บทที่ 149 น่ากลัวจริง ๆ

ฮีลตันยกมือใหญ่ขึ้น แล้วจะงท้ายทอยและกอดเธอไว้ในอ้อมแขน

ใบหน้าที่เปียกชื้นของเวอเรียนนั้นถูกกดทับที่หน้าอกเพราะร้องไห้ มือเล็กสองข้างของเธอโอบคอเขาไว้แน่น เธอร้องไห้เหมือนเด็กที่เสียใจ

แม้เธอจะรู้ว่า ซันนี่ เชีย ใส่ร้ายฮีลตัน แต่ฮีลตันมีความสัมพันธ์ทางร่างกายกับซันนี่ นั่นคือความจริง เธอไม่สามารถเอาตัวเองออกจากความจริงที่เลวร้ายนี้ ที่อยู่ภายในใจของเธอได้หรอก

ฮีลตันก้มหัวไปจูบหูเธอเบา ๆ เขาปลอบเธอด้วยคําพูด "เอาล่ะ อย่าร้องไห้นะ คุณอายุเท่าไหร่แล้ว ทําไมคุณเอาแต่ร้องไห้เหมือน เจลลี่ บีน”

เธอร้องไห้ฟูมฟาย เส้นผมของเธอติดอยู่ที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความโกรธและพูดอย่างเกรี้ยวกราด "ฮีลตัน ฟัดด์ คุณมีผู้หญิงอีกกี่คน? คุณอธิบายให้ชัดเจนภายในครั้งเดียว เพื่อที่ฉันจะได้เตรียมใจ ไม่งั้นคราวนี้คุณจะมี ซันนี่ เชีย ครั้งหน้าคุณก็คงจะมี วินเทอร์ เชีย"

"ไม่ พลาดครั้งนี้พอ"

"พลาดเหรอ" เวอเรียนดูอารมณ์ดีแค่ไหน หลังจากที่ได้ฟังแล้วหล่อนขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "คุณหมายถึงว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้คุณสามารถจัดการได้ดีมาก เลยไม่มีอุบัติเหตุเกิดขึ้น?"

ฮีตันขมวดคิ้วนิด ๆ มือใหญ่ของเขาหวีผมบนศีรษะของเธอเล็กน้อย "คุณจงใจบิดเบือนความหมายของผม"

เวอเรียนจ้องมองเขา เมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน เธอกอดคอเขา แล้วก็ดมกลิ่นของเขา และลูบไล้ริมฝีปากบาง ๆ ของเขาอย่างเบามือด้วยนิ้วมือที่บอบบางของเธอ

"เมื่อกี้คุณไม่ได้จูบฉัน..."

เขาดุร้ายมาก เขาไม่ได้แม้แต่จูบเธอด้วยซ้ำ

ฮีลตันมองเธอด้วยความรู้สึกแปลก ๆ "คุณไม่ชอบผมเพราะผมสกปรก หรือคุณไม่อยากให้ผมแตะต้องคุณ?"

"ใครบอกว่าห้ามจูบฉัน"

รู้ว่าเธอพูดมากเกินไป เธอหน้าแดง กอดคอเขา แล้วก้มหัวลง เสนอตัวจูบปากบาง ๆ ของเขา

ฮีลตันพลิกตัวแล้วกดเธอไว้ใต้เขาอีกครั้ง

…

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเวอเรียนตื่นขึ้นมา เธอพบว่าฮีลตันยังคงหลับอยู่

เธอเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของเขาและจ้องมองเขาอย่างเงียบ ๆ สักพัก

เธอยกนิ้วขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าที่หล่อเหลาอันบอบบางของเขา นิ้วมือของเธอแตะที่สันจมูกอันแหลมคมของเขา และในที่สุดก็แตะริมฝีปากที่บางของเขา

เวอเรียนใช้แขนยันตัวแล้วก้มลงไปจูบเขาเบา ๆ เธอคิดว่าเขาหลับและพยายามจะขโมยจูบจากเขา ปรากฏว่าเมื่อริมฝีปากของเธอกําลังจะออกไป ท้ายทอยของเธอถูกมือใหญ่ของผู้ชายกุมไว้ จูบนั้นลึกซึ้งมากขึ้น

บ้าจริง ชายคนนี้แกล้งหลับ!

"ฉัน...ฉันจะลุกขึ้น"

ในขณะที่เวอเรียนกำลังจะลุกขึ้น แต่เธอกลับรู้ตัวดีว่าเธอไม่ได้สวมอะไรใต้ผ้าห่ม ฮีลตันยังอยู่ที่นี่ เฝ้ามองเธออยู่ ถ้าเธอลุกขึ้นและแต่งตัวได้ยังไง?

"ทําไมคุณถึงไม่ลุกล่ะ?"

นัยน์ตาดําของชายผู้นั้นมองเธออย่างตลกขบขัน

หูของเวอเรียนกลายเป็นสีแดง แต่เธอก็ยังต้องลุกขึ้นยืน เธอหันกลับมาและคลานออกมาจากเตียงอย่างระมัดระวัง คว้าเสื้อผ้าที่อยู่บนพื้นคลุมตัวเองไว้

เขาที่จ้องมองเธอจากด้านหลัง มีสายตาที่ลุกโชน

ผู้หญิงคนนี้มีรูปร่างที่โค้งเว้าที่สวยงาม และมีรอบเอวที่บอบบางมาก ท่าทางที่เธอเดินแกว่งไปแกว่งมาต่อหน้าเขานั้นดึงดูดเขา ทําให้เขาวิงเวียนศีรษะตั้งแต่เช้าตรู่

เขาแค่ยกมือขึ้น จับเอวเธอไว้ แล้วเอาเธอกลับไปนอน

"คุณจะทําอะไร ฉันกำลังจะลุก"

ฮีลตันกดเธอไว้ใต้ร่างกาย เพื่อเตรียมบางอย่าง... ขณะนั้นประตูห้องนอนถูกมือเล็กผลักเข้ามา

"พ่อ! ทําไมพ่อยังไม่ตื่นล่ะคะ หนูกำลังจะไปโรงเรียนสาย!"

ฮีลตันเอาเวอเรียนยัดใต้ผ้าห่มและคลุมเธอไว้อย่างแน่นหนา

มองจากข้างนอก เจลลี่ บีน ไม่เห็นอะไรผิดปกติ

"พ่อรู้ หนูไปรับประทานอาหารเช้าก่อน แล้วพ่อจะตื่นทันที"

เจลลี่ บีน ทำปากมุ่ย และส่งเสียง “อ้อ” อย่างน่าสงสาร