บทที่ 116 เมาในบาร์

ตั้งแต่วันนั้นที่เธอออกจากบ้านของตระกูลฟัดด์ ชีวิตของเธอดูเหมือนจะตกอยู่กับขวดเหล้า เพราะเธอไม่สนใจในทุกสิ่งที่เธอทํา

กวินคิดว่าเธอสูญเสียของรัก หล่อนเลยพาเธอไปดื่มที่บาร์

ทั้งคู่ดื่มกันมากมาย กอดคอกันร้องไห้งอแง

"เวอเรียน มอนท์! บอกมาตามตรงนะ! คราวนี้แกหงุดหงิดเพราะเรื่องผู้ชายหรือเปล่า?"

กวินก็ชี้ไปที่หล่อนโดยไม่รู้ตัว "มาเล่นเกมพูดความจริง ๆ กัน หากแกพูดความจริง ฉันก็จะดื่ม"

เวอเรียนก็ดื่มไวน์ด้วยใบหน้าที่มึนเมา เธอล้มลงบนโซฟาในห้องส่วนตัว "เอาล่ะ! งั้นฉันคงต้องบอกความจริงกับแก! แกจะได้เมา!"

"พูดสิ! แกมีแฟนโดยไม่คิดจะบอกฉันเลยใช่ไหม?"

เวอเรียนยิ้ม น้ําตาร่วงหล่นจากมุมตาของเธอ เธอหัวเราะ และพูดว่า "ความสัมพันธ์เหรอ นั่นมันไม่ใช่ความรัก! มันเป็นรักข้างเดียวของฉัน! เต็มใจเสมอ! ฉันคิดว่าอย่างน้อยเขาน่าจะสนใจในตัวฉัน แม้ว่าเขาไม่เคยคืดที่จะชอบฉันก็ตามแต่ ช่างมันเถอะ อย่าไปพูดถึงเลย ฉันจะเอาผู้ชายคนนี้ไปขึ้นบัญชีดําฉันของฉันในอนาคต!”

กวินก็รู้สึกเศร้า ความรู้สึกอัดอั้นอยู่ภายในใจเธอเช่นกัน เธอกระแทกแก้วค็อกเทลแก้วใหญ่ทันทีหลังจากดื่มมันหมด "ฉันด้วย! ยานิ เควน ไม่ได้รักฉันเลย! ไหนบอกฉันมาหน่อยสิ ว่าทําไมเขาถึงตกลงจะคบกับฉัน การแสดงออกที่เขาตกลงว่าจะคบกับฉันนั่นไม่ได้หมายความว่าเขาชอบฉันหรอกเหรอ? ทําไมกัน?"

เวอเรียนหัวเราะเสียงดัง และเยาะเย้ยเธอ "แกมันไร้เดียงสาเกินไป!" ขอบอกไว้ก่อนเลยว่า ผู้ชายที่อยู่กับฉันถึงขั้นกับบอกฉันว่าอยากแต่งงานกับฉันด้วยซ้ำ!"

ผู้หญิงสองคนที่เมาแล้วอยู่ด้วยกัน กำลังเปิดใจคุยกันขณะที่เวอเรียนพูดจากความรู้สึกลึก ๆ ว่า "ผู้ชายไม่ได้หมายความว่าเขาชอบแกจริง ๆ เมื่อเขาอยากมีอะไรกับแก หรือแม้กระทั่งเขาเต็มใจยอมแต่งงานกับแก”

ก่อนหน้านี้ เจนเซ่นก็เป็นแบบนี้และตอนนี้ก็เป็น ฮีลตัน ฟัดด์ อีกคน ทำไมเธอถึงต้องมาพบเจอกับคนสารเลวเช่นนี้?

กวินซุกใบหน้าของเธอที่บ่าของเวอเรียน พลางขมวดคิ้วถามว่า "แก ทําไมยานิถึงไม่ชอบฉัน? ฉันไม่สวยเหรอ? เวอเรียน… บอกฉันทีว่าฉันต้องทํายังไงให้เขาสนใจฉันบ้าง"

เวอเรียนยกมือโบกไปมาราวกับว่าเธอกำลังบริหารประเทศ และตะโกนว่า "ยานิ เควน... ไม่ใช่คนดี! แกควรเลิกกับเขาโดยเร็ว!"

“ฉันไม่อยาก ... "

เวอเรียนหัวเราะสองครั้ง แล้วเอียงศีรษะของเธอไปบนไหล่ของกวินก่อนที่เธอจะปิดตาลง

“เวอเรียนช่วยฉันคิดหน่อยสิ ยานิดูเหมือนจะมีแฟนเก่าที่ยังรักอยู่ในใจ ... "

ก่อนที่กวินจะพูดจบ เธอก็หันกลับมา และเห็นเวอเรียนนอนหลับอยู่ข้าง ๆ เธอ เธอเขย่าเวอเรียน "เวอเรียน? เวอเรียน?

เวอรียนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยเมื่อเธอถูกเขย่า คิ้วที่ดูละเอียดอ่อน และบอบบางของเธอก็ย่นเข้าหากัน ขณะที่เธอพึมพำ “ฮีลตัน ฟัดด์… ทำไมคุณถึงใจร้ายจัง?”

"... "

ฮีลตัน ฟัดด์?

ฮีลตัน ฟัดด์... นั่นไม่ใช่ลุงเล็กของเธอหรอกหรือ?

...

ภายในห้องส่วนตัวสุดหรูอีกห้องของครอส บาร์

ฮีลตันนั่งดื่มบรั่นดีสี่ถึงห้าแก้วอย่างเงียบ ๆ

แซนเดอร์สะกิดจินน์ด้วยไหล่ของเขา “คุณชายเชน ดูเขาสิ เขาแปลกมากวันนี้ เขาชวนเรามาที่บาร์เพื่อมาดื่มตอนเขาว่าง มันน่าแปลก!”

จินน์ขมวดคิ้ว และเหลือบมองไปที่ฮีลตัน "ใช่ นายไม่จําเป็นต้องดูแล เจลลี่ บีน เหรอ? นอกจากนี้ นายไม่จําเป็นต้องดูแลสิงโตตัวน้อย ๆ ที่ตกยากด้วยอย่างนั้นเหรอ?”

ฮีลตันเม้มริมฝีปากบางของเขา เขานั่งอยู่ในห้องส่วนตัวที่มีแสงสลัว ใบหน้าของเขาไม่มีการแสดงออกพวกเขามองไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงแม้น้อย

"อย่างไรก็ตาม เมื่อพูดถึงสิงโตตัวน้อยนั้น ฮีลตัน ครั้งสุดท้ายที่นายมอบดอกกุหลาบให้กับภรรยาของฉัน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้เรื่องนี้นะ"

ตอนนี้เขาต้องการจะแก้เผ็ด

ยานนี่ จอย จงใจเข้าใกล้ฮีลตันเพื่อให้เขาหึง แน่นอนว่าเขาจําความรู้สึกเกลียดชังนี้ได้ดี

ฮีลตันวางแก้วไวน์ไว้ในมือของเขาลงบนโต๊ะ ดวงตาสีดําหล่อเหลาของเขาจ้องมองจินน์ ในขณะที่เขาเปิดริมฝีปากบาง ๆ ของเขา "อย่าได้คิดเข้าใกล้ เวอเรียน มอนท์"

ทั้งจินน์และแซนเดอร์ถึงกับสะดุ้ง

"ฮ่า ๆ ฉันยังไม่ได้พูดสิ่งที่ฉันต้องการจะทํา แต่นายก็ปกป้องเธอแล้ว หากนายมีความสามารถมากพอก็ซ่อนเธอไว้ให้ดี อย่าให้ฉันเจอเธอ”

แซนเดอร์หัวเราะ "ทําไมนายสองคนถึงทำเป็นเด็กกันนัก? ฉันดื่มแอลกอฮอล์มากเกินไป คงต้องไปเข้าห้องน้ําก่อน!"

เมื่อแซนเดอร์เดินออกจากห้องส่วนตัว พนักงานก็ถือแก้วค็อกเทลหลายแก้ววิ่งไปชนกับแซนเดอร์โดยบังเอิญ