บทที่ 1029 คุณจะคิดถึงผมไหม?

ซาแมนธาไม่สนใจคารา และไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อดูโทรทัศน์

คารารู้สึกกระวนกระวายอย่างมาก เธอมองไปทางประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทอยู่ชั้นบน ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจไปที่ห้องครัวเพื่อหั่นผลไม้ใส่จานแล้วยกขึ้นไปชั้นบน

ก็อก ก็อก ก็อก

คาราเคาะประตูแล้วพูดว่า "เฮ้ เชนน์ ฉันหั่นผลไม้มา คุณอยากกินไหม?"

เชนน์ยิ้ม เขาเอาหัวซุกกับต้นคอของแยนนี่ที่อีกฟากของประตู ขณะที่เขาพูด “ทำไมคุณไม่บอกเธอล่ะว่าผมจะกินมันไหม?”

แยนนี่คิดในใจ '... โรคจิต'

แยนนี่ถูกเขาปลุกเร้าอารมณ์ เธอกอดคอของเขา และมองไปที่เขา เธอยิ้ม และพูดว่า “คุณรู้ไหมว่าคู่หมั้นของคุณกำลังยืนอยู่นอกประตูนั้น งั้นนี่ใช่การเล่นชู้หรือเปล่า?

เชนน์ยิ้ม และพูดว่า “นี่มันดีกว่าไม่ใช่เหรอ?”

เขาไม่รู้สึกละอายใจเลยเลยสักนิด

หญิงสาวยื่นริมฝีปากสีแดงเข้าไปใกล้หูของเขามากขึ้น ขณะที่เธอพูดว่า "ก็... คุณควรจะพยายามให้มากกว่านี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะผิดหวังจริง ๆ"

เชนน์บีบคางของเธอด้วยนิ้วยาวของเขา ขณะที่เห็นรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่ด้านล่างของดวงตาของเขา “เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?”

จากนั้นเชนน์ก้มศีรษะลง และจูบริมฝีปากของเธอ ขณะที่เขาถามว่า "คุณชอบไหม?"

แยนนี่ตอบ "... มันก็โอเค"

คาราเคาะประตูอีกครั้ง เธอพูดว่า "เฮ้ เชนน์ ฉันจะเข้าไปนะ?"

คาราเอื้อมมือไปจับที่มือจับประตู

แยนนี่กำลังกอดกับเชนน์ที่อีกด้านหนึ่งของประตู ขณะที่เธออนุญาตให้เชนน์ทำทุกอย่างที่เขาต้องการกับเธอ และพูดว่า "คู่หมั้นของคุณกำลังจะเข้ามาแล้วนะ"

'นั้นฟังดูซุกซน?'

เชนน์ตัดสินใจที่จะโชว์ให้เห็นเธอว่าเขาซุกซนมากแค่ไหน

…

คารามีสีหน้าขมขื่นหลังจากที่เธอได้ยินเสียงจากอีกด้านของประตู

เธอรู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อย ขณะที่เธอถือจานผลไม้ และตกตะลึงอย่างหนัก

"พวกเขาทำแบบนี้กันมาโดยตลอด"

คาราตกใจ และเกือบจะทำจานผลไม้หล่นลงพื้น เมื่อเธอหันหลังกลับไป สิ่งที่เธอเห็นคือซาแมนธากำลังมองเธอจากด้านหลังพร้อมกับยืนกอดแขน

“ทำไมเธอมาเงียบ ๆ แบบนั้น?”

ซาแมนธาเลิกคิ้ว และพูด “เธอแค่จดจ่อกับการแอบฟังมากเกินไป เลยไม่ได้ยินฉันเดินมาเอง”

คาราโกรธ และอายหลังจากถูกจับได้ ใบหน้าของเธอบวมและแดง ในขณะที่มันรู้สึกร้อนเช่นกัน จากนั้นเธอก็รีบลงไปข้างล่างด้วยความรู้สึกหงุดหงิด และโมโหพร้อมกับจานผลไม้ของเธอ

ซาแมนธาเหลือบมองที่ประตู ส่ายหัว แล้วพูดว่า "ว้าว พี่ชายของฉันนี่มันเป็นสัตว์จริง ๆ"

…

แยนนี่เริ่มถ่ายบทนักแสดงสมทบหลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน เนื่องจากบทบาทของเธอมีหลายฉากมาก เธอจึงขอลาหยุดเรียนยาว

เนื่องจากแยนนี่กังวลว่าเธออาจจะสอบไม่ผ่านปลายภาคเนื่องจากการหยุดเรียนนาน เธอจึงนำหนังสือเรียน และอุปกรณ์การเรียนอื่น ๆ ติดตัวไปด้วย เธอจะแสดงละครพร้อมกับเรียนไปด้วยในเวลาเดียวกัน

ภาพยนตร์เรื่องเหนือขีดจำกัดเป็นเรื่องราวในสมัยโบราณ บทที่แยนนี่กำลังเล่นนั้นมีความรู้สึกให้นักแสดงสมทบชาย เขาเป็นจอมบงการ และตามเนื้อเรื่อง ปรากฏว่าพวกเขาจะมีความสัมพันธ์ที่แย่อย่างมาก พวกเขาจะวางแผน และวางอุบายร่วมกันบ่อย ๆ

แยนนี่กำลังนั่งอยู่บนเตียงขณะอ่านบทของเธอในคืนก่อนการถ่ายทำ ขณะที่เธอกำลังจะนอน เธอตั้งค่าโทรศัพท์เป็นโหมดเครื่องบิน เธอเลื่อนผ่านแอพข้อความ และส่งข้อความหาเชนน์

[พรุ่งนี้ฉันจะไปถ่ายทำที่ต่างจังหวัด เชนน์ ฉันจะไม่อยู่ในเมืองประมาณหนึ่งเดือนหลังจากนั้น ดูแลตัวเองด้วยนะ ฉันรักคุณ]

เธอส่งข้อความเพราะว่าเธอกลัวว่าเชนน์จะมาที่อพาร์ทเมนท์ตอนเธอไม่อยู่

จากนิสัยของเชนน์ ถ้าเขามาที่พาร์ตเมนต์แล้วไม่เจอเธอ เขาจะต้องโกรธแน่ ๆ

ดังนั้นแยนนี่จึงตัดสินใจแจ้งเขาไว้ล่วงหน้า

แม้ว่าพวกเขาจะพบกันไม่เกินสองถึงสามครั้งตลอดทั้งเดือน แต่พวกเขาก็ยังคงพบกันอย่างน้อยเดือนละครั้งโดยเฉลี่ย อย่างไรก็ตาม พวกเขาจะไม่ทำอะไรนอกจากกิจกรรมบนเตียงระหว่างการเจอกันของพวกเขา

เชนน์ยังคงทำงานอยู่ในออฟฟิศของเขาตอนที่เขาได้รับข้อความ เขายุ่งอยู่กับข้อตกลงธุรกิจขนาดใหญ่ที่เขาเพิ่งได้รับมาไม่นานมานี้ และใช้เวลาสองสามวันที่ผ่านมานอนอยู่ที่ออฟฟิศของเขา

เจคกำลังนอนอยู่ข้าง ๆ เขา และถูกเชนน์เตะให้ตื่น

เจคเช็ดน้ำลายจากปากของเขา และถามหลังจากที่สลึมสลือตื่นขึ้นมา "คุณต้องการกาแฟงั้นเหรอประธานจิน?"

“ไม่ ฉันต้องออกไปข้างนอก นายกลับบ้านไปอาบน้ำ และนอนได้ บอกคนพวกนั้นว่าประชุมพรุ่งนี้เช้าสิบโมง”

เจคพยักหน้า และพูดว่า “ได้เลยครับ แล้วคุณกำลังจะไปที่ไหนเหรอครับ ประธานจิน? เดี๋ยวผมขับรถไปส่งครับ”

เชนน์คลายเนคไทของเขา และพูดว่า "ไม่จำเป็นสำหรับเรื่องนั้น"

เมื่อเจคมองดูปฏิทินบนโต๊ะ เขาก็รู้ได้ทันที

'โอ้ คุณแยนนี่ จะเริ่มถ่ายภาพยนตร์เรื่อง 'เหนือขีดจำกัด' ที่ต่างจังหวัดตั้งแต่ในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นประธานจินจะไปหาเด็กของเขาในตอนกลางดึกแบบนี้ใช่ไหม?

น่าเศร้าสำหรับเจค ทั้งหมดที่เขาทำได้คือกลับบ้านไปนอนหลังจากทำงานติดต่อกันมาหลายคืน

…

ณ อพาร์ทเมนท์ ริเวอร์ โร้ด

แยนนี่กำลังจะปิดไฟ และเข้านอนหลังจากอ่านสคริปต์จนถึงเวลา 12.30 น. แต่ขณะที่เธอกำลังจะหลับ เธอก็ได้ยินเสียงประตูเปิดในขณะที่เธอสลึมสลือ

แยนนี่คิดว่ามีขโมยเข้ามาในบ้านของเธอ

เธอหยิบแจกันแก้วในความมืด และลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเฉียบ

โชคดีสำหรับเชนน์ เขาค่อนข้างว่องไว และตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาจึงคว้าข้อมือเธอทันทีแล้วถามว่า "คุณกำลังพยายามจะฆ่าเสี่ยของคุณหรือไง?"

แยนนี่ตกใจ เธอถาม “เชนน์ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?”

“คุณถามทำไม? ถ้าไม่ใช่ผมแล้วจะเป็นผู้ชายคนไหนกันล่ะ?

น้ำเสียงเธอดูผิดหวังมาก

แยนนี่หัวเราะ ในขณะที่เธอขอโทษ “ฉันหมายถึง ฉันไม่คิดว่าคุณจะมาในเวลานี้”

แยนนี่วางแจกันของเธอลง ในขณะที่เชนน์เอื้อมมือไปโอบเอวเธอด้วยแขนข้างหนึ่ง ก่อนที่จะตรึงเธอไว้กับผนัง และถามด้วยน้ำเสียงเบาว่า “คุณส่งข้อความมาบอกผมว่าคุณจะไปถ่ายหนังตั้งแต่พรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอ?"

“ใช่ และฉันอาจจะไม่ได้เจอคุณนานกว่าหนึ่งเดือน เชนน์” แยนนี่พูดด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ

เชนน์พูดว่า “ดูจากน้ำเสียงของคุณแล้ว ดูคุณค่อนข้างดีใจมากเลยใช่ไหม?”

แยนนี่ปฏิเสธทันที "ฉันไม่ได้ดีใจ"