บทที่ 1039 ฉันไม่รักเขา

หลังเลิกเรียน ซาแมนธามาที่คฤหาสน์ลูน่า เธอกระโดดเข้าไปในบ้าน

"พี่ใหญ่! พี่ใหญ่!"

เชนน์ไม่ตอบเธอ ซาแมนธาจึงเรียกเขาต่อ

ซาแมนธาเปลี่ยนรองเท้าแตะ เธอถามเขาอย่างมีความสุข "พี่แยนนี่อยู่ไหน พี่ใหญ่? คืนนี้เราจะกินไก่มะนาวกันหรือเปล่า?"

เชนน์มองเธออย่างเย็นชาแล้วตอบห้วน ๆ "คืนนี้เราจะกินขนมปัง"

ซาแมนธาบ่น “กินขนมปังมันดีตรงไหน? หนูไม่อยากกิน! หนูอยากกินสุกี้ยากี้! ไก่มะนาว! ไก่เผ็ด! หมูเปรี้ยวหวาน! กุ้งเคจุน!"

"เธอก็กลับไปกินที่บ้านสิ ถ้าอยากกินของพวกนั้น ที่นี่ไม่มีของแบบนั้นหรอก"

ซาแมนธาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอพูดอย่างเขินอาย "หนูไม่กลับ! หนูอยากกินอาหารที่พี่แยนนี่ทำ!"

"งั้นก็ออกไปหาเธอสิ! ไม่ต้องมาถามพี่!" เชนน์ตะคอกใส่เธอ

ซาแมนธาตกใจ เมื่อกลับมาได้สติก็ถามเขา "พี่...ทะเลาะกับพี่แยนนี่เหรอ พี่ใหญ่?"

ซาแมนธามองพี่ชายเธอ

เชนน์มองเธอ "พี่เลิกกับเธอแล้ว ถ้าพูดชื่อเธออีก คราวหน้าพี่จะเอาเงินจากเธอมา"

หลังจากนั้นเขาก็ขึ้นไปข้างบน

ซาแมนธาตามหลังเขาไปแล้วพูดไม่หยุด "ทำไมถึงใจร้ายแบบนี้ พี่ใหญ่! พี่แยนนี่อยู่กับพี่มาตั้งนาน พี่เลิกกับเธอแบบนั้นได้ยังไง? โหดร้ายมาก!"

เชนน์หยุดเดินแล้วหันมามองหน้าน้องสาว "เธอพูดเรื่องไร้สาระอะไร ซาแมนธา?"

ซาแมนธาเม้มปากแล้วมองเขา เธออาจไม่สุภาพ แต่คำพูดของเธอคือความจริง

"ไม่สงสารบ้างพี่แยนนี่บ้างเหรอ? ครอบครัวของเธอขู่เอาเงินจากเธอห้าล้านเหรียญ ตอนนี้พี่ก็เลิกกับเธอ หนูจะบอกอะไรให้ พี่จะไม่เจอผู้หญิงที่ดีกว่าเธออีกแล้ว!"

เชนน์หยุดเดินกะทันหัน "เธอพูดว่าไงนะ?"

ซาแมนธาเชิดคางขึ้นมาแล้วพูดด้วยความมั่นใจ "หนูบอกว่าพี่จะไม่เจอผู้หญิงที่ดีกว่านี้อีกแล้ว"

"ไม่ใช่ประโยคนี้"

"หนูบอกว่าพี่เลิกกับเธอ!"

"ประโยคก่อนหน้านั้นอีก"

"...อ๋อ หนูบอกว่าครอบครัวขู่เอาเงินจากเธอห้าล้าน พี่ไม่สงสารเธอบ้างเหรอ?"

เชนน์ขมวดคิ้ว "ห้าล้านเหรอ?...นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไม เธอถึงอยากได้เงินห้าล้านจากพี่สินะ?"

แต่เขาก็ใจแข็ง เมื่อจำที่เธอทำหน้าตาขี้โกงได้

'ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะอยู่หรือจะตาย ยังไงชีวิตฉันก็ไม่ต้องการเธออยู่แล้ว'

'ตอนนี้เราก็แยกทางกันแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันไม่ปล่อยเธอไปสักหน่อย'

ในโซผับมีคนเยอะและเสียงดัง

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว แยนนี่กับซินดี้ก็ไปเผาผลาญพลังงาน

ซินดี้มองผู้ชายหน้าตาหล่อเหลา และผู้หญิงหน้าตาสวยที่กำลังเต้นกันอยู่ เธอแตะไหล่แยนนี่แล้วพูด "คืนนี้เธอหาคนอื่นได้ไม่ยากหรอก แยนนี่"

แยนนี่เคาะเคาน์เตอร์ด้วยนิ้วมือเรียว แล้วสั่งบาร์เทนเดอร์ "โมฮิโตแก้วนึงค่ะ"

ซินดี้มองเธอด้วยความแปลกใจ "แน่ใจนะว่าคืนนี้เธออยากดื่ม?"

แอลกอฮอล์ในโมฮิโตต่ำกว่าเครื่องดื่มตัวอื่น อย่างน้อยก็ 10% ซินดี้จำได้ว่าแยนนี่เมาเหล้าน้ำผลไม้

แยนนี่ตอบเธอ "ไม่เป็นไรหรอก"

บาร์เทนเดอร์ส่งโมฮิโตมะนาวให้เธอ เธอหยิบแก้วขึ้นมาแล้วดื่ม

แม้แต่บาร์เทนเดอร์ก็ยังแปลกใจ "คุณไม่ควรดื่มค็อกเทลแบบนั้นนะ คุณผู้หญิง คุณชอบดื่มเหรอ?"

แยนนี่วางกองเงินดอลลาร์บนโต๊ะ "ฉันมีเงิน ไม่ต้องห่วง เอามาอีก!"

บาร์เทนเดอร์ยกนิ้วโป้งให้เธอโดยไม่พูดอะไร 'ดูเหมือนว่าเธอจะโกรธ' เขาคิดในใจ

เธอดื่มค็อกเทลไปแปดแก้ว แล้วออกไปเต้นกับซินดี้

มีผู้ชายหลายคนสนใจเธอเป็นพิเศษ

มีชายหนุ่มรูปหล่อเดินเข้ามากอดเอวแยนนี่ "วันนี้มาคนเดียวเหรอ คนสวย?" เขายิ้มให้เธอ

เธอเมาและยิ้มให้เขา

ชายหนุ่มหลงเสน่ห์เธอ เขาแทบจะพาเธอเข้าไปในโรงแรมตอนนี้

แยนนี่ใช้นิ้วมือเคาะหน้าอกเขา "คุณมีเงินหรือเปล่าล่ะ?" เธอพูดเล่น

"คุณต้องการเท่าไหร่ล่ะ?"

แยนนี่เคาะหน้าอกเขาแรง จนทำให้เขาต้องถอยหลัง "คุณรวยเท่าเชนน์หรือเปล่าล่ะ? ฉันไม่คบกับคนจนหรอกนะ"

แยนนี่พึมพำกับตัวเอง "ฉันจะคิดดูอีกที ถ้าคุณรวยกว่าเชนน์"

ในที่สุดซินดี้ก็หาแยนนี่เจอท่ามกลางกลุ่มคน เธอรีบลากแยนนี่ออกมา พร้อมกับขอโทษคนที่อยู่รอบพวกเธอ “ขอโทษนะคะ ขอโทษค่ะ เพื่อนฉันดื่มมากไปหน่อย!"

พวกเธอชนกับใครบางคน ตอนที่ซินดี้ลากแยนนี่ออกมา

"ขอโทษนะคะ ขอโทษค่ะ!"