บทที่ 125 ฮีลตัน ฟัดด์ ถูกครอบงำ

แม้ว่าในใจแล้ว เวอเรียนไม่เต็มใจ แต่ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งหมดก็เกิดจากการคุกคามของฮีตัน เธอวิ่งเข้าไปซื้อกางเกงชั้นในให้เขาในร้านสะดวกซื้อโดยไม่เต็มใจ

เมื่อเธอไปถึงร้านสะดวกซื้อบนเกาะ เธอสังเกตเห็นกางเกงชั้นในแบบผู้ชายเป็นแถวอยู่บนชั้นโชว์ เธอตั้งใจจะเอื้อมมือไปเลือกสีดํา แต่ในที่สุดก็เปลี่ยนใจ เธอกลับซื้อลายดอกไม้ที่อยู่ด้านข้างแทน

นิสัยการแต่งตัวในแต่ละวันของฮีลตันนั้นจะเป็นสีดํา หรือสีขาว หรือสีเทา ไม่มีอีกแล้ว ถ้าเขาใส่ลายดอกไม้นี่ มันคงสนุกแน่ ๆ!

เวอเรียนแทบจะหัวเราะออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว จินตนาการถึงภาพในหัวของเธออย่างไม่ทันคาดคิด

เมื่อกลับมาที่โรงแรม เวอเรียนก็โยนกางเกงชั้นในที่ซื้อมาใหม่ให้เขา "นี่ของคุณ"

ฮีลตันทําหน้าบึ้งเมื่อสังเกตเห็นสีของกางเกงชั้นใน มันเป็นลายดอกไม้สีแดง มันไม่เหมาะกับเขาเลย

ชายคนนั้นจับเอวของเธอแล้วก้มหน้าถามเธอว่า "คุณจงใจทําแบบนี้ใช่ไหม?"

เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว หลบหน้าเขา "ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณชอบใส่กางเกงในสีอะไร ฉันเลยซื้อตามสบายเลย"

"เมื่อคืนตอนที่คุณถอดมันออก คุณไม่เห็นเหรอ?”

เวอเรียนพูดไม่ออก

เวอเรียนทำท่าทีประจบประแจง ในขณะที่ใบหน้าอันบอบบางของเธอก็หน้าแดงระเรื่อ

ฮีลตันเปิดกางเกงในแบบใช้เพียงชิ้นเดียว แล้วยัดเข้ามือเธอ เขาทําหน้าเคร่งขรึมว่า "ไหน ๆ ก็ซื้อมาแล้วทําไมไม่ใส่ให้เลย"

เวอเรียนถึงขั้นพูดไม่ออกอีกแล้ว

เวอเรียนเกือบไอเป็นเลือด เธออยากรู้ว่านี่เป็นตรรกะที่โง่เง่าอะไรกัน?

"คุณ...คุณไม่รู้หรือว่าจะแต่งตัวอย่างไรหลังจากถอดเสื้อผ้าออก ฉันไม่อยาก..."

"ผมบาดเจ็บ"

"อาการบาดเจ็บของคุณไม่ได้อยู่ที่แขนซะหน่อย!"

มันเป็นที่หลังของเขาที่ได้รับบาดเจ็บ แล้วจะห้ามเขาไม่ให้ใส่กางเกงในได้อย่างไร?!

ฮีลตันมองหล่อนอย่างงงๆ พลางโบกแขนที่ยาวเหยียดของเขา แล้วพูดว่า "ตอนนี้มันหักแล้ว"

เวอเรียนพูดไม่ออกอีกครั้ง

เขาตั้งใจแกล้งเธอ!

…

หลังจากทั้งฮีลตันและเวอเรียน อาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยดีแล้ว ก็พากันไปรับประทานอาหารเช้าที่ห้องอาหารของโรงแรม พวกเขาเจอแซคที่ทางเข้าร้านอาหาร

"ช่างบังเอิญจริง ๆ นะเวอเรียน พวกคุณกินอาหารเช้ากันมารึยัง? กินด้วยกันไหม?"

เนื่องจาก แซคเป็นเพื่อนเดินทางของเวอเรียนในช่วงสองวันที่ผ่านมา พวกเขาก็จะทานอาหารร่วมกัน อย่างไรก็ตาม การที่ฮีลตันมาที่นี่อย่างกะทันหันทําให้แซคไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงสถานะใหม่ได้

โดยปกติแล้วเวอเรียนไม่ค่อยสนใจเรื่องเล็กน้อย เธอจึงยินยอมอย่างไม่เป็นทางการ “โอเค เรายังอยากอยู่บนเกาะอีกสองวัน เราไปดําน้ําด้วยกันหลังอาหาร"

ทันทีที่เธอพูดจบ จะรู้สึกได้ว่าจู่ ๆ ก็มีอากาศเย็น ๆ ลอยอยู่รอบตัวเธอ

เพราะเหตุนี้ เวอเรียนจึงเงยหน้าขึ้นด้วยสัญชาตญาณของเธอ และชําเลืองมองไปยังชายข้าง ๆ ของเธอ หน้าหล่อของฮีลตันเริ่มบึ้งตึ้ง เพราะเขาแค่สบตาเธอเพียงครั้งเดียว ก่อนจะกอดอกทำและเดินเข้าไปในร้านอาหารตรงหน้าของพวกเขา

แซคเป็นคนที่มีความรู้สึกช้า เขาถามอย่างงงๆ ว่า "แฟนคุณอารมณ์ไม่ดีเหรอ?"

เวอเรียนหัวเราะอย่างเขินอาย “เขา…เขาเป็นคนแบบนั้น บุคลิกของเขาน่าเบื่อทีเดียว”

ร้านนี้มีสไตล์เป็นร้านอาหารบุฟเฟ่ต์แบบบริการตัวเอง ฮีลตันยืนอยู่ข้างหม้อโจ๊ก ในขณะที่ทำหน้ามุ่ยเมื่อเหลือบไปเห็นเวอเรียนที่กำลังคุยกับแซค เขาร้องเรียกเธอด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนและเย็นชา “รีอาน่า มานี่สิ”

เวอเรียนที่ถูกเขาเรียกขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ก็รีบวิ่งไปข้างเขาอย่างกระตือรือร้น และช่วยเขาหยิบชามก่อนจะยื่นให้เขา นอกจากนี้เธอยังจงใจทำให้เขาเสียสมาธิด้วยการถามว่า “แล้วโจ๊กแบบไหนที่คุณชอบที่สุด?”

อย่างไรก็ตาม แม้หลังจากรู้จักเขามานาน เธอก็ยังไม่แน่ใจว่าอาหารโปรดของเขาคืออะไร

ตอนที่เธอออกไปซื้ออาหารให้เขากับแนนซี่ในตอนนั้นแนนซี่สามารถเลือกแซนวิชทูน่าที่เขาโปรดปรานได้อย่างแม่นยำ จึงทำให้เธอได้รับเกียรติต่อหน้าเขา เพราะแนนซี่ก็รู้จักเขาดี และในฐานะแฟนของเขา เธอไม่รู้จริงๆ ว่างานอดิเรกของเขาคืออะไร