บทที่ 113 คุณมอนท์ขอลาออก!

เวอเรียนโยนแหวนเพชรลงบนโต๊ะและหันจากไป แขนยาวของฮีลตันจับข้อมือของเธอและถามว่า "ทำไมเธอไม่บอกฉันว่าประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ในคืนนั้น?"

เวอเรียนยิ้มเยาะ และมองกลับมาที่เขาด้วยดวงตาสีแดง "คุณกังวลเกี่ยวกับเซนย์มาก และคุณก็ห่วงใยแนนซี่มา แล้วคุณจะมีเวลาที่ไหนมาสนใจว่าฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์หรือมีอะไรเกิดขึ้นกันล่ะ?"

เขาจะคิดแค่ว่าเธอเป็นผู้หญิงธรรมดา ๆ และไม่มีความสำคัญ!

ฮีลตันย่นคิ้วให้ลึกขึ้นดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนของเขา และกักเธอไว้ที่บริเวณหน้าอกของเขา “ทำไมเธอต้องทำร้ายตัวเอง?”

ความกังวลในดวงตาของเขาทำให้เธอตกตะลึงไปชั่วขณะ แต่แล้วเธอก็นึกถึงความจริงที่ว่าเขาอยู่ในโรงพยาบาลในคืนนั้นและดุร้ายต่อเธอเพื่อปกป้อง แนนซี่ แซนเดอร์ เขาทำให้เธออับอายต่อหน้า ยานิ เควน ดวงตาของเธอเริ่มแดงขึ้นและเธอพยายามที่จะผลักเขาออกไป เธอกัดริมฝีปากและพูดว่า "คุณไม่จำเป็นต้องสนใจฉัน ต้องขอบคุณ ยานิ เควน ที่ส่งฉันไปหาหมอ ฉันสบายดี!"

ยานิ เควน ยานิ เควน อีกแล้ว!

ฮีลตันพยายามอย่างมากที่จะควบคุมอารมณ์ และพูดคุยกับเธอด้วยความใจเย็น แต่คราวนี้ไฟในใจของเขากำลังลุกโชนอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาก็เย็นชาและโกรธเกรี้ยว "เธอจะออกจากครอบครัวฟัดด์ เพื่อไปอยู่ในอ้อมแขนของ ยานิ เควน ใช่ไหม? ยานิ เควน รู้หรือไม่ว่าเธอนอนกับฉันกี่ครั้งแล้ว!"

เวอเรียน ยกมือขึ้นตบไปที่หน้าของเขาอย่างเสียงดัง

"ใช่แล้ว ฉันแค่อยากอยู่กับ ยานิ เควน! อย่างน้อย ยานิ เควน ก็จะไม่โหดร้ายกับฉัน อย่างน้อยเขาก็เชื่ิอใจฉัน! ยานิ เควน ดีกว่าคุณร้อยเท่า!

เวอเรียน เผชิญหน้ากับเขาด้วยสายตาที่ดุร้าย และเย็นชาเป็นเวลาห้าวินาที น้ำตาของเธอร่วงลงอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่เธอจะผลักเขาอย่างกะทันหัน และวิ่งออกจากบ้านของครอบครัวฟัดด์ทันที

ฮีลตัน ยืนอยู่ที่เดิม หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ถอนหายใจอย่างหนักยกมือขึ้นพร้อมกับกดไปที่ขมับ เมื่อเขาเห็นแหวนเพชรบนโต๊ะเขาก็รู้สึกร้อนรนภายในใจ เขายกขายาวถีบโต๊ะกาแฟจนล้ม!

หลังจากที่ เจลลี่ บีน ได้ยินเสียงดังจากชั้นล่าง เธอก็วิ่งออกมาจากห้องอย่างรวดเร็ว เธอนอนอยู่บนบันไดของชั้นสองและมองไปที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง

ใบหน้าของพ่อมีสีคล้ำ ไม่น่ามอง!

เธอขมวดคิ้วและมองไปข้างล่างเป็นเวลานาน แต่เธอไม่เห็นมอนตี้!

ไม่นะ! มอนตี้ คงกลัวที่คุณพ่อดุใช่ไหม?

...

หลังจากที่ เวอเรียน วิ่งออกจากบ้านของครอบครัวฟัดด์ เธอก็วิ่งไปไกลจนหอบ จากนั้นเธอก็ทรุดลงกับพื้นและน้ำตาไหล

เห็นได้ชัดว่าเธอเอาชนะฮีลตันได้ แต่กลับเธอที่เป็นคนร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้

วันนี้เธอระงับอารมณ์ไม่อยู่ เมื่อเธอเผชิญหน้ากับ ฮีลตัน เธอทำราวกับว่าเธอสงบและไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าวันนี้เธอรู้สึกอึดอัดแค่ไหน

ฮีลตัน ฟัดด์ คนเลว!

...

เวอเรียน เพิ่งทะเลาะกับฮีลตัน ดังนั้นเธอจึงไม่สามารถกลับไปที่บ้านครอบครัวฟัดด์ได้ เธอจึงตรงไปที่บ้านครอบครัวมอนท์แทน

เธอนอนไม่หลับทั้งคืนและไปทำงานด้วยใบหน้าซีดเซียวในเช้าวันรุ่งขึ้น

ทันทีที่เธอเข้าแผนกครีเอทีฟ เธอก็ถูกรองผู้จัดการเรียกเข้าไปในห้องทำงาน

รองผู้จัดการแสดงสีหน้าและโยนภาพวาดที่เหมือนกันสองภาพต่อหน้าต่อตาของ เวอเรียน "อธิบายสิ! ภาพวาดของคุณทำไมถึงเหมือนกันกับของผู้จัดการแซนเดอร์ ได้อย่างไร?"

เวอเรียน ขมวดคิ้ว และตรวจสอบภาพวาดทั้งสองอย่างถี่ถ้วน แม้แต่รายละเอียดของภาพวาดทั้งสองก็เหมือนกัน และเธอก็ไม่พบความแตกต่างใด ๆ มีเพียงชื่อที่ลงชื่อที่มุมเท่านั้นที่แตกต่างกัน

แนนซี่ ลอกภาพวาดของเธอ?

"รองผู้จัดการฉันไม่รู้ว่าทำไมภาพวาดของ ผู้จัดการแซนเดอร์ ถึงเหมือนของฉัน แต่ฉันไม่ได้คัดลอกมาจากใครแน่นอนค่ะ"

รองผู้จัดการผลักแว่นที่ดั้งจมูกของเธอและทำเสียงไม่พอใจ "โอ้ คุณหมายความว่าผู้จัดการแซนเดอร์ ลอกเลียนแบบภาพวาดของคุณอย่างนั้นเหรอ?"

เวอเรียน เม้มริมฝีปากและไม่พูดอะไร

"เวอเรียน มอนท์ คุณรู้ดีว่า ผู้จัดการแซนเดอร์ ได้รับรางวัลอันทรงเกียรติมากมาย และคุณเป็นแค่นักวาดภาพประกอบหน้าใหม่ที่ไม่ได้เป็นแม้แต่ศิลปินต้นฉบับด้วยซ้ำคุณคิดว่าใครจะเชื่อว่าเป็นผู้จัดการที่ลอกเลียนภาพสเก็ตช์ของคุณ?"

เป็นเรื่องจริงที่ไม่มีใครเชื่อโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน ฟัดด์ กรุ๊ป

“คุณมีคำอธิบายอย่างอื่นอีกไหม?”

เธอหายใจเข้าลึก ๆ มองลงไปที่ภาพวาดทั้งสองภาพแล้วพูดว่า "ฉันไม่ได้ลอกแบบจากผู้จัดการและไม่สำคัญว่าคุณจะเชื่อหรือไม่"