า “แค่ซื้อมันถ้าคุณชอบมัน ตาของคุณจับจ้องไปที่พวกมัน แต่คุณบอกผมว่าคุณไม่ต้องการมันเหรอ? ผู้หญิงทุกคนมักจะพูดตรงกันข้ามกับสิ่งที่พวกเธอหมายถึง หรือรู้สึกจริง ๆ หรือไง?"

แยนนี่กำลังร้องไห้

ทันใดนั้นเธอก็พุ่งไปข้างหน้าและกอดเชนน์ เธอฝังใบหน้าของเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

เชนน์ตกตะลึง และในขณะที่เขากำลังจะมองเธอ สิ่งเดียวที่เขาได้ยินคือผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาบอกเขาด้วยน้ำเสียงเบาว่า "อย่ามองฉัน ให้ฉันกอดคุณสักพักหนึ่ง"

เธอกล้าออกคำสั่งเขาเหรอ

แต่เชนน์ยกแขนขึ้น และในที่สุดก็ตัดสินใจลูบหลังเธอเบา ๆ

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเธอร้องไห้ทำไม แต่เขาก็สามารถเดาได้ว่าเรื่องราวเบื้องหลังตุ๊กตาบาร์บี้นั้นดูค่อนข้างหนักหน่วง

เชนน์ตัดสินใจเล่นตามน้ำ และไม่ถามเธอเกี่ยวกับเรื่องนั้น

หลังจากที่พวกเขาจ่ายเงิน และเข้าไปในรถ จู่ ๆ แยนนี่ก็พูดขึ้นขณะที่เธอนั่งลง "ฉัน... ฉันยังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ ได้ไหม?"

เชย์นเลิกคิ้ว และแซว “คุณอยากอยู่ในโรงแรมกับผมแทนงั้นเหรอ?”

แยนนี่พูดไม่ออก

ดูเหมือนว่าเธอจะคิดผิดเกี่ยวกับเขา ตอนที่เธอคิดว่าเขาค่อนข้างไม่น่าเชื่อถือก่อนหน้านี้

แม้ว่าเชนน์จะหยอกล้อเธอ แต่เขาก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น แม้ว่าแยนนี่จะไม่ได้บอกเขาว่าเธอจะไปไหน แต่เชนน์ก็รู้ดีว่าจะพาเธอไปที่ไหน

ริมฝั่งแม่น้ำในคืนฤดูหนาวที่นอร์ท ซิตี้ เป็นประกายจากแสงสะท้อนของดวงดาวนับไม่ถ้วนที่อยู่เหนือศีรษะ พื้นผิวของแม่น้ำรู้สึกอบอุ่นเมื่อแสงไฟส่องประกายในความมืดมิด

ค่ำคืนนั้นสวยงามจริง ๆ

ขณะที่แยนนี่พิงราวบันไดริมฝั่งแม่น้ำ ในขณะที่ลมเย็นพัดมาที่เธอ เธอพูดเบา ๆ ว่า “มันค่อนข้างน่ากลัวที่มองตุ๊กตาบาร์บี้จำนวนมากขนาดนั้นที่บ้าน”

เชนน์มองเธอ และพูด “เมื่อกี้นี้คุณร้องไห้เพราะคุณซาบซึ้งไม่ใช่เหรอ?”

แยนนี่พูดไม่ออก

ไม่ เธอไม่ได้ซาบซึ้ง มันไม่ใช่เธอ และเขาคิดผิด

แต่เธอยอมรับเมื่อเธอมองไปที่สายตาที่ลึกซึ้ง และเข้มข้นของเชนน์

'ก็ได้ ฉันเอง'

“ฉันจะเก็บไว้แค่หนึ่งตัว และเราก็บริจาคส่วนที่เหลือให้กับเด็กยากจนคนอื่น ๆ ก็ได้”

นั่นเป็นไอเดียที่ดีมาก