บทที่ 150 กวินเลิกคบเวอเรียน

หลังจากส่ง เจลลี่ บีน ไปโรงเรียนอนุบาลแล้วเหลือเพียงเขาและเวอเรียนที่อยู่ในรถ

หล่อนเม้มริมฝีปาก อดไม่ได้ที่จะเตือนเขา "เอ่อ… ฉันจะไปที่ทำงาน ที่บริษัทยาส คุณแค่ไปส่งฉันที่บริษัทยาส ระหว่างทางแค่นั้นก็พอ"

เธอเพิ่งคืนดีกับฮีลตัน ดังนั้นเธอจึงไม่มีเวลาที่จะพูดถึงมัน ตอนนี้เมื่อเธอพูดถึงเรื่องนี้ เธอมองใบหน้าด้านข้างของผู้ชายคนนั้นอย่างมีสติ ตามคาด ใบหน้าของเขาดูหม่นหมองและดูไม่ค่อยดีนัก

“ฉันรู้ว่าคุณไม่ชอบให้ฉันทำงานที่ยาส แต่ตอนนี้ยาสคือบริษัทที่เหมาะสมที่สุดของฉันในเมืองนี้ ฉันชอบภาพวาดและการออกแบบมาก ๆ ฮีลตัน แม้ว่าคุณจะไม่สนับสนุนฉันในยาส แต่ฉันอยากไป และฉันก็ต้องการกําลังใจจากคุณจริง ๆ”

พอพูดจบ เวอเรียนมองเขาอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าเขาจะโกรธขึ้นมาทันที อย่างไรก็ตาม แม้เขาจะมีใบหน้าที่เคร่งขรึมและหล่อเหลา แต่ก็ไม่ปรากฏแววของความไม่พอใจแต่อย่างใด

เวอเรียนมองว่าเป็นท่าทีที่เขาไม่คัดค้านหรือสนับสนุนเท่านั้น

รถสปายเกอร์สีดำ จอดอยู่ที่หน้าประตูบริษัทยาส เวอเรียนหยิบกระเป๋าของเธอมา เธอเห็นเขาเงียบ เธอได้แต่พูดเบา ๆ "ฉันไปแล้วนะ ขับรถระวังด้วยนะคะ”

เมื่อเธอหมุนตัวเปิดประตูรถ จู่ ๆ เขาก็คว้าข้อมือซ้ายของเธอและดึงเธอกลับมา

เวอเรียนหันไปมองเขา "มีอะไรคะ?"

"คุณทํางานที่ยาสได้ นอกเหนือจากเรื่องการทํางาน คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ติดต่อกับยานิเป็นการส่วนตัว"

เขาก้มหน้าลง เสียงของเขาเย็นมาก อย่างไรก็ตาม นับเป็นการยอมอ่อนข้อมากที่สุดของฮีลตันอย่างแน่นอน

เวอเรียนมุ่ยปากงอ แล้วหันมาสวมกอดเขา เธอพูดเบา ๆ อย่างอ่อนน้อมว่า "ฉันจะไม่คบยานิเป็นการส่วนตัวอย่างแน่นอน อีกอย่างเขาเป็นแฟนกวินนี่ด้วย ฉันไม่สนิทกับเขาเกินไปหรอก ไม่ต้องห่วง ฉันแค่ทํางานอยู่ที่ยาส เท่านั้น"

ฮีลตันขมวดคิ้วนิด ๆ แล้วส่งเสียงในคอเหมือนเขาตกลงกับเธอ

"ผมเข้าใจแล้ว"

ผู้ชายคนนั้นจับมือเธอ และไม่อยากปล่อยมันไป นัยน์ตาดําของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธออย่างลึกซึ้ง "แค่นี้หรือ?"

เวอเรียนตกใจแทบไม่ทันที่จะตอบโต้เรื่องนี้ เนื่องจากหูแดง เธอขยับริมฝีปากเข้าหาเขาและจูบริมฝีปากบางๆ ของเขาสั้น ๆ

ฮีลตันปล่อยเธอไปอย่างพอใจ และสั่งเธออย่างมีสติ "อีกอย่าง ยานิเป็นคนที่ปากร้ายมาก อย่าเชื่อในสิ่งที่เขาพูด”

"โอเค ฉันเข้าใจ"

พอลงจากรถ เวอเรียนก็โบกมือให้ฮีลตันที่อยู่ในรถ แล้วหันมาเข้าบริษัท

เดินมาตามทาง เธอจับแหวนเพชรที่นิ้วนางอย่างชื่นบาน มุมปากก็ยิ้มขึ้นอย่างร่าเริง กระปรี้กระเปร่า อย่างมีความสุข

…

ในห้องทำงานประธานบริษัทยาส

ยานิกำลังจะไปประชุม แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงกึกก้องมาจากด้านนอกสํานักงาน

"คุณเยลเลนครับ ประธานเควนประชุมกันตอนนี้ คุณเข้าไปไม่ได้จริง ๆ"

ข้างนอกมีเสียงกวินเอะอะโวยวาย "อย่าขวางทางฉันนะ ฉันจะต้องไปหายานิเดี๋ยวนี้ เขาหลบหน้าฉันมาเป็นเดือนแล้ว!"

แดน ลี สกัดเธอจากทางซ้ายและขวา แต่เขาก็หยุดเธอไม่ได้ กวินบุกเข้าไปในออฟฟิต

ทันทีที่ประตูห้องทํางานเปิดเข้าไป ยานิก็เงยหน้าขึ้น กวินก็เห็นเขา หล่อนขมวดคิ้วถามเขา "ทําไมคุณไม่เห็นฉัน?"

เธอน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?

ยานิวางปากกาในมือแล้วนั่งเก้าอี้หมุน เขาบอกในขณะที่ท่าทีของเขาดูเย็นชามาก "กวิน ผมว่าผมพูดชัดเจนกับคุณแล้วนะ ผมไม่สนใจคุณหรอก เราเลิกกันมาเดือนนึงแล้ว"

กวินโกรธมาก "ฉันไม่เคยบอกว่าฉันอยากเลิกกับคุณ! ตอนนี้คุณยังเป็นแฟนฉันอยู่!"