บทที่ 1088 เธอบอกว่าฉันไม่อยากให้คุณผิดหวัง

ระหว่างงานเปิดรอบปฐมทัศน์ Neutral war ทางทีมงานก็ได้เตรียมเค้กงานฉลองขนาดใหญ่

ใบหน้าของแยนนี่เต็มไปด้วยครีม ที่ทางทีมงานถ่ายทำละเลงไว้

แม้แต่ดวงตาของเธอ ก็ถูกครีมป้ายจนมองไม่เห็น

ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงโห่ร้อง ดังมาจากรอบตัว

"โว้ว! ดอกแดนดิไลอัน ร่วงลงมาจากฟ้าด้วย!"

"สวรรค์ก็มาฉลองงานเปิดตัวกับเราด้วยเหรอ?"

ทีมงานหญิงแตะไหล่แยนนี่แล้วบอกเธอ "รีบดูนี่เร็ว แยนนี่! เป็นฝนดอกแดนดิไลอันที่สวยจัง!"

แยนนี่หยิบกระดาษทิชชู่ มาเช็ดครีมออกจากตา แล้วเสียงโห่ร้องก็เงียบลงทันที

ทีมงานหญิงจ้องชายหนุ่มรูปงาม ที่กำลังเดินผ่านดอกแดนดิไลอันที่ร่วงหล่น มาทางพวกเขาอย่างหลงใหล เธอยกมือขึ้นแตะแยนนี่ เพื่อจะบอกให้เธอดู "โอ้ เขาหล่อมากเลย รีบดูเร็ว แยนนี่!"

ดูเหมือนว่าครีมนั้นจะยิ่งเหนียวมากขึ้น และแยนนี่ก็ลืมตาไม่ได้

ในที่สุดเชนน์ก็เดินมาหาแยนนี่ เขามองสภาพที่ยุ่งเหยิงของเธอ โดยไม่พูดอะไร ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือขึ้นมากุมใบหน้าเธอ ก่อนจะก้มลงจูบเธอ

แยนนี่คิดอะไรไม่ออก เธอไม่รู้จะทำอย่างไร

แต่รู้สึกว่าจูบนี้รุนแรงมาก มันช่างคล้ายกับชายคนนั้นเหลือเกิน

แม้ว่าเชนน์จะเป็นคนไร้ยางอาย แต่เขาก็มีขีดจำกัด ในที่สาธารณะเช่นกัน

หลังจากที่จูบเธอแล้ว เขาก็ใช้นิ้วมือลูบไล้ติ่งหูของเธอ ก่อนจะใช้นิ้วมือกดลงบนหน้าผากของเธอ แล้วแหย่เธอขณะที่มองใบหน้าเลอะครีม "น่าเกลียดชะมัด"

เชนน์หยิบกระดาษทิชชู่เปียก แล้วค่อยๆ เช็ดใบหน้าของเธอจนสะอาด

การมองเห็นของแยนนี่เริ่มดีขึ้น เมื่อภาพใบหน้าอันหล่อเหลาของชายหนุ่มตรงหน้าเธอนั้น เริ่มชัดเจน

แม้ว่าสายตาของเชนน์นั้นจะดูลึกซึ้ง แต่ก็มองเธอด้วยท่าทางจริงจัง แล้วยังบอกเธอด้วยท่าทีสงบ "ฉันให้ฝนเลือดอย่างที่เธอต้องการแล้วนะ"

แยนนี่ตกใจเล็กน้อย เธอหันไปมองรอบๆ แล้วเห็นดอกแดนดิไลอันสีแดงนับไม่ถ้วน ลอยอยู่ในอากาศ ซึ่งดูเหมือนเลือดจริงๆ ความจริงนั้น มันดูสวยกว่าฝนเลือดจริงๆ

บรรยากาศรอบตัวพวกเขานั้น เต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานของดอกแดนดิไลอัน

มันหวานมากจนดึงดูดใจทุกคนได้

สายฝนดอกแดนดิไลอันนั้น โปรยปรายอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง

แยนนี่เงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าด้านข้างของเขา แล้วถาม "คุณเค้นสมองในแปดเดือนสุดท้าย ว่าจะทำฝนเลือดนี้ขึ้นมาได้ยังไง?"

เชนน์ไม่ได้มองเธอ เขาแค่มองดอกแดนดิไลออนสีแดงในอากาศ เขาจับมือเธออย่างแรงแล้วตอบเธอ "ไม่ใช่หรอก ทำไมฉันต้องเค้นสมองตั้งแปดเดือน เพื่อทำเรื่องง่ายๆ แบบนี้ด้วย?"

"งั้นก็ คุณรอให้ฉันติดต่อไปเองล่ะสิ?"

แยนนี่จำได้ ว่าทั้งหมดที่เชนน์ต้องการ ก็คือให้เธอเป็นคนเริ่มติดต่อเขาเอง

เชนน์พูดเล่น แต่ก็ยังทำท่าทีจริงจัง "ที่จริงฉันก็อยากให้เธอเริ่มก่อน แต่กลายเป็นว่าเธอก็ยังเหมือนเดิม"

เหมือนว่าเชนน์จะไม่ได้โกรธใครเลย แต่กลับบ่นแทน ความจริงแล้วเขาก็ดูน่ารักขึ้นมาบ้าง

แยนนี่อดหัวเราะไม่ได้แล้วถาม "งั้นคุณก็รอไม่ไหว แล้วมาหาฉันแทนล่ะสิ?"

"ไม่ใช่เลย"

"งั้นก็..."

เชนน์ขัดจังหวะก่อนที่เธอจะถามจบ "อย่าบอกนะ ว่าไม่อยากให้ฉันมารบกวนเธอตอนถ่ายหนัง เพราะมันจะมีผลต่ออารมณ์ของเธอน่ะ? เพราะงั้นฉันเลยรอ และห้ามใจไม่รบกวนเธอไง"

แยนนี่ตกใจเล็กน้อย เธอมองเขา เธออ้าปากค้างสักพัก ไม่รู้จะพูดอย่างไร

ความจริงแล้วฝนดอกแดนดิไลอันสีแดง ไม่ได้สัมผัสตัวคนเลย ด้วยความจริงที่ว่า มันไม่ใช่ของจริงเช่นกัน

ดูเหมือนว่าคำพูดของเชนน์ จะทำให้แยนนี่พูดไม่ออกทันที

การที่แยนนี่เงียบไปนาน ทำให้เชนน์ก้มลงมองเธอ

ชายหนุ่มมองเธอด้วยท่าทางสบายๆ เขาดูขี้เล่นนิดหน่อยตอนที่พูด "ซึ้งเหรอ? เธอไม่เห็นซึ้งเลย ตอนที่ฉันเสี่ยงช่วยชีวิตเธอในตอนนั้น มาซึ้งตอนนี้รึไง?"

แยนนี่อายเพราะเขาแซว เธอหันไปทางอื่นแล้วยิ้ม เธอบอกเสียงเรียบ "ไม่คิดว่าคุณจะรอฉันนานหรอก จากที่ฉันเพิ่งบอกไป ไม่ได้มีความหมายอะไรหรอก"

เชนน์ยิ้ม เขาไม่อยากพูดอะไรอีก เขาคงรู้สึกขนลุกกับตัวเอง หากพูดมากเกินไป

เขายื่นมือมาจับมือแยนนี่

หลังจากงานรอบปฐมทัศน์จบลง มันคงไม่ค่อยสะดวก ถ้าพวกเขาจะกลับไปที่เมืองนอร์ทซิตี้คืนนี้

เชนน์ตามแยนนี่กลับมาโรงแรม ที่ทีมงานถ่ายทำพักอยู่

พวกเขาเดินกลับมาอย่างเงียบที่สุด

รู้สึกว่าเมืองนอร์ทจะหนาวที่สุดในเดือนธันวาคม

แม้แยนนี่จะใส่เสื้อขนเป็ดแล้ว จมูกเธอยังแดงเพราะอากาศหนาว

เชนน์จับมือที่เย็นของเธอ มาซุกไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวใหญ่ของเขา ก่อนจะบีบปลายจมูกของเธออย่างชั่วร้ายแล้วพูด "ฉันจะแช่แข็งเธอให้ตายเลย"

แยนนี่ปัดมือเขาออกแล้วพูด "คุณทำแบบนั้นลงเหรอ?"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ ก็ฉันเป็นคนให้เธอมาถ่ายทำในที่หนาวแบบนี้แต่แรกไม่ใช่รึไง?"

แยนนี่แสยะยิ้มแล้วจ้องเขา เธอไม่อยากพลาดรายละเอียดแม้เพียงแล็กน้อย บนใบหน้าของเขาแล้วบอก "คุณไม่ได้แนะนำฉัน เหมือนกับที่แนะนำเฟย์หรอกเหรอ?"

เชนน์รู้สึกละอาย หลังจากที่ถูกบางคนเปิดโปง

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "ไม่เป็นไรถ้าเฟย์นั้นโตพอ แต่ทำไมเธอถึงพูดมากนะ กล้าบอกคนอื่นเรื่องผู้มีพระคุณได้ยังไง ดูเหมือนจะปีกกล้าขาแข็งขึ้นมาแล้ว เลยไม่ต้องการคนที่อุปการะอีก"

แยนนี่มองเขาด้วยสายตาหยอกล้อ แล้วคิดว่าไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไร มันก็ไม่สำคัญอีกแล้ว

ทันใดนั้นแยนนี่ก็หยุดเดิน เธอหันมากอดเอวเขาไว้แน่น

เชนน์นั้นก็ตกใจกับสิ่งที่เธอทำ จนหลังของเขาแข็งทื่อ

เขาไม่ได้รับข้อความหรือรับสายจากเธอสักครั้ง ตลอดแปดเดือนที่ผ่านมา