บทที่ 1030 ถ่ายละครในชนบท

เชนน์ยังคงหลับอยู่ตอนที่แยนนี่ตื่นแต่เช้า เพื่อทำอาหารเช้า และกำลังจะออกเดินทางในเช้าวันต่อมา

แยนนี่พิงขอบประตู และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "เฮ้ เชนน์ ฉันทำอาหารเช้าไว้แล้ว ฉันเก็บไว้ในกล่อง อย่าลืมกินมันตอนที่คุณตื่นนะ"

เชนน์ได้ยินสิ่งที่เธอพูดแต่ไม่ได้ตอบ

แยนนี่ลากกระเป๋าของเธอไว้ข้างหลัง และเดินออกจากบ้าน

เชนน์ได้ยินเสียงล้อลากกระเป๋า และประตูที่ปิดลง

หลังจากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรหาเจค

“มีอะไรเหรอครับ ประธานจิน?”

"จัดหาผู้จัดการให้แยนนี่ และให้ผู้จัดการไปเจอกับทีมงานของกองถ่าย"

“ครับท่าน ประธานจิน”

…

ไม่นานหลังจากที่แยนนี่ไปถึงโรงแรม ทีมงานภาพยนตร์ก็เข้ามาพัก มีคนมาเคาะประตูห้องของเธอ

“คุณใช่คุณแยนนี่ จอยส์หรือเปล่า?”

แยนนี่พยักหน้า และพูดว่า "ใช่ค่ะ คุณมาแจ้งฉันเรื่องการถ่ายทำงั้นเหรอ?"

คน ๆ นั้นเป็นผู้หญิงที่ดูอวบในวัยสามสิบ เธอดูเป็นมิตร และแต่งหน้าเบา ๆ พูดด้วยรอยยิ้มว่า "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อสปริง แซนเดอร์สัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะมาเป็นผู้จัดการส่วนตัวของคุณค่ะ คุณเรียกฉันว่าสปริงก็ได้ค่ะ"

แยนนี่ตกตะลึง และไม่คาดคิดว่าจู่ ๆ เธอจะมีผู้จัดการส่วนตัวอย่างกระทันหันแบบนี้ "สปริง…"

สปริงบอกได้เลยว่าแยนนี่งุนงง ดังนั้นเธอจึงพูดว่า "ฉันได้รับมอบหมายจากประธานจินด้วยตัวเขาเอง งานทั้งหมดของคุณ และสปอนเซอร์อื่นฉันจะเป็นคนรับผิดชอบตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปค่ะ ฉันจะให้ทรัพยากรทั้งหมดที่คุณต้องการ ยิ่งกว่านั้น…”

สปริงมองแยนนี่อย่างจริงจัง ในขณะที่เธอพูดต่อ "ฉันเชื่อการตัดสินใจของประธาน จิน ใครก็ตามที่เขาจับตามองต้องมีศักยภาพเต็มเปี่ยมอย่างแน่นอน"

ดูเหมือนว่าใครก็ตามที่มีความสัมพันธ์กับเชนน์ในวงการบันเทิงจะไม่ถูกมองว่าเป็นเรื่องอื้อฉาว ในทางกลับกัน การได้รับการสนับสนุนจากเขาถือเป็นพร และตราบใดที่ใครก็ตามได้รับการสนับสนุนจากเขาในอุตสาหกรรมนี้ ความฝันที่เป็นไปไม่ได้ที่จะโด่งดังคงไม่ใช่ความฝันที่เป็นไปไม่ได้

แยนนี่ยิ้มอย่างอ่อนน้อม ขณะที่เธอพูดว่า "ขอบคุณค่ะ สปริง"

“งั้นก็ พักผ่อนได้แล้ว พรุ่งนี้คุณจะเริ่มทำงานอย่างเป็นทางการ โชคดี”

หลังจากที่สปริงจากไป แยนนี่ก็เหลือบมองที่โทรศัพท์ของเธอ และสังเกตเห็นข้อความจำนวนมากจากซินดี้

[เฮ้ แยนนี่ เธอได้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง 'เหนือขีดจำกัด' ใช่ไหม?] ซินดี้เขียนข้อความถึงเธอ

[อา! ไอดอลของฉันคือพระเอกในภาพยนตร์เรื่องนั้น! เธอเห็นเขาไหม?]

[เขาหล่อมากเลยใช่ไหม! เขาโคตรแมนเลย! อา! โอ้พระเจ้า! ฉันทำไม่ได้!]

[ฉันอยากจะไปที่ชนบทเพื่อพบกับไอดอลของฉันเดี๋ยวนี้เลย!]

[อา! ฉันไปเยี่ยมเธอได้ไหม แยนนี่?]

แยนนี่เริ่มหัวเราะขณะถือโทรศัพท์ของเธอ เธอคิดกับตัวเองว่า 'เธอจะมาเยี่ยมฉันจริง ๆ หรือมาเยี่ยมคาเมรอนกันแน่! เดี๋ยวก่อน...ไม่จริงน่า คาเมรอนเป็นนักแสดงนำชายในภาพยนตร์เรื่องนี้จริงหรือ?'

แยนนี่ถามทันที

[คาเมรอนเป็นนักแสดงนำชายใน 'เหนือขีดจำกัด' งั้นหรือ?]

[เธอเป็นนักแสดงสมทบหญิง แยนนี่… เธอไม่รู้ได้อย่างไรว่าคาเมรอนเป็นนักแสดงนำชาย?] ซินดี้ตอบ

แยนนี่พูดไม่ออก

สคริปต์เป็นสิ่งเดียวที่เธออ่าน เธอไม่เคยแม้แต่จะมองรายชื่อนักแสดงเลยด้วยซ้ำ

[เธอทำตัวราวกับว่าเธอไม่ได้อยู่ในวงการบันเทิงเลย] ซินดี้เขียน

สำหรับเธอดูเหมือนว่าเธอจะต้องปัดฝุ่นความรู้ของเธอในวงการบันเทิงจริง ๆ มิฉะนั้น มันจะไม่ดีสำหรับเธออย่างมาก เมื่อเธอไปข้ามเส้น หรือทำให้คนดังที่มีชื่อเสียงบางคนโกรธโดยไม่ได้ตั้งใจ

[โอ้ ใช่แล้ว เชนน์มอบหมายผู้จัดการส่วนตัวให้ฉัน และชื่อของเธอคือสปริง แซนเดอร์สัน เธอรู้จักเธอไหม? นิสัยของผู้จัดการของฉันเป็นอย่างไรบ้าง?] แยนนี่เขียน

[โอ้ ให้ตายเถอะ!] ซินดี้ตอบ

[อะไร?] แยนนี่ถาม

[เธอเป็นผู้จัดการของดาราดังที่มีชื่อเสียงมากมาย เธอทำให้คนเป็นคนดังระดับ A เมื่อสองปีที่แล้ว และชื่อของบุคคลนั้นคือวิเวียน รีด เธอเป็นนักแสดงนำหญิงในซีรีส์แฟนตาซีโบราณที่เราเคยดูกัน] ซินดี้ตอบ

[โอ้ นางเอกในเรื่อง 'เกมส์ ออฟ ธอร์น']

[เพื่อน เชนน์ค่อนข้างใจกว้างกับเธอมาก ปัจจุบันเธอเป็นเพียงนักแสดงที่ไม่มีชื่อ แต่มีผู้จัดการส่วนตัวที่ทรงอำนาจแล้ว โอ้ แยนนี่ เธอควรเรียนรู้ที่จะชื่นชมสิ่งนี้ให้มาก ๆ! สปริงเป็นสมบัติล้ำค่าซึ่งสวรรค์ให้มา และเธอสามารถทำให้ใครก็ได้มีชื่อเสียงขึ้นมาได้! ใครจะไปรู้ บางทีเธออาจเป็นวิเวียน รีด คนต่อไปจริง ๆ ก็ได้!] ซินดี้พูดเสริม

แยนนี่ให้ซินดี้คุยกับเธอเกี่ยวกับคนดังตลอดทั้งเที่ยง และดูเหมือนว่าซินดี้จะรู้เรื่องข่าวบันเทิงอย่างดี เธอไม่สามารถหยุดได้ทันทีที่เธอเริ่มพูด

แยนนี่สามารถรับรู้เรื่องราวต่าง ๆ จากเรื่องดราม่าซับซ้อนอย่างมากในวงการบันเทิง ซึ่งรวมถึงการสมคบคิดในการติดสินบนเพื่อรับบทบาท ความบาดหมาง และเหตุการณ์ที่ซับซ้อนอื่น ๆ

[เฮ้ แยนนี่ เมื่อเธอมีชื่อเสียงในอนาคต และหลังจากที่เธอเป็นเพื่อนสนิทกับไอดอลของฉันแล้ว เธอต้องแนะนำเขาให้ฉันรู้จักให้ได้เลยนะ!] ซินดี้เขียน