บทที่ 124 ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งมักจะก่อตัวก่อนความหลงไหลอันเร่าร้อน

เวอเรียนเงยหน้าขึ้นมองฮีลตัน นัยน์ตาของหล่อนมี ความสุขเล็ก ๆ ที่ได้ก่อขึ้นดวงตาของเธอ "แล้วคุณคนเดียวที่มีความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ได้ แต่ฉันไม่ได้งั้นเหรอ?”

ทําไมเขาถึงพูดไม่เข้าท่านักล่ะ?

ฮีลตันขมวดคิ้วเล็กน้อย ในขณะที่เขาคว้ามือที่โอ้อวดของเธอสีหน้าของเขาดูเย็นชาและจริงจังเล็กน้อย

เวอเรียนจึงชําเลืองมองเขา แล้วใช้จมูกลูบไล้เขา "ตอนนี้คุณคงไม่โกรธจริง ๆ ใช่ไหม?"

เขาเงียบไปโดยไม่มีเสียงอะไรเลย

เวอเรียนเริ่มมีอาการโวยวายเล็กน้อยตอนกอดเขา เธออธิบายว่า "ฉันไม่เคยทําตัวออดอ้อนยั่วยวนกับเจนเซ่น มีแค่คุณเท่านั้น…”

ถ้าเธอรู้ว่าควรทำตัวยังไง บางทีเจนเซ่นอาจจะไม่นอกใจเธอ

ถ้าเธอทําตัวยั่วยวนนิดหน่อย เจนเซ่นคงไม่อยู่กับ วาเนลล์ ชีน ใช่มั้ย?

"ตอนที่ฉันอยู่กับเจนเซ่น ความคิดของฉันยังไม่โตพอที่จะเปิดรับสิ่งต่าง ๆ อาจจะด้วยสาเหตุนี้ที่ทําให้เจนเซ่น หมดความอดทน และเริ่มคบหากับ วาเนลล์ ชีน

ฮีลตันจับเอวของเธอ และดึงเธอเข้าไปในร่างของเขา ขณะที่เธอยังพูดไม่จบ หน้าอกที่แข็งทื่อของเขากดดันทับด้านบนของเธอ...

“ตอนที่คุณอยู่กับเจนเซ่น เขาเคยสัมผัสคุณมาก่อนหรือเปล่า?"

คําถามนี้ถูกถามอย่างตรงไปตรงมาและเซ็กซี่เช่นนี เวอเรียนเอามือน้อย ๆ ของเธอวางลงบนไหล่ของเขาอย่างเบามือ เธอจ้องมองใบหน้าเขาด้วยสีหน้าแดงก่ำ "ตอนที่ฉันอยู่กับคุณ... ไม่ได้รู้สึกเลยหรือ?"

คิ้วที่ขมวดแน่นของฮีลตันค่อย ๆ คลายลง

เวอเรียนซุกตัวเองไว้กับเขาว่า "ฮีลตัน ฟัดด์ เมื่อก่อนฉันก็มีแค่คุณคนเดียว แต่ฉันรู้ว่าคุณเคยมีผู้หญิงมากมายหลายคนมาก่อน แต่นับจากนี้ไป คุณจะเป็นของฉันคนเดียวได้ไหม?”

เธอรู้ว่าไม่ว่าเรื่องนี้จะหลอกหลอนเธอมากแค่ไหน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในอดีตคือความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เธอจึงเลือกที่จะยอมรับมัน

ฮีลตันมองเธออย่างขบขัน "ใครบอกคุณว่าผมมีผู้หญิงอื่นมากมาย?"

นี่น่าจะเป็นหนึ่งในสมมติฐานของเธออีกใช่มั้ย?

หน้าเล็กของเวอเรียนกลายเป็นสีแดง "คุณไม่ได้เต็มเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์หรอกหรือ?"

"คุณกำลังชื่นชมผมหรือกำลังดูถูกผมอยู่?"

ฮีลตันจ้องมองหน้าตาน่ารักไร้เดียงสาของเธอ เขาเริ่มโอบกอดเธออย่างแนบแน่น และกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ ว่า "ทําไมคุณไม่รู้สึกว่าความสามารถในการเข้าใจผู้ชายของคุณนั้นไม่มีที่ติ นอกจากจะมีโอกาสสะสมประสบการณ์ไว้มากมายแล้ว”

เวอเรียน มอนท์ พูดไม่ออก

ประโยคเกี้ยวพาราสีนั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจต้านทานได้สําหรับเธอ เพราะเธอไม่สามารถโน้มน้าวตัวเองไม่ให้สงสัยในตัวเขาได้

โอ้ ไม่ ดูเหมือนว่าเธอกําลังดำดิ่งลงลึกมากขึ้น เพราะเธอสูญเสียวิจารณญาณไปอย่างสมบูรณ์ใช่ไหม?

เดี๋ยว เมื่อกี้เขาพูดบ้าอะไรอยู่เนี่ย?

ผู้ชายของคุณ?

เวอเรียนคิดว่าหัวใจของเด็กสาววัยรุ่นของเธอถูกทําลายไปตั้งแต่สามปีก่อน แต่หลังจากที่ถูกฮีลตันเข้ามาแทนที่ในหัวใจง่าย ๆ ใจของเธอก็ดูจะลุ่มหลงไปในทันที

ทันใดนั้น เธอรู้สึกขอบคุณแนนซี่มาก เพราะถ้าเธอไม่ได้ถูกแนนซี่ใส่ร้าย เธอจะไม่มีวันเดินทางไปถึงเกาะรีเจ้นท์ ดังนั้นฮีลตันจะไม่มาไกลถึงที่นี่ แม้ช่วงเวลานี้พวกเขาจะไม่เคยแชร์เตียงขนาดใหญ่ร่วมกัน ในขณะที่กอดกันอยู่อย่างแนบแน่น

เธอคิดว่าความรู้สึกของเธอที่มีต่อฮีลตันเต็มไปด้วยความรังเกียจ อย่างไรก็ตาม คืนนี้หลังจากที่เธอรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เธอตระหนักว่าความรู้สึกของเธอไม่ใช่แค่ชอบเขาแบบธรรมดา

นี่เป็นครั้งแรกที่ เวอเรียน มอนท์ ได้สัมผัสถึงความผูกพันที่ลึกซึ้งก่อนที่ความสัมพันธ์ใด ๆ ที่เร้าอารมณ์จะก่อตัวขึ้น

เธอตกหลุมรัก ฮีลตัน ฟัดด์ ก่อนที่เธอจะรู้ตัวด้วยซ้ำ

…

เรือแล่นอยู่ในทะเล มีคนสามคนอยู่บนเรือ สองคนในนั้นเป็นผู้หญิง และอีกคนหนึ่งเป็นผู้ชาย

สภาพอากาศในทะเลเริ่มเลวร้ายลงเรื่อย ๆ เมื่อเมฆเหนือขอบฟ้าก่อตัวขึ้น

"ตอนนี้กลับไปกันเถอะฮีลตัน สภาพอากาศในทะเลไม่สามารถคาดเดาได้ จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพายุมาล่ะ?"

"เธอใส่เสื้อชูชีพ เราจะไปถึงเกาะเร็ว ๆ นี้ ไปถึงเกาะก่อนก็ยังดีกว่าหันหลังกลับไปตอนนี้"

เมื่อเรือใกล้เข้ามาถึงเกาะได้เพียง 2 กิโลเมตร พายุก็โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างหนัก ตามมาด้วยฝนที่ตกหนักและพัดเข้าทะเลอย่างฉับพลัน "เมื่อคลื่นยักษ์ได้พัดกระหน่ำพวกเขา แล้วทันใดนั้น คลื่นยักษ์ก็ซัดมาทับพวกเขา ทำให้เรือของพวกเขาก็พลิกตะแคงข้าง"

“อา! ช่วยฉันด้วย! ยานิ! ฮีลตัน!”

หญิงสาวจมน้ําดับกลางคลื่น มันยิ่งใหญ่ไร้ขอบเขต เพราะมันปกคลุมท้องฟ้าทั้งหมด!

“แซม จอยซ์! คุณอยู่ที่ไหน?”

"แซมมี่! แซมมี่…”