บทที่ 1047 นายท่านเชนน์ยังเป็นเด็กอยู่

แยนนี่โทรหาเชนน์หลังจากที่เธอเตรียมส่วนผสมเสร็จแล้ว “นายท่านเชนน์ คุณจะมาถึงเมื่อไหร่?”

เชนน์หัวเราะเบา ๆ จากอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เขาแซวเธอ “คุณคิดถึงผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ฉันแค่อยากรู้ว่าจะทำอะไรเผื่อไว้ไหม”

เชนน์กำลังเดินทางไป เขาพูดว่า "ผมกำลังจะถึง"

หลังจากผ่านไป 10 นาที แยนนี่ก็ตระหนักว่าไม่มีไวน์สำหรับทำอาหารตอนที่เธอต้องการจะนึ่งเนื้อ ดังนั้นเธอจึงไปที่ร้านชั้นล่างเพื่อซื้อไวน์สำหรับทำอาหาร

เธอบังเอิญเจอเชนน์ในละแวกนั้นหลังจากซื้อไวน์

เชนน์เพิ่งจอดรถเสร็จ แยนนี่โบกมือให้เขา “นายท่านเชนน์ ทางนี้”

เชนน์เดินไปหาเธอ และหยิบไวน์สำหรับทำอาหารจากเธอ เขามองดูมันแต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร เพราะเขาไม่เคยทำอาหารมาก่อน “ทำไมคุณถึงซื้ออันนี้ล่ะ?”

“ฉันทำปลานึ่งให้คุณ ช่วยขจัดกลิ่นคาวได้”

เชนน์ดึงเธอเข้าหาเขา และโอบรอบเอวของเธอ เขาก้มศีรษะลง และจูบเธอก่อนดึงเธอไปที่ทางเดิน

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ทางเดินทันทีที่พวกเขามาถึง คน ๆ นั้นโยนแป้งหนึ่งห่อใส่หน้าของแยนนี่ เชนน์ดึงแยนนี่เข้ามากอดทันที และแป้งก็ตกลงมาบนใบหน้าของเชนน์แทน

“นายท่านเชนน์!”

เชนน์รู้สึกว่าดวงตาของเขาแสบร้อนทันที และเขาก็หลับตาแน่นทันที

แยนนี่ต้องการออกจากอ้อมกอดของเขา และไล่ตามคนทำไป แต่เชนน์ห้ามเธอไว้

เชนน์ตระโกน “คุณกำลังจะทำอะไร?”

แยนนี่พูด “คนนั้นกำลังจะหนี!”

เชนน์รู้สึกไม่พอใจแปลก ๆ “ตอนนี้ผมโคตรเจ็บเลย คุณควรจะพาผมไปโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ? คุณคิดว่าคุณจะจับเขาได้เหรอ?”

แยนนี่พูดไม่ออก

เธอเดินไปหาเขา และตรวจตาของเขาทันที “นายท่านเชนน์ คุณโอเคไหม?”

เชนน์ไม่สามารถลืมตาได้ เขาพูดอย่างโกรธเกรี้ยว “คุณคิดว่าผมโอเคไหมล่ะ?”

ให้ตายเหอะ ไอ้บ้าเอ๊ย! เขาจะทุบมันด้วยไม้กระบองถ้าเขาเจอมัน

แยนนี่ดึงมือของเขา และพาเขาไปที่รถของเขา “ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล”

แยนนี่ยังคงใจเย็น และนึกถึงบางอย่างได้ทันทีที่พวกเขามาถึงข้างรถของเชนน์ “นายท่านเชนน์ ฉันไม่ได้เอาใบขับขี่มา มันอยู่ชั้นบน ฉันไปเอามันก่อนนะ โอเคไหม?”

เชนน์กัดฟันของเขา ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นห่วงเขาจริง ๆ หรือเปล่าเนี้ย? เธอจะยังคิดว่าเธอมีใบขับขี่หรือไม่มีในสถานการณ์แบบนี้ได้อย่างไรอีก?

แยนนี่ปลอบเขา เธอเอื้อมมือไปลูบหน้าเขาขณะที่เธอพูดราวกับว่าเธอกำลังปลอบเด็กทารก “เด็กดี ฉันขอห้านาทีนะ ฉันจะกลับมาเร็ว ๆ คุณอยู่ที่นี่นะ และอย่าไปที่อื่น รอฉันนะ!"

เชนน์พูดไม่ออก

แยนนี่!

เชนน์จบลงด้วยการยืนอยู่ที่นั่นคนเดียว และรอให้เธอไปเอาใบขับขี่

การจราจรค่อนข้างมากบนท้องถนน และแยนนี่ก็ขับช้ามาก

เชนน์เริ่มอารมณ์เสียเล็กน้อย และเย้ยหยันเธอ “คุณกำลังขับรถอย่างสบายใจเลยใช่ไหม?”

แยนนี่ยื่นมือข้างหนึ่งออกมา และลูบหลังเขา “เราจะไปถึงที่นั่นในอีกไม่ช้า ไม่ต้องตื่นตระหนกนะ มันเจ็บมากไหม?”

แยนนี่ยังลูบหน้าเขาด้วยหลังจากพูดแบบนั้น

เชนน์คิดในใจ 'บ้าเอ้ย ทำไมเธอถึงทำกับฉันเหมือนฉันยังเป็นเด็กแบบนั้น?'

เชนน์หันหน้าหนี และไม่ยอมให้เธอแตะหน้าของเขา

บ้าเอ้ย มันอะไรวะเนี่ย? มันแสบมากจนเขาน้ำตาไหล

เชนน์ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เขายกมือขึ้นขยี้ตา แต่แยนนี่ห้ามเขาไว้ “เลิกหยุกหยิก เราจะถึงโรงพยาบาลแล้ว”

เชนน์พูดไม่ออก

เมื่อพวกเขามาถึงโรงพยาบาล แยนนี่ต้องการจะไปลงทะเบียนให้กับเชนน์ แต่เขาไม่ต้องการปล่อยมือจากเธอ "คุณกำลังจะไปไหน?"

“ฉันจะไปลงทะเบียนให้คุณ คุณรอฉันที่นี่นะ และเป็นเด็กดี”

แยนนี่ปล่อยให้เขานั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ พวกเขา และรีบไปลงทะเบียนให้เขา

เธอลงทะเบียนให้เขาเข้าแผนกฉุกเฉิน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องเข้าคิว

แพทย์ตรวจสอบตาของเชนน์ นำตัวอย่างผงที่ตกค้าง และส่งไปที่ห้องแลป

“ตามผมไปที่ห้องผ่าตัดเพื่อล้างตาของคุณก่อน เรายังไม่สามารถระบุความรุนแรงของอาการบาดเจ็บที่ดวงตาของคุณได้”

แยนนี่พยุงเชนน์ขณะที่พวกเขาเดินตามหมอเข้าไปในห้องผ่าตัด

เชนน์จับข้อมือที่เรียวบางของแยนนี่ และพูดอย่างรุนแรงระหว่างทางไปที่ห้องผ่าตัด “ถ้าผมตาบอด ทั้งหมดเป็นความผิดของคุณที่ชักช้า

เธอไปเอาใบขับขี่ ลงทะเบียนให้เขาเข้าโรงพยาบาล และรอไฟแดงอย่างใจเย็น ทำไมเธอต้องทำถูกกฎขนาดนั้นด้วย?

เธอควรให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของเขาก่อนสิ่งอื่นใด

แยนนี่ปลอบเขาว่า “คุณจะไม่ตาบอด พวกเขาได้พัฒนาเครื่องมือแพทย์มาอย่างดีในปัจจุบัน คุณแค่จะต้องได้รับการปลูกถ่ายกระจกตา คุณรวยมาก และสามารถจ่ายได้ ดังนั้นอย่ากังวลเรื่องนี้เลย”

อะไร? ตอนนี้เขาคือคนผิดเหรอ?

เขาจบลงแบบนั้นได้อย่างไร? ที่เขาเจ็บอยู่แบบนี้ก็เพราะใครล่ะ?

ความโกรธของเชนน์เพิ่มขึ้นเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น เขาจับข้อมือของแยนนี่แน่นขึ้น

แยนนี่รั้งตัวเองไว้ เนื่องจากเขาได้รับบาดเจ็บ เธอไม่เยาะเย้ยเขาอีกต่อไป เธอยังใจดีกับเขา และเตือนให้เขายกขาขึ้น

เชนน์นอนลงเมื่อพวกเขามาถึงห้องผ่าตัด คุณหมอล้างตาเขาด้วยน้ำเกลือความเข้มข้นต่ำ

หลังจากนั้นหมอก็เช็ดตาให้เขาด้วยผ้าก๊อซแล้วพูดว่า “พยายามลืมตาหน่อยครับ”

ตาของเชนน์เจ็บมาก การมองเห็นของเขาพร่ามัวหลังจากที่เขาลืมตาขึ้น “ผมมองเห็นไม่ชัด”

แยนนี่เดินเข้าไปใกล้เขา เธอโบกมือต่อหน้าเชนน์ และเรียกเขา “นายท่านเชนน์?”

แพทย์ตรวจสอบดวงตาของเชนน์ด้วยไฟฉายในมือของเขา เขากล่าวว่า “ผงแป้งคงทำให้ตาของเขาเจ็บ และตอนนี้เขากำลังติดเชื้อ เอาอย่างนี้แล้วกัน? ผมจะสั่งยา และยาทาให้คุณสองสามวัน มาดูอาการดวงตาของคุณหลังจากทานยาและทาครีมกัน หากการมองเห็นของคุณไม่กลับมาชัดหลังจากสามวัน ให้กลับมาโรงพยาบาลอีกครั้ง”

แยนนี่พยักหน้า เธอเอื้อมมือไปช่วยเชนน์ขณะที่เธอถามหมอ "คุณหมอ นั้นคือผงอะไรคะ?"

“มันน่าจะเป็นส่วนผสมของพริกป่น เพราะผมสังเกตว่ามีสารที่มีลักษณะคล้ายพริกป่น แต่เรายังไม่รู้ว่าสารตัวอื่นคืออะไร คุณรอผลที่โรงพยาบาลก็ได้ ระหว่างนี้ คุณไปรับยาตามใบสั่งยาของผม แล้วให้แฟนคุณทายาเพื่อบันเทาอาการปวดก่อน”

"ได้เลยค่ะ"