บทที่ 180 ฉันขอร้องคุณโปรดช่วยเด็ก ๆ...

ฮีลตัน อุ้มเธอขึ้นจากน้ำเย็นและตรึงเธอไว้ที่ด้านบนของอ่าง!

เวอเรียน รู้สึกหวาดกลัวเป็นอย่างมาก ในขณะที่เธอกำหมัดแน่นและทุบลงบนไหล่ของเขา “คุณกำลังวางแผนจะทำอะไร! ฮีลตัน ฟัดด์ ปล่อยฉัน!”

“คุณไม่อยากทำแท้งเด็กเหรอ ผมแค่ทำตามความปรารถนาของคุณเท่านั้น!”

ชายคนนี้เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามและน่ากลัวอย่างยิ่ง เวอเรียน สั่นอย่างรุนแรงในขณะที่ริมฝีปากสีขาวซีดของเธอสั่นมือทั้งสองข้างปกป้องหน้าท้องเล็ก ๆ ของเธอโดยสัญชาตญาณ “ ฮีลตัน ฟัดด์…ไม่…ไม่…”

เขาสูญเสียความรู้สึกในการควบคุมทั้งหมดไปอย่างสิ้นเชิง เขาดึงริมฝีปากบางของเขาไว้ที่ใบหูของเธอขณะที่เขาพูดว่า“ เวอเรียน มอนท์ คุณอยากจะทำแท้งเด็กคนนี้ใช่ไหม? ผมจะให้ในสิ่งที่คุณต้องการ!”

น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากมุมตา ...

ในเบื้องต้นเธอหมดสติไปแล้ว แต่ความเจ็บปวดที่รุนแรง และความเจ็บปวดจากท้องของเธอทำให้เธอตื่นขึ้น

เธอเอื้อมมือไปกอดท้อง รู้สึกได้ถึงความรู้สึกชื้นแปลก ๆ จากต้นขาของเธอในขณะที่เธอมองไปยังทิศทางที่มีขนตาที่สั่นระริกและสิ่งที่เธอเห็นคือความพร่ามัวและของเหลวสีแดงเลือดไหลออกมาระหว่างต้นขาของเธอ ...

รูม่านตาสีเข้มของ ฮีลตัน หดตัวทันที

เวอเรียน คว้าแขนของเขาไว้แน่น เธอขอร้องเขาพร้อมกับร้องไห้ว่า“ ฮีลตัน ฟัดด์…ฉันขอร้องคุณ….ช่วยเด็ก…มันเจ็บ…ฉันขอร้องคุณ…”

เมื่อ ฮีลตัน อุ้มสาวน้อยขึ้นมา เวอเรียน ใช้เวลาไม่นานในอ้อมแขนของเขา

“รีอาน่า!”

…

ฮีลตัน นั่งอยู่บนม้านั่งยาวข้างนอกห้องฉุกเฉิน ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาลดระดับลงและไม่แน่ใจว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

วิลสัน รีบออกมาจากห้องพักแพทย์และสังเกตเห็น ฮีลตัน ดูเหมือนจะตกอยู่ในความโกลาหล

จากนั้น วิลสัน ก็เดินเข้ามาหาและตบไหล่ของ ฮีลตัน เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “ไม่ต้องกังวลฉันได้จัดให้มีสูตินรีแพทย์ที่ดีที่สุดเพื่อช่วยชีวิตทั้งเธอและลูกของคุณไว้อยู่ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย."

ฮีลตัน กัดฟัน “คุณจาเร็ด คุณคิดว่าผมควรจะปล่อยเธอไปไหม?”

วิลสัน รู้จักตัวตนของ เวอเรียน แล้วเขายังรู้ว่าความสัมพันธ์ของพันธะที่ไม่เคยแตกหักของ ฮีลตัน ที่มีต่อการฆ่าตัวตายของ เกรย์สัน มอนท์ ในตอนนั้น ในขณะที่เขาเม้มริมฝีปากเขาถามว่า “นายต้องการฟังความคิดเห็นที่ตรงไปตรงมาของฉันไหมล่ะ?”

ฮีลตัน ตอบง่าย ๆ ว่า “ได้สิ”

“บางที เวอเรียน อาจจะโกหกนายตลอดเวลาในขณะที่เธออยู่เคียงข้างกับนาย ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังใช้นายและ เจลลี่ บีน เป็นเครื่องมือในการแก้แค้นให้กับพ่อของเธอ ถึงแม้ว่าคุณกับการเสียชีวิตของ เกรย์สัน จะไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ความจริงก็คือหนี้ของ ฟัดด์ กรุ๊ป ทำให้ เกรย์สัน ต้องจบชีวิตลง เป็นเรื่องธรรมดาที่ เวอเรียน จะเกลียดชังและแสวงหาการแก้แค้นจากนาย แต่สิ่งเดียวคือ ฮีลตัน ฉันไม่ได้คาดหวังว่านายจะยอมให้ผู้หญิงที่นายรู้ดีว่าเธอนั้นมีเจตนาที่ร้ายกาจมาอุ้มลูกของนาย”

ฮีลตัน เงยศีรษะขึ้นเล็กน้อยแล้วเอนศีรษะพิงกำแพง เขาพูดพร้อมกับถอนหายใจว่า “หลังจากการตายของ แซม ฉันก็คิดว่าผมจะไม่แต่งงานเลยในชีวิตนี้ของฉัน เพื่อที่จะให้พ่อของฉันยอมแพ้และฉันก็ยังมี เจลลี่ บีนน้อย แต่ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าสามปีต่อมาฉันจะได้พบกับเธอและรู้สึกรีบเร่งที่จะแต่งงานอีกครั้ง”

ถ้าไม่เป็นไปตามแผนของ ยานิ และ เวอเรียน ในตอนนั้นเขาอาจจะได้ทะเบียนสมรสกับ เวอเรียน ไปแล้วอย่างราบรื่น

แม้ว่าเขาจะมีความสงสัยเกี่ยวกับ เวอเรียน อยู่แล้วก็ตาม

วิลสัน ขมวดคิ้ว “ฉันจำได้ว่าฉันบอกให้นายหยุดทำร้ายคนอื่นในตอนนั้น”

“แต่เกิดอะไรขึ้นถ้า เวอเรียน ถือเป็นข้อยกเว้น?”

“แต่เธอสมคบคิดกับ ยานิ และบางทีเธอก็โกหกนายมาตลอดตั้งแต่แรก ตอนนี้นายวางแผนว่าจะทำอะไรเหรอ?”

ดวงตาของ ฮีลตัน มืดมิดราวกับหมึก “มันเป็นเรื่องจริงที่เธอคิดร้ายกับฉัน แต่ฉันก็คิดร้ายกับเธอเหมือนกัน ดังนั้นถึงแม้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นก็ตามฉันจะไม่มีวันยอมให้เธอจากฉันไป”

…

ไม่แน่ใจว่า ฮีลตัน รออยู่นอกห้องฉุกเฉินนานแค่ไหน ในเวลาสอง-สามชั่วโมงนี้ ดูเหมือนเวลาจะถูกแช่แข็ง มันช้าอย่างผิดธรรมชาติ

เขาพิงกำแพงและหลับตาลงเล็กน้อยในขณะที่เขานึกถึงความทรงจำที่เขามีบนเกาะรีเจนท์ เขารอดพ้นจากความตายและได้พบกับประกายแวววาวในดวงตาของ เวอเรียน หลังจากที่เธอพบว่าเขายังมีชีวิตอยู่

อารมณ์ที่รุนแรงเช่นนี้ความสุขเช่นนี้ไม่สามารถถูกแกล้งได้

เธอเป็นห่วงชีวิตของเขาและกังวลว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเขา จุดนี้เพียงอย่างเดียวคือสิ่งที่เธอไม่สามารถโกหกใครได้