บทที่ 179 กระดูกนั้นหนาวสั่นสะท้าน!

พวกเขาทั้งคู่หลงอยู่ในความคิดของตัวเองตลอดการเดินทาง

เมื่อกลับมาที่ แชลโลว์ เบย์ เธอไม่แน่ใจว่าเพราะการตั้งครรภ์ของเธอหรือเปล่า หลังอาหารเย็นและก่อนนอน เวอเรียน รู้สึกง่วงซึมเล็กน้อย

ฮีลตัน กำลังดูแลธุรกิจบางอย่างในห้องทำงาน และใช้เวลาไม่นานหลังจากที่เธอได้นอนลงบนเตียง

เมื่อถึงเวลา 22.00 น. เจลลี่ บีน ก็แสดงอารมณ์ฉุนเฉียวในขณะที่เธอต้องการให้ เวอเรียน อ่านนิทานก่อนนอนให้เธอฟัง เจ้าคนพาลตัวน้อยกระโดดไปและกระโดดมาพร้อมกับถือหนังสือนิทานสำหรับเด็กไว้ในมือ เมื่อเธอมาถึงห้องนอนเธอก็ถูก ฮีลตัน หยุดเอาไว้

เจลลี่ บีน เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธออย่างไร้เดียงสา ในขณะกระพริบตาไปยัง ฮีลตัน เธอถามด้วยน้ำเสียงงงงวย “คุณพ่อขา หนูจะมองหา มอนตี้ ให้หนูจะขอให้เธออ่านนิทานก่อนนอนให้หนูฟัง ทำไมคุณพ่อถึงหยุดหนูไว้ล่ะค่ะ?”

ฮีลตัน ตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “ตอนนี้ มอนตี้ กำลังนอนหลับอยู่และตอนนี้ยังไม่เช้า ดังนั้นลูกควรเข้านอนได้แล้ว”

หนูน้อยเจลลี่ บีน สับสนและถามต่อขณะขมวดคิ้ว “ทำไมวันนี้ มอนตี้ ถึงเข้านอนเร็วมากขนาดนี้ล่ะค่ะ?”

“เพราะว่าตอนนี้มีเด็กทารกอยู่ในท้องของ มอนตี้ ไงล่ะ”

เจลลี่ บีนน้อย ดูมีความสุขมากขึ้น “คุณพ่อคะเด็กในท้องของ มอนตี้ เป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิงคะ?!”

“ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ อาจจะเป็นเด็กผู้ชายอาจจะเป็นผู้หญิงก็ได้ ในตอนนี้เราจะไม่บอก มอนตี้ เกี่ยวกับเรื่องนี้ในตอนนี้ ตกลงไหม?"

"ตกลง!"

หลังจากที่ ฮีลตัน เกลี้ยกล่อม เจลลี่ บีน เสร็จเขาก็กลับไปที่ห้องนอนใหญ่

เวอเรียน นอนตะแคง ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอกดลงกับหมอนในขณะที่เธอนอนหลับสนิท

เมื่อ ฮีลตัน เดินเข้ามาและนั่งข้าง ๆ เธอเขาก็ยกมือขึ้นปัดผมสีดำที่ดูยุ่ง ๆ บนหมอนของเธอ ในขณะที่เขาเพิ่งจะคว้าชุดนอนไปอาบน้ำในห้องน้ำโทรศัพท์ของ เวอเรียน ก็ดังขึ้นบนโต๊ะข้างเตียง หน้าจอสว่างขึ้นเมื่อได้รับข้อความจากโรงพยาบาล

ฮีลตัน ขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะที่เขาคลิกเปิดเพื่อดู...

ข้อความนัดหมายทางการแพทย์

เนื้อหาหลักของข้อความแสดงให้เห็นว่าเป็นขั้นตอนของการทำแท้งซึ่งกำหนดไว้ตอนสิบโมงเช้าในวันพรุ่งนี้!

ดวงตาสีมุกเข้มของ ฮีลตัน บีบรัดอย่างรุนแรง

ในขณะที่เขามองไปยังผู้หญิงที่กำลังหลับใหลอย่างสงบความโกรธในดวงตาสีมุกเข้มของเขาก็ค่อย ๆ เปล่งประกายออกมา

เวอเรียน อยากทำแท้งเด็กคนนี้จริง ๆ เหรอ?!

…

ในขณะที่ เวอเรียน มึนงงจากการหลับไหลเธอก็ได้ยินเสียงน้ำกระเซ็นดังออกมาจากในห้องน้ำ

ฮีลตัน กำลังอาบน้ำอยู่หรือเปล่า?

เธอดูเวลาในโทรศัพท์ของเธอ ตอนนั้นเป็นเวลา 10.30น. แล้ว

เธอนอนรอ ฮีลตัน อยู่ด้านนอก แต่ผู้ชายที่กำลังอาบน้ำยังไม่ออกมาแม้ตอนนั้นใกล้จะถึงเวลา 11.00น. แล้วก็ตาม

เวอเรียน บีบคิ้วของเธอตามปกติทุกครั้งที่ ฮีลตัน อาบน้ำทุกวันเขามักจะอาบเร็วกว่าคนทั่วไป นานที่สุดที่เขาจะใช้เวลาคือยี่สิบนาที แต่ทำไมวันนี้เขาถึงได้อาบน้ำนานมากขนาดนี้?

เวอเรียน กังวลว่าจะมีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับเขาเธอจึงถอดผ้าคลุมออกแล้วเดินไปที่ห้องน้ำแล้วเคาะประตู “ ฮีลตัน? คุณอยู่ในนั้นไหม?”

ชายที่อยู่ข้างในไม่ตอบและคำตอบเดียวที่เธอได้ยินคือเสียงน้ำกระเซ็น

เวอเรียน ขมวดคิ้วหนักขึ้นเธอจึงรีบเปิดประตูเข้าไป ทันทีที่เธอเปิดประตู เวอเรียน ก็ร้องเรียกเขาว่า “ฮีลตัน…”

ฉากที่ฉายในดวงตาของเธอคือ ฮีลตัน ที่ยืนอยู่ในห้องอาบน้ำตัวเปลือยเปล่าตั้งแต่หัวจรดเท้าในขณะที่ เวอเรียน หน้าแดง

“ฉันคิดว่าคุณเสียชีวิตไปแล้ว ดังนั้นฉันจึงมาตรวจดูคุณ ฉันเรียกคุณก่อนหน้านี้ทำไมคุณถึงไม่ตอบ... ”

คำพูดของเธอเริ่มคลั่งมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อใบหน้าของเธอแดงก่ำเกินความอบอุ่น “หากคุณสบายดีฉันจะออกไปในตอนนี้”

ในขณะที่เธอกำลังจะหันหลังกลับและจากไปผู้ชายที่ยืนอยู่ใต้ฝักบัวก็เอื้อมมือมาด้วยแขนยาวและดึงเธอเข้าไป