บทที่ 114 อย่าหยุดเธอ! ปล่อยเธอไป!

ณ บริษัทยาส ในห้องทำงานของท่านประธาน

"ท่านประธานเควน รองผู้อำนวยการฝ่ายครีเอทีฟของ ฟัดด์ กรุ๊ป โทรมาบอกว่า เวอเรียน มอนท์ ได้รับการยกเว้นจากการแข่งขันเพราะว่าเธอเลียนแบบภาพวาดของ แนนซี่ แซนเดอร์ ผมได้ยินมาว่า เวอเรียน ไม่ยอมรับความผิดนี้ และขอลาออกด้วยความโกรธ"

ลาออก?

นัยน์ตาสีเหลืองอำพันของ ยานิ เควน เป็นประกายด้วยความคิด เขาพูดขึ้นมาว่า “ในบริษัท ของเราขาดศิลปินที่โดดเด่นอย่างคุณมอนท์อยู่นะ”

ผู้ช่วยร้องอุทาน "หา?" แบบงุนงง เธอเลียนแบบภาพวาดแล้วสิ่งที่เธอทำนี้ยังถือว่าดีอยู่ใช่ไหม?

คุณเควน คุณกำลังคิดอะไรอยู่ในใจอยู่หรือเปล่า?

มันจะเป็นไปได้ไหมว่าเขาชอบ เวอเรียน จริงๆ?

...

หลังจากที่เวอเรียน กลับไปที่ครอบครัวฟัดด์ เธอก็เก็บข้าวของทั้งหมดของเธอ

มาดามลีอาห์ ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากห้องนอนชั้นบน เธอเดินขึ้นไปดูและเห็นว่าเวอเรียน กำลังเก็บสัมภาระของเธอราวกับว่าเธอกำลังจะออกจากครอบครัวฟัดด์ เธอสะดุ้ง “นายหญิงที่สาม คุณกำลัง...ทำอะไรอยู่?”

“มาดามลีอาห์ ฮีลตันกับฉัน เราไม่เคยจดทะเบียนสมรสกันพวกเราแค่แกล้งทำเป็นคู่รัก ตั้งแต่วันนี้ฉันจะไม่แกล้งทำเป็นภรรยาของเขาอีกต่อไป”

มาดามลีอาห์ รู้สึกสับสนกับสิ่งที่เธอเพิ่งได้ยิน "นายหญิงที่สาม คุณกำลังพูดถึงอะไร? ถ้าคุณไปแล้ว เจลลี่ บีน ล่ะคะ?"

เมื่อเธอพูดถึง เจลลี่ บีน เวอเรียนรู้สึกเจ็บปวดในใจ เธอหายใจเข้าลึก ๆ และมองไปที่ มาดามลีอาห์ด้วยความจริงใจ “มาดามลีอาห์ ฉันรู้ว่าคุณมีจิตใจที่ดี หลังจากที่ฉันออกจากครอบครัวฟัดด์ไปแล้ว ฉันขอฝาก เจลลี่ บีน ไว้กับคุณ ช่วยดูแลเธอ เพราะแม่ของเธอไม่ได้อยู่เคียงข้างเธอตั้งแต่เธอยังเด็ก ถึงแม้ฉันจะรู้ว่าฮีลตัน คอยทำให้เธอเสียใจ แต่ฮีลตันเขาคงยุ่งอยู่กับงานจริง ๆ และเขาไม่สามารถนึกถึงความรู้สึกของ เจลลี่ ลีน ได้ตลอดเวลา มาดามลีอาห์ ฉันขอฝากเรื่องนี้ไว้กับคุณ"

มาดามลีอาห์ พูดอย่างตั้งใจ "นายหญิงที่สาม คุณจะออกไปตอนนี้เลยหรือคะ? ทำไมคุณไม่รอให้นายน้อยที่สามกลับมาก่อน เพื่อที่พวกคุณสองคนจะได้ปรับความเข้าใจกัน... "

ทันใดนั้นในสนามก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถ ขัดจังหวะการสนทนาระหว่างเวอเรียน กับมาดามลีอาห์

เวอเรียน และมาดามลีอาห์ มองเข้าไปในสนามพร้อมกัน นั่นมันเป็นรถของฮีลตัน

ฮีลตัน เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยสีหน้าที่เย็นชา

มาดามลีอาห์ ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “นายน้อยที่สามกลับมาแล้ว พวกคุณสองคนค่อย ๆ คุยกันนะคะ!"

ดวงตาสีเข้มของ ฮีลตัน มองไปที่กระเป๋าเดินทางในมือของเวอเรียนอย่างรวดเร็ว ด้วยความโกรธในใจ เขาจึงตะโกนออกไปอย่างเย็นชา “ไม่ต้องรั้งเธอ! ปล่อยเธอไป!”

หลังของเวอเรียนแข็งทื่อ ขณะที่เธอยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับกระเป๋าเดินทางในมือของเธอ เธอตกตะลึงไปสองสามวินาที

ฮีลตัน ส่งเสียงออกมาอย่างเย็นชา "เธออยากไปนักไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่ออกไปล่ะ?"

เธอกัดริมฝีปากแล้วลากกระเป๋าเดินทางออกไปที่ประตูอย่างเงียบ ๆ เมื่อเธอเดินผ่าน ฮีลตัน เขาจับข้อมือของเธอไว้

เวอเรียน เงยหน้าขึ้นและจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เย้ยหยัน “ท่านประธานฟัดด์ คุณขอให้ฉันรับผิดชอบต่อเรื่องกาเลียนแบบภาพวาด เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ต้องทำงานต่อใน ฟัดด์ กรุ๊ป แล้วทำไมตอนนี้คุณถึงหยุดฉันไว้ล่ะ?”

“ออกไปให้พ้นจากสายตาของฉันกับแหวนที่คุณสวม"

ฮีลตัน โยนแหวนเพชรใส่หน้าของเธอ หลังจากที่เขาพูดเสร็จ เขาก็เดินขึ้นไปชั้นบน ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขามืดมน และน่ากลัว

เขาไม่ได้มองไปที่ เวอเรียน อีกเลย

เวอเรียน ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น และมองลงไปที่แหวนเพชรที่ตกอยู่ข้างเท้าของเธออย่างเงียบ ๆ เธอก้มลงหยิบมันขึ้นมา และส่งแหวนเพชรนั้นให้กับ มาดามลีอาห์ “มาดามลีอาห์ นี่เป็นแหวนของเขาช่วยคืนให้เขาด้วยนะคะ”

ใบหน้าของมาดามลีอาห์ เต็มไปด้วยความลำบากใจ "นี่...นายหญิงที่สาม นี่มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณกับนายน้อยที่สามกันแน่คะ?"

ทำไมสองคนนี้จู่ ๆ ก็เข้ากันไม่ได้?

...

ฮีลตัน ยืนอยู่ข้างหน้าต่างในห้องทำงานบนชั้นสองเขาจ้องมองลงไปอย่างเย็นชา ในขณะที่เวอเรียนลากกระเป๋าเดินทางของเธอลงไปชั้นล่างและเดินจากไป

เธอไม่ได้ขับรถที่เขามอบให้เธอ ราวกับว่าเธอต้องการตัดขาดจากเขาโดยสิ้นเชิง

เวอเรียน นี่คงดีสำหรับคุณ!

เขาไม่เชื่อว่าเธอจะไม่กลับมาหา เจลลี่ บีน อีก