บทที่ 1048 การดูแลคนตาบอดเป็นงานที่ทรมานจริง ๆ

พวกเขามาถึงที่บลู วอเทอร์ เรสซิเดนเชียล เชนน์กำลังนั่งอยู่ที่เบาะนั่งผู้โดยสารอย่างสบาย เขานั่งไขว้ห้างและไม่มีทีท่าจะลงจากรถโดยทันที

แยนนี่กำลังปลดเข็มขัดนิรภัยของเธอ เธอเหลือบมองเขา และเตือนเขาว่า “นายท่านเชนน์ เราถึงบ้านแล้ว คุณต้องลงจากรถได้แล้ว”

“ช่วยผมปลดเข็มขัดนิรภัยหน่อย”

แยนนี่พูดไม่ออก

“เข็มขัดนิรภัยอยู่ติดกับคุณ ลองคลำหามันดู”

เชนน์ขมวดคิ้ว และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตร “ตอนนี้ผมตาบอด และคุณคือเหตุผลที่ทำให้ผมกลายเป็นคนตาบอด คุณกำลังพยายามหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบของคุณงั้นหรือ?”

แยนนี่ช่วยเขาปลดเข็มขัดนิรภัย เธอลงจากรถเดินผ่านด้านหน้ารถ และเปิดประตูทางเบาะนั่งผู้โดยสารเพื่อช่วยเขาออกจากรถ

“ยกขาขึ้น ระวัง ๆ นะ"

จู่ ๆ เชนน์ก็กลายเป็นคนตาบอด ดังนั้นเขาจึงพบว่ามันยากที่จะปรับตัวเข้ากับสิ่งต่าง ๆ มากมาย เขาต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน แต่คิดว่าเขาสามารถกดขี่แยนนี่ได้ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะตาบอดอีกสักสองสามวัน

แยนนี่ช่วยชายตาบอดเข้าไปในลิฟต์ พวกเขาพบผู้หญิงที่อยู่ชั้นเดียวกับพวกเขาหลังจากเข้าไปในลิฟต์

“โอ้ เกิดอะไรขึ้นกับตาของชายหนุ่มคนนี้? เขาตาบอดเหรอ?”

เชนน์พูดเองว่าตัวเขาเองตาบอด นั่นแตกต่างอย่างมากจากตอนที่คนอื่นพูด

เชนน์เป็นคนขี้โมโห ความโกรธก่อตัวขึ้นในตัวเขาเมื่อเขาได้ยินน้ำเสียงประหลาดใจของหญิงสาว และโต้กลับว่า “คุณนั้นแหละตาบอด ทั้งครอบครัวของคุณนั้นแหละตาบอด”

“จึ๊ ทำไมคุณถึงหยาบคายจัง? ฉันแค่เป็นห่วงคุณ ทำไมคุณต้องด่าฉันด้วย? ถามแฟนสาวคุณสิ เขาเป็นอารมณ์ร้ายจริง ๆ เลยใช่ไหมล่ะ?”

เมื่อเห็นว่าการต่อสู้กำลังจะเร่มขึ้นระหว่างเชนน์กับผู้หญิงคนนั้น แยนนี่ก็เข้ามาไกล่เกลี่ย เขากระซิบกับเชนน์ว่า “ไม่เอาน่า อย่าไปจริงจังกับเธอเลย”

เชนน์วางมือข้างหนึ่งบนไหล่ของแยนนี่ เขาโกรธและถามว่า “คุณอยู่ข้างใครกันแน่?”

“แน่นอน ฉันอยู่ข้างคุณ”

“และนั่นคือทัศนคติที่คุณให้ผมงั้นเหรอ?”

ตาของเชนน์ถูกปิดด้วยผ้ากอซ เขาเป็นคนที่อดทน แต่อารมณ์ของเขาดูเหมือนเขาจะไม่ได้ป่วยเลยสักนิด

เขาดูหยิ่งผยอง

โชคดีที่พวกเขามาถึงชั้น 13 หลังจากนั้นไม่นาน แยนนี่ช่วยเชนน์ออกจากลิฟต์ และเดินไปที่บ้านของพวกเขา

แยนนี่เปิดประตูและเปลี่ยนเป็นรองเท้าสลิปเปอร์ เชนน์มองไม่เห็น ดังนั้นแยนนี่จึงวางรองเท้าสลิปเปอร์ไว้ข้าง ๆ เขา และช่วยเขาสวมมัน

จากนั้นเธอก็ช่วยเชนน์ไปที่โซฟา

หลังจากที่เชนน์นั่งลงแล้ว แยนนี่ก็ถอดกระเป๋าสะพาย และโยนมันลงบนโซฟา เธอพูดว่า “นั่งที่นี่นะ เดี๋ยวฉันไปทำปลานึ่งให้คุณ”

เป็นครัวแบบกึ่งเปิด ดังนั้นแยนนี่จึงแอบมองเชนน์เป็นครั้งคราว และตรวจสอบว่าเขาต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ ในขณะที่เธอกำลังทำอาหาร

เชนน์รู้สึกเบื่อขณะที่นั่งที่โซฟา เขายืนขึ้นและคลำอยู่ในอากาศเหมือนคนตาบอด

บางครั้งเขาโบกมือต่อหน้าของเขา เพื่อดูว่าเขามองเห็นได้ชัดหรือไม่

แยนนี่คิดว่าเขาดูตลก เธอกล่าวว่า “ช่วงนี้พักผ่อนสักสองสาม คุณจะฟื้นการมองเห็นในเวลาไม่นาน หากคุณกดดันตัวเองมากเกินไป มันจะส่งผลต่อการฟื้นตัวของคุณ”

เชนน์คลำไปทั่วโดยไม่มีจุดประสงค์ แยนนี่ก้มศีรษะลง และจดจ่ออยู่กับการทำอาหาร จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงปัง

เธอเงยหน้าขึ้น และเห็นชายสูง 180 ซม. ขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด เพราะเขากระแทกเข่ากับโต๊ะกาแฟ

แยนนี่รีบวิ่งไปหาเขาทันที และช่วยเขาขึ้นไปบนโซฟา “ฉันบอกให้คุณอยู่นิ่ง ๆ ไม่ใช่เหรอ? คุณสมาธิสั้นหรือไง? เจ็บมากไหม?”

เชนน์กัดฟันและตะโกนใส่เธออย่างโกรธจัด “คุณกำลังพูดบ้าอะไร? ทำไมคุณไม่ลองกระแทกเข่ากับโต๊ะกาแฟดูบ้างล่ะ?”

แยนนี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อมองดูเขาแสดงอารมณ์ฉุนเฉียวราวกับเป็นเด็ก “ฉันบอกให้คุณเอาตัวเองไปกระแทกงั้นเหรอ?”

เขายังคงใส่อารมณ์เธอทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนทำให้ตัวเองเจ็บ

แยนนี่ม้วนขากางเกงของเขาขึ้น เขามีรอยฟกช้ำที่หัวเข่า ดูเหมือนว่ารอยช้ำจะไม่จางหายไปจนถึงพรุ่งนี้

“ฉันจะไปเอายาหม่องมาให้”

แยนนี่ฉีดสเปรย์ฟกช้ำลงบนเข่าก่อนใช้มือของเธอถูเข่าของเขา

เธอม้วนขากางเกงของเขาลง และสั่งเขาว่า “หยุดเคลื่อนไหว ถ้าคุณยังเดินไปมาอีก เราจะไม่ได้กินอะไรจนถึงเวลา 20:00 น. ตกลงไหม?”

แยนนี่ปลอบเขาดี ๆ และอารมณ์ของเชนน์ก็เย็นลง เขาแค่รู้สึกเบื่อกับการนั่งเฉย ๆ โดยไม่ทำอะไรเลย

แยนนี่ทำซุปไข่ ปลานึ่ง กุ้ง และผัดผักสำหรับมื้อเย็น

น้ำซุปร้อนมาก แยนนี่ให้ชามซุปแก่เชนน์ และเขาก็ลวกตัวเอง

แยนนี่พูดไม่ออก

ก่อนหน้านี้ทำไมเธอไม่รู้ว่านายท่านเชนน์แย่ไปทุกเรื่องแบบนี้? เขาเอาแต่สร้างปัญหา

แยนนี่ย้ายชามซุปออกจากเขา และพูดว่า “ลืมไปเถอะ ซุปไม่ใช่อาหารที่เหมาะกับคุณในตอนนี้ คุณกินอย่างอื่นเถอะ และก็อย่าทำลวกตัวเองนะ”

เธอเพิ่งห้ามให้คนตาบอดกินซุปงั้นหรือ?

เชนน์พูดอย่างดื้อรั้น “ผมอยากกินซุป”

“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าโทษฉันนะถ้าคุณลวกตัวเอง”

“คุณควรป้อนผม” เชนน์สั่งเธอ

แยนนี่พูดไม่ออก