บทที่ 115 เวอเรียน มอนท์ เธอกล้ามาก!

หลังจากที่ ยานิ วางสายโทรศัพท์เขาก็ดูรูปถ่ายบนโต๊ะทำงาน

เขาหยิบรูปถ่ายขึ้นมาและค่อย ๆ ลูบใบหน้าที่สวยงามของหญิงสาวในรูปถ่าย เป็นใบหน้าที่ค่อนข้างคล้ายของเวอเรียน

"แซมมี่ ผมจะหาคนที่จะช่วยให้ทำคุณสมหวังในสิ่งที่ปรารถนา"

เขาไม่ได้ทำงานใน เควน กรุ๊ป แต่ได้เปิดบริษัทในอุตสาหกรรม และสาขาที่ครอบครัวเควนไม่เกี่ยวข้อง เขาไม่มีพื้นฐานด้านศิลปะหรือการออกแบบโฆษณา เขาก่อตั้งบริษัท ยาส สำหรับ แซม จอยซ์ เท่านั้น ความปรารถนาของ แซม จอยซ์ เมื่อเธอยังมีชีวิตอยู่คือการเป็นนักออกแบบกราฟฟิกอันดับหนึ่ง เธอชอบวาดภาพวาดภาพบุคคล ออกแบบเสื้อผ้า และภาพประกอบทุกประเภท

...

บ้านครอบครัวฟัดด์

หลังจากที่ฮีลตัน พา เจลลี่ บีน กลับมาถึงบ้านแล้ว เจลลี่ บีน ก็ยังคงแสดงอารมณ์ฉุนเฉียวเมื่อเธอไม่พบเวอเรียน

มาดามลีอาห์ เกลี้ยกล่อมเธอเป็นเวลานาน แต่ก็ยังไม่ได้ผล เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมาแจ้งฮีลตัน “นายน้อยที่สาม คุณควรจะไปพบนายหญิงสาม และพาเธอมากลับบ้านนะคะ ความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ กำลังสร้างปัญหาแล้ว คุณหนูทุบข้าวของในห้องจนเละเทะ ดวงตาทั้งสองข้างของเธอแดงจากการร้องไห้อย่างหนักเลยนะคะ..."

เสียงร้องของ เจลลี่ บีน ดังเข้ามาถึงหูของฮีลตัน เขารู้สึกหดหู่อยู่แล้วยิ่งเขาได้ยินเสียงร้องมันจึงทำให้เขาหงุดหงิดอย่างมาก

เขาได้เดินเข้าไปในห้องของหนูน้อย พร้อมกับแสดงสีหน้าที่มืดมนบนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขา เมื่อ เจลลี่ บีน เห็นเขา เธอก็รู้สึกหวาดกลัวเป็นเวลาสองหรือสามวินาทีก่อนที่เธอจะเริ่มร้องไห้ดังขึ้น

"ฮือออออ... มอนตี้ไปไหน! อยากเจอมอนตี้! แงงงงง..."

เจลลี่ บีน หยิบ ตุ๊กตาเปเปอร์พิค มาไว้ในมือแล้วทุบที่ฮีลตัน "คุณพ่อหนูต้องการมอนตี้! ไปหามอนตี้! โฮ..."

มาดามลีอาห์ ซึ่งเป็นผู้เห็นเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ รู้สึกอึดอัดที่เมื่อมองไปที่หนูน้อย “นายน้อยที่สาม หัวใจของฉันแตกสลายเมื่อเห็นคุณหนูร้องไห้ ถ้าเด็กร้องไห้แบบนี้ต่อไปพรุ่งนี้ดวงตาของเธอจะต้องปวดแน่ ๆ เลยค่ะ”

ใบหน้าของฮีลตัน บึ้งตึงนิ้วยาวของเขากดไปที่คิ้วขณะจ้องมองไปที่ เจลลี่ บีน ที่กำลังร้องไห้เสียงดังอย่างเย็นชา

"ถึงหนูจะร้องไห้ เธอก็จะไม่กลับมาหรอกนะ ถ้าตาของหนูเจ็บจากการร้องไห้หนูจะต้องไปที่โรงพยาบาลเพื่อฉีดยานะ!"

น้ำมูกและน้ำตาของ เจลลี่ บีน ค้างอยู่บนใบหน้าของเธอ เธอกลัวคำว่า "ฉีดยา" มากจนหยุดร้องไห้ และร่างกายของเธอก็กระตุกจากการร้องไห้ทั้งหมด เธอสะอึกสะอื้นและถามว่า "ทำไมมอนตี้ ไม่กลับมาคะ! เป็นเพราะพ่อโกรธเธอมากจนทิ้งเธอไปใช่ไหมคะ?!"

เจลลี่ บีน หยิบหุ่นที่ถูกโยนลงบนพื้นอย่างโกรธเกรี้ยว เธอหยิบก้อนใหญ่ขึ้นมา และโยนมันไปที่ฮีลตันอีกครั้ง ในขณะที่จ้องมองเขาด้วยดวงตาสีแดงกลมโตของเธอ

"คุณพ่อเป็นคนนิสัยไม่ดี! คุณพ่อโหดร้ายกับมอนตี้ของหนูมากเกินไป! คุณพ่อต้องไปเอามอนตี้ กลับมาเลยนะคะ!"

ฮีลตัน ไม่ได้หลบหนีหรือซ่อนแต่อย่างใด ตุ๊กตาตัวนั้นเบาหวิวเมื่อโดนร่างกายของเขาไม่ได้แรงแต่อย่างไร เขารู้สึกเสียใจมากขึ้น เขาพูดอย่างเย็นชา "เก็บของทั้งหมดบนพื้นเดี๋ยวนี้!"

"หนูไม่เก็บ! หนูจะไม่หยิบมันขึ้นมา! หนูจะเก็บมันขึ้นมาก็ต่อเมื่อพ่อเจอมอนตี้ และพาเธอกลับมาเท่านั้น!"

แม้ว่าฮีลตัน จะเอาตามใจ เจลลี่ บีน เป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่มีใครสามารถปกป้อง เจลลี่ บีน ได้เมื่อเขาเข้มงวดกับเธอ “ถ้าไม่เก็บห้องก็ไม่ต้องกินข้าว!”

"ไม่กิน หนูจะไม่กิน! ฮึ่ม!"

เจลลี่ บีน กอดอกด้วยแขนเล็ก ๆ ของเธอ ดวงตาของเธอที่แดงก่ำจากการร้องไห้ทั้งหมดจ้องไปที่ ฮีลตัน ด้วยความตั้งใจที่จะไม่เชื่อฟัง

เมื่อเห็นสิ่งนี้ มาดามลีอาห์ รีบก้มลงทำความสะอาดห้องของ เจลลี่ บีน แต่ ฮีลตัน หยุดไว้ “อย่าช่วยเธอ!”

เธออายุเพียงสามขวบ เธอจะเป็นเหมือนแม่ของเธอได้อย่างไร และต้องการจะดื้อกับเขาใช่ไหม?!

ฮีลตัน ออกจากห้องเด็กด้วยสีหน้ามืดมน

มาดามลีอาห์ มองไปที่ เจลลี่ บีน ที่อยู่ในห้องเด็กเธอไม่กล้าช่วย เจลลี่ บีน "คุณหนู ได้โปรดเชื่อฟังคุณพ่อ และจัดห้องให้เรียบร้อยเถอะค่ะ อย่าทำให้คุณพ่อโกรธไม่อย่างนั้นเขาจะสั่งงดไม่ให้คุณหนูทานอาหารจริง ๆ ฉันก็ช่วยคุณไม่ได้เหมือนกันนะคะ"

หลังจาก มาดามลีอาห์ ปิดประตู เจลลี่ บีน ก็นั่งซู้ดจมูกของเธอสองครั้ง เธอเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าด้วยมืออันบอบบางขณะท้องร้องด้วยความหิว เธอแอบไปที่ลิ้นชักแล้วหยิบอาหารถุงใหญ่ออกมานั่งบนพื้นแล้วรีบกิน

หลังจากที่เธอร้องไห้ เธอก็เริ่มรู้สึกหิว เธอรอจนกว่าเธอจะอิ่มแล้วถึงจะดำเนินการต่อ แบบนั้นพ่อจะต้องไปหามอนตี้ เมื่อพ่อเริ่มรำคาญ!

...

มาดามลีอาห์ ถาม ฮีลตัน ฟัดด์ ด้วยท่าทางไม่สบายใจ "นายน้อยสามคุณคงไม่ยอมให้คุณหนูงดมื้อเย็นจริง ๆ หรอกใช่ไหม ถ้าเธอหิวจริง ๆ และเกิดปัญหาขึ้นล่ะคะ?"

ฮีลตัน ส่งเสียงอย่างเย็นชา "คุณคิดว่าเธอวางแผนที่จะประท้วงด้วยความหิวจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ มีอาหารมากมายในห้องของเธอ เธอรู้วิธีกินด้วยตัวเองเมื่อเธอหิว"

“แต่คุณจะไม่ไปตามคุณนายที่สามจริง ๆ เหรอคะ…?”

ก่อนที่คำพูดของ มาดามลีอาห์ จะจบลง ฮีลตัน พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เธอคิดว่าเธอจะมาที่บ้านหลังนี้เมื่อไหร่ก็ได้ที่เธออยากมา และจากไปเมื่อเธอต้องการอย่างนั้นเหรอ?"

ตอนนี้เธอจากไปแล้วเธอไม่ควรกลับมาอีกถ้าเธอมีความสามารถมากพอที่จะทำเช่นนั้น!

เขาอยากเห็นว่าเธอมีความสามารถแค่ไหนกัน!

...

หลังจากที่ เจลลี่ บีน กินอิ่มแล้วเธอก็หยิบนาฬิกาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋านักเรียนดูหมายเลขโทรศัพท์มือถือของเวอเรียน และโทรออก

หลังจากเชื่อมต่อสายแล้ว เจลลี่ บีน ก็ร้องว่า "มอนตี้ขา! คุณไปไหน! คุณไม่ต้องการ เจลลี่ บีน อีกต่อไปแล้วใช่ไหมคะ?"

เวอเรียน ที่ฟังอยู่นั้นรู้สึกใจสลายเมื่อเธอได้ยินเสียงร้องของเด็ก เธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอถูกกรีดด้วยมีด “ฉัน…เจลลี่ บีน อย่าร้องไห้ โอเคฉันจะกลับไปหาหนูในอีกไม่กี่วันดีไหม?”