บทที่ 126 นายต้องเลิกกับ เวอเรียน มอนท์ ทันที!

เวอเรียนกำลังเก็บเปลือกหอยบนชายหาดเพียงลําพังมาสักพักแล้ว เธอคิดกับตัวเองว่า เจลลี่ บีน จะมีความสุขมากขนาดไหนเมื่อเธอมอบเปลือกหอยที่สวยงามเหล่านี้ให้เธอ

หลังจากล้างเปลือกหอยให้สะอาดแล้ว เธอก็กลับขึ้นไปที่ฝั่ง เธอใช้เวลานานมากในการค้นหาฮีลตันก่อนที่จะพบเขายืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

เขานั่งอยู่บนต้นไม้ใน ขณะที่กองก้นบุหรี่ขนาดใหญ่นั้นกระจัดกระจายอยู่ใต้เท้าของเขา แม้ว่าสายตาของเขาจะยังคงเย็นชาอย่างหล่อเหลา แต่มันก็ดูไม่เฉียบคมเหมือนปกติ ดูเหมือนเขาจะติดอยู่ในห้วงแห่งความทรงจํา

เวอเรียนรีบวิ่งไปหาเขา ในขณะที่ในมือเปลือกหอยจํานวนหนึ่งให้เขาดู "ดูฉันมีเปลือกหอยสวย ๆ ให้กับ เจลลี่ บีน ด้วย มันสวยไหม? “

ฮีลตันลดสายตาของเขาลงมาจ้องมอ และหลังจากดูเปลือกหอยเขายังคงเงียบเป็นเวลานาน

เวอเรียนถามด้วยความวิตกกังวล "ฮีลตัน เป็นอะไรไป? "ฉันทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือเปล่า?”

ตั้งแต่เช้าเขาดูอารมณ์ไม่ค่อยดี ถึงแม้ว่าเมื่อคืนมันจะไม่อบอุ่นเป็นพิเศษ อย่างน้อยมันก็ดีกว่าตอนนี้มาก

เธอมักจะอยู่ในอารมณ์ที่น่ารื่นรมย์ต่อหน้าคนที่เธอรัก นับประสาอะไร เมื่อเธอรู้อย่างแน่ใจแล้วว่าเป็นเธอที่เริ่มชอบฮีลตันก่อน ยิ่งไปกว่านี้ปริมาณความรักที่ฮีลตันที่มีต่อเธอในตอนนี้นั้นเปรียบเทียวไม่ได้กับความรักของเธอที่มีต่อเขา ด้วยเหตุนี้เธอจึงเต็มใจที่จะทนต่อเขาและยิ่งกว่านั้นเธอกลืนศักดิ์ศรีของเธอเพื่อทําให้เขาพอใจ

อย่างไรก็ตามฮีลตันเพียงแค่ให้คําตอบที่เรียบง่ายและเย็นชาของเธอว่า "คุณไม่ได้ทําให้ผมไม่พอใจ"

เวอเรียน ลดการจ้องมองของเธอและสังเกตเห็นรอยไหม้บนนิ้วหัวแม่มือ และนิ้วชี้ของเขา เธอยกมือขึ้นและถามว่า "มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง? มันเป็นการเผาไหม้โดยไม่ตั้งใจจากการสูบบุหรี่หรือไม่?"

แต่ถ้าเป็นอุบัติเหตุมันจะเหลือรอยไหม้สีแดงเพียงเครื่องหมายเดียว นี่เป็นการรอยไหม้ที่ชัดเจนและดูเหมือนจะเป็นการเผาไหม้ที่เกิดขึ้นเอง

เธอขมวดคิ้วอย่างเป็นห่วง "หากปล่อยไว้โดยไม่ได้รับการรักษสแผลจะมีอาการพุพอง ฉันพาคุณไปพันผ้าพันแผลที่คลินิก และให้หมอจัดการแผลที่หลังของคุณ"

เมื่อเธอดึงเขาขึ้นมาฮีลตันก็คว้ามือของเธอทันทีและดึงเธอไปหาเขาทันที

"รีอาน่า"

จู่ ๆ เธอก็ถูกกอดแน่น "คุณ คุณแผลเจ็บมากเหรอ?"

เธอยกมือขึ้นแล้วตบหลังเขาเบา ๆ การเคลื่อนไหวของเธออ่อนโยนมาก

ฮีลตันดูแข็งแกร่ง และภาคภูมิใจในตัวเองเสมอ เธอไม่เคยเห็นด้านที่อ่อนแอของเขามาก่อน ถ้าเธอต้องนึกถึงสิ่งต่าง ๆ มันจะเป็นก็ตอนที่เขามีอาการกระเพาะอาหารในห้องทำงานในตอนนั้น อย่างไรก็ตามในตอนนั้นแม้ในขณะที่ท้องของเขาเจ็บเขาก็ดูเหมือนจะไม่อ่อนแอแม้แต่น้อย ตอนนี้ในทางกลับกันเมื่อเขาเรียกหาเธอ "รีอาน่า" ในขณะที่กอดเธอแน่น เธอไม่แน่ใจว่าเธอกําลังประสาทหลอนหรือไม่ หรือในขณะนี้ฮีลตันได้หลุดพ้นจากสิ่งที่คุกคามเขา และพลังของเขาออกไปจนหมด

ทําไมจู่ ๆ เขาถึงเป็นแบบนี้? เธอเริ่มไม่แน่ใจ แต่จริง ๆ แล้วเธอชอบความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่เขาต้องการเธอ

เธอจับมือเขาและวางมันไว้ข้างริมฝีปากของเธอ ขณะที่เธอเริ่มเป่ามันอย่างแผ่วเบา ๆ "มันจะหายเจ็บปวดทันทีหลังจากที่ฉันระเบิดมัน"

การจ้องมองที่ร้อนแรงของฮีลตันถูกตรึงไว้บนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธออย่างเด่นชัด

ขณะที่เวอเรียนเป่านิ้วให้เขา “ทำไมคุณไม่ระวังสักนิดตอนที่คุณสูบบุหรี่ล่ะ? คุณไม่รู้สึกว่านิ้วของคุณนั่นไหม้จนกลายเป็นสภาพเช่นนี้หรือ?”

ในขณะที่เธอบ่นพึมพํากับตัวเอง เธอฟังดูเหมือนหญิงชราที่เจ้ากี้เจ้าการ เพราะฮีตันไม่มีอารมณ์ที่จะพูดในขณะนี้ สิ่งที่เขาคิดคือมันทําให้หัวใจของเขาสงบลงเพื่อฟังเสียงของเธอในขณะที่นั่งอยู่กับเธอ ณ จุดนี้

เมื่อเวอเรียนเงยหน้าขึ้นสิ่งที่เธอตรงหน้านั้นเห็นคืออารมณ์ที่ซับซ้อน ที่เกิดขึ้นในแววตาของเขา ในขณะที่เขาจ้องมาไปที่เธอ

"ทําไมคุณถึงจ้องฉันแบบนั้น?"

เขาจ้องหน้าเธอ เขาสามารถระลึกความรักแรกที่เสียชีวิตของเขาใช่ไหม?

สายตาของฮีลตันตกตะลึงเล็กน้อย เขาเอ่ยกับเธอในขณะที่เขายืนขึ้นว่า "ไปกันเถอะ"

เวอเรียน กัดริมฝีปากของเธอ และคิดว่าเขาพยายามที่จะเปลี่ยนเรื่อง ดังนั้นเธอจึงรีบก้าวไปข้างหน้าและจับมือของเขา

"ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบฉันเหมือนกับที่ฉันชอบคุณในตอนนี้ แต่ฉันรอได้”