บทที่ 151 ย้ายออกไปใช้ชีวิตครอบครัวด้วยกันสามคน

เวอเรียนถอยหลังครั้งใหญ่ และยังเว้นระยะห่างที่ปลอดภัยจากยานิ “ท่านประธานเควน อย่ามาล้อเล่นกับฉัน ฉันไม่เพียงแค่มีแต่แฟน แต่ฉันยังมีลูกด้วย"

ยานิไม่ได้สนใจ แถมยังหัวเราะเยาะ "คุณอาจจะเลิกกับแฟนของคุณในอนาคตนี้ก็ได้ ส่วนลูกของคุณนั้นมาจากการรับอุ้มบุญแทนไม่ได้เกิดจากความรักของคุณกับฮีลตันสักหน่อย”

"นี่คุณ!”

คําพูดของยานินั้น ทำให้ยั่วเวอเรียนจนทำให้เธอโกรธจนกระทั่งเธอจ้องมองเขาดวงสายตาโกรธเคือง

"นอกจากนี้ถึงแม้ว่าคุณจะแต่งงานกับฮีลตันแล้วยังไง? ทุกวันนี้คู่แต่งงานตั้งมากมายที่หย่าร้างกันง่าย ๆ ใครจะรับประกันได้ว่าตลอดชีวิตของเรา ใครจะเป็นคู่ครองหรืออาจจะเปลี่ยนเป็นคนอื่น”

เวอเรียนวางเอกสารในมือของเธอลงบนโต๊ะของเขา "ท่านประธานเควน กรุณาทบทวนเอกสารการร่างสัญญา ฉันยังมีงานต้องทํา ฉันขอตัวก่อน"

เธอเมินคําพูดของยานิ จากนั้นเวอเรียนรีบออกจากออฟฟิศทันที

อย่างไรก็ตามหลังจากออกจากห้องทำงานคําพูดของยานิ ก็สะท้อนอยู่ในหูของเธอเหมือนเสียงของมารตามหลอกหลอน

เจลลี่ บีน ไม่ได้เป็นสิ่งที่เกิดจากความรักของเธอกับฮีลตัน แม้ว่าเธอจะมีความสัมพันธ์ทางกายกับเขา แต่เธอดูเหมือนคนนอกที่ไม่สามารถใช้ชีวิตกับครอบครัวฟัดด์ได้

เธอกับฮีลตันอยู่ด้วยกันได้จริง ๆ เหรอ?

นอกจากนี้ เวอเรียนยังมีคําถามอยู่ภายในใจของเธอเสมอ ในตอนนั้นเธอยินยอมที่จะเป็นคนอุ้มบุญสำหรับค่าจ้าง 10 ล้านเหรียญ แต่ทำไมฮีลตันถึงต้องมองหาคนแปลกหน้าเพื่ออุ้มบุญ? หรือเขาต้องการแค่อยากที่จะมีลูก?

…

ฮีลตันโทรมาหาหลังจากที่เวอเรียนนั้นเลิกงาน

“คุณเลิกงานแล้วหรือยัง?”

เวอเรียนกำลังเก็บกระเป๋าแล้วตอบว่า “ฉันเพิ่งเลิกงานค่ะ เดี๋ยวฉันจะลงไปด้านล่างแล้วค่ะ”

“ผมอยู่ที่หน้าประตูบริษัทยาส”

เวอเรียนตกใจ เธอถือมือถือ มืออีกข้างถือกระเป๋า เธอรีบเดินออกจากออฟฟิศไปอย่างรวดเร็ว "คุณมาที่นี่เพื่อมารับฉันเหรอคะ?”

ชายคนนั้นพูดแค่สี่คํา "คุณลงมาได้แล้ว"

เธอไม่ได้ยินวี่แววเสียงที่แสดงถึงความห่วงใย และอ่อนโยนในน้ําเสียงอันเย็นชาของเขา แต่ถึงกระนั้น เวอเรียนก็ยังรู้สึกปลื้มอยู่ในใจ

…

เมื่อเธอออกจากตึกยาส เธอเห็นรถมายบัคสีดำอยู่ไม่ไกล

อาการบาดเจ็บที่แขนขวาของฮีลตันยังไม่หายดีอย่างแน่นอน เขาถึงให้คุชขับรถ

หลังจากเวอเรียนขึ้นรถแล้ว คุชก็ชำเลืองมองทั้งคู่ที่นี่งอยู่ตรงเบาะหลังจากกระจกมองหลัง เขายิ้มและพูดกับเวอเรียนว่า "คุณมอนตี้ ผมรออยู่ที่ตึกยาส ชั้นล่างมาครึ่งชั่วโมงแล้ว"

เวอเรียนตกตะลึง เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองดูผู้ชายที่ดูนิ้งสงบที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ

ฮีลตัสขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาเย็นชามองคุชที่นั่งอยู่เบาะหน้า "ขับรถไปซะ!"

"ครับ เจ้านาย"

ที่แท้คนที่เพิ่งพูดทางโทรศัพท์ว่า เขาแวะมารับเธอเพราะเธออยู่ระหว่างทางที่เขาจะไป แสดงว่าเขาโกหกเธอ

ใครจะมาแวะรอตั้งครึ่งชั่วโมง

เวอเรียนเอนตัวไปไปทางเขา และเอื้อมมือไปจังแขนของเขา ในขณะที่เธอพิงศีรษะของเธออยู่บนไหล่ของเขาแล้วถามว่าอย่างตั้งใจว่า “คุณตั้งใจมารับฉันหลังเลิกงานโดยเฉพาะหรือเปล่าคะ?”

ฮีลตันยกริมฝีปากบาง ๆ ขึ้นมองเธออย่างหยิ่งยโส จากนั้นเขาก็พูดว่า "ไม่อย่างนั้น คุณคิดว่าผมรอคุณตั้งครึ่งชั่วโมง มันจะน่าเบื่อไหม?"

แม้น้ําเสียงของเขาจะเย็นชา แต่หัวใจของเวอเรียนกลับรู้สึกเขิน และมีความสุข เธอจับแขนเขาให้แน่นขึ้น

“ถ้าคุณจับแขนข้างที่บาดเจ็บของผมไว้แน่นขนาดนี้ คุณตั้งใจที่จะทำให้มันได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?”

ชายคนนั้นแกล้งเธอแบบไม่ทันตั้งตัว ทําเอาเวอเรียนถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน เธอจําได้แค่ว่าแขนเขายังไม่หายดี เลยรีบปล่อยไปอย่างรวดเร็ว

“ฉันลืมไปว่าแขนของคุณยังไม่หายดี”

ฮีลตันแกล้งเธอว่า "ผมกลัวว่าจะมีคนมาแย่งชิงมันกับคุณ กอดผมไว้อย่างนี้ ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย”

ใบหน้าของเวอเรียนนั้นแดงระเรื่อ

...

เมื่อมาถึงคฤหาสน์ตระกูลฟัดด์ ฮีลตันก็อธิบายว่า "ริอาน่า คุณเข้าไปก่อน ผมมีงานต้องคุยกับคุชต่อ”