บทที่ 118 คุณมอนท์ ออกจากเมืองนอร์ท ซิตี้!

เวอเรียนพยายามอย่างสุดกําลังที่จะนึกถึงสิ่งที่โง่เขลาของเธอ ที่ทำต่อหน้าฮีลตันเมื่อคืนนี้ อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เธอใช้สมองอยู่นาน เธอเริ่มรู้สึกปวดหัวมากขึ้น เธอยกมือทุบหัวของเธอ

อย่างไรก็ตาม ทําไมฮีลตันถึงได้มาปรากฏตัวที่บาร์เมื่อคืน?

หรือเป็นเพราะว่าเธอดื่มหนักมาก จนเธอเรียกเขาออกมาหาด้วยตัวเอง?

เธอตกใจเมื่อเธอคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เมื่อโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

กวินโทรมา กวินก็ดื่มไวน์ไปมากเมื่อคืน ขณะที่เสียงของเธอนั้นฟังดูแหบแห้งมาก “เวอเรียน กลุ่มทัวร์ที่ฉันลงชื่อสมัครไว้ให้เธอ จะออกเดินทางในเที่ยวบินรอบ 11.00 น. อย่าสายนะ"

เวอเรียนเหลือบมองเวลาได้แวบเดียวก็ถึงเวลา 8.30 น.แล้ว "ตอนนี้ฉันไม่สามารถพูดอะไรมากได้ ฉันต้องรีบทำให้ตัวเองสดชื่นแล้วออกไป”

โชคยังดีที่เธอเก็บทุกอย่างในกระเป๋าเอาไว้ก่อน มิฉะนั้นแล้วเธออาจไม่ทันขึ้นเครื่องเลยด้วยซ้ำไป.. .

ช่วงนี้ชีวิต และอารมณ์ของเธอเละเทะ เธอจึงให้กวินไปหาเพื่อนที่เธอทํางานอยู่ที่บริษัทท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง ให้จองทริปให้ราคาพนักงานให้เธอ เนื่องจากค่าใช้จ่ายด้านการท่องเที่ยวรวมถึงค่าที่พัก และตั๋วเครื่องบินของเธอนั้นถูกกว่า เวอเรียน มอนท์ ในการจองตั๋วเครื่องบินเอง เธอไม่เคยตัดสินใจติดตามทัวร์เมื่อมาถึง แต่สิ่งที่เธออยากทําคือต้องการเปลี่ยนสภาพแวดล้อม เพื่อบรรเทาอารมณ์ของเธอ

…

ณ ห้องประชุมของฟัดด์ กรุ๊ป

หลังจากฮีลตันเปิดประชุมผู้บริหาร เขายกข้อมือขึ้นมาดูเวลาจากนาฬิกา เมื่อเวลา 11.30 น.

ตอนนี้เธอน่าจะตื่นได้แล้ว

เขาคว้าโทรศัพท์ของเขาแล้วกดโทรไปหาเวอเรียน แต่เธอปิดโทรศัพท์

คิ้วของเขาขมวดกันเป็นปม เธอดื่มมากเกินไปหรือเปล่า ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?

ทันใดนั้นเอง คุชก็ผลักประตูเข้ามาอย่างบ้าคลั่งและรีบพุ่งเข้ามาหาเขา "เจ้านาย มีเรื่องไม่ค่อยดีนัก คุณมอนท์ เธอออกจากนอร์ท ซิตี้ ไปในเที่ยวบิน 11.00 น.”

“นายว่าอะไรนะ?"

ดวงตาของฮีลตันหรี่เล็กลงในขณะที่ได้ฟัง

ผู้หญิงคนนั้นทําบ้าอะไรอยู่เนี่ย? เมื่อคืนเธอพูดพล่ามว่าเธอชอบเขา เธอลืมข้อความทั้งหมดที่เธอพูดเมื่อตื่นขึ้นมาวันนี้หรือเปล่า?

ฮีลตันขมวดคิ้วและเม้มริมฝีปากบางของเขา พร้อมกับถามว่า "เธอจะไปไหน?"

"คุณมอนท์ไปที่เมืองเอส ผมควรจะจองตั๋วเครื่องบินไปเมืองเอสให้คุณตอนนี้เลยหรือไม่?"

เขาไม่พูดแม้แต่คําเดียว ใบหน้าก็หมองคล้ำลง สักพักหนึ่งเขาก็พูดอย่างใจเย็นว่า "ฉันจะไปมาหาเธอทําไม?"

เขาปฏิเสธที่จะเชื่อว่า เวอเรียน มอนท์ จะไม่มีวันกลับมาที่เมืองนอร์ท ซิตี้ และจะละทิ้งไม่ยอมดูแล เจลลี่ บีน

คุชอึ้ง เจ้านายของเขายังโกรธคุณมอนท์อยู่รึเปล่า?

อย่างไรก็ตาม คุชตระหนักในตอนท้ายของวันนี้ว่า ฮีลตันได้ทำงานจนคุ้มค่าแล้ว สามถึงสี่วันในบ่ายวันเดียว

เมื่อถึงช่วงสิ้นสุดวันทํางาน ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ออกไปไหน คุชจึงชงกาแฟใหม่มาเสิร์ฟให้ "เจ้านาย คุณต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงในการทํางานที่มีความแข่งขันสูงขนาดนี้"

หลังจากฮิทตันจิบกาแฟไปหนึ่งคํา ดูเหมือนจะยังไม่หยุด เพราะเขามุ่งเน้นไปที่ข้อมูลตลาดหุ้นบนโน้ตบุ๊ก

คุชถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ว่า "เจ้านายครับ วันนี้คุณทํางานทุกอย่างเสร็จหรือยัง? ตั้งใจจะไปเยี่ยมคุณมอนท์ที่เมืองเอสทันทีเลยหรือเปล่า?"

ฮีลตันมองเขาอย่างเยือกเย็นว่า "เมื่อไหร่กันที่นายเริ่มฉลาดมากเกินไป"

คุชถูจมูกแล้วถามว่า "แล้วผมควรจะจองเที่ยวบินรอบกี่โมงดีครับ?"

"พรุ่งนี้เช้าสิบโมง"

…

เมื่อฮีลตันกลับไปที่บ้านของครอบครัวฟัดด์ หลังจากทํางานล่วงเวลาจนถึงดึกมากแนนซี่ก็อยู่บ้านเช่นกัน

"ฮีลตัน ทําไมคุณกลับมาดึกจัง ฉันไม่สามารถติดต่อคุณทางโทรศัพท์ ฉันเป็นห่วงคุณแทบแย่”

เธอได้ยินจากป้าออร์คิดว่าเวอเรียนไม่ได้อาศัยอยู่ในบ้านของครอบครัวฟัดด์แล้ว และดูเหมือนฮีลตันจะไม่ออกไปตามหาเธอ นี่หมายความว่าเวอเรียนได้ออกจากบ้านของครอบครัวฟัดด์ไปแล้วใช่ไหมตอนนี้?

ฮีลตันพูดด้วยริมฝีปากบาง ๆ ของเขา “ผมทำงานล่วงเวลาที่ออฟฟิศ โทรศัพท์แบตหมดแล้ว เซย์นเป็นไงบ้าง"